ſit facta in ypoſtaſi manifeſtum eſt ꝙ hoc nomen deus p̄t ſupponere ypoſtaſi habente humanā naturā et diuinā. Et ideo quicqͥd cōuenit diuine nature et humane p̄t attribui illi ꝑſone. Cōcipi aūt et naſci ꝑſone attribuit̉et ypoſtaſi ẜm naturā illā in qua cōcipit̉ ⁊ naſcitur. Cū ergo in ip̄o principio ꝯceptionisfuerit humana natura aſſumpta a diuina ꝑſona. cōueniens eſt ꝙ vere poſſit dici deū eſſecōceptū et natū de virgine. Ex hoc aūt dicit̉aliqua mulier alicuius mater ꝙ eū cōcepit ⁊genuit. Quare et btā virgo vere dicit̉ materdei ꝙ ſit mater diuinitatis: ſed qꝛ perſone habentis diuinitatē et hūanitatē eſt mater ẜmhumanitatē ꝓpter cōicationem ideomatum.¶ Secundū dubiū erat vtrū beata virgo meruit cōcipere xp̄m. Ad qd̓ Bonauen. in. iij.di. iiij. ait. ꝙ meritū diſtinguitur tripliciter.Eſt enī meritū cōdigni. meritū cōgrui. ⁊ meritum digni. In merito cōdigni attenditurequalitas: vtputa dum qͥs per diē vel menſeꝫſeruit alicui ꝓ cōuenienti mercede labore debito finito meret̉ mercedē illam de cōdigno.Quantū enī laborauit et quāto tꝑe tantū ſibi debet̉. In merito cōgrui attendit̉ diſpoſitio ad aliquā mercedē cōſequendam in futuro. puta ſi rex vel princeps aliqͥs ꝓ ſua magnificentia ꝓclamari feciſſet ꝙ ſi qͥs vno curſu ꝑ determinatū ſpaciū p̄cederet reliqͦs currentes lucraret̉ librā vna auri: tūc multi hocaudientes ad currendū ſe preparent. Interquos eſſet vnus agilis valde et ad currendūplus ceteris expeditus licet nondū eſſent incurſu: vel poſt qͣꝫ currere ceperint anteqͣꝫ ꝑuenirent ad terminū diceret̉ de iſto vno ꝙ meretur premiū merito cōgrui. At poſtqͣꝫ ꝑuenit ad terminū meret̉ illud merito non cōdigni: qꝛ premiū illud excedit laborē ſed merito digni. Quia ex qͦ ſic placuit regi vel principi vt qui ad talē terminū currendo ꝑ tingeret aurū ſibi daret̉. Ille qui ſic currendo prius ceteris applicuit ad locū prefixuꝫ factuseſt dignꝰ p̄mio ex liberalitate p̄parato. Sicin ꝓpoſito beata virgo nō meruit cōciꝑe xp̄mmerito cōdigni qm̄ incarnatōis beneficiumqͣꝫtū ad ſuam ſubſtantiā vel eſſentiā eſt ſupramerita oīm hominū et angeloꝝ et ip̄ius virginis benedicte. Sed qꝛ ex benignitate ſuadiffiniuit deus vt carnē ſumeret ꝓ falute humani geniris. et de muliere vna naſceret̉ deꝰet homo. Beata virgo a principio ſue ſanctificationis et toto tꝑe intermedio vſqꝫ ad incarnationē merebat̉ eſſe mater dei merito cōgrui. qꝛ ꝓpter excellentiā ſanctitatis ſue ⁊ ꝑfectionē virtutū ad hoc erat magꝭ idonea ſi-ue diſpoſita qͣꝫ relique mulieres que potuerint eſſe in omni mundo. At vbi verba illaſanctiſſima ꝓtulit. Ecce ancilla dn̄i et ſuumcōſenſum verbo firmauit ilico meruit merito digni ꝯcipere xp̄m et effici mater dei. Tūcſiquidē inuēta eſt exceſſiſſe merita oīm electorū et maxime ꝓpter p̄eminentiā quattuor virtutū q̄ includunt̉ in verbis eius. Prima fuitobedientia dū dixit. ecce. Exhibuit nanqꝫ ſeadeo ꝓmptiſſimā ad obediendū deo qͣꝫtumfieri p̄t a pura creatura. Intenſiſſima fuit illius volūtas ad talē obedientiā qͣꝫtū intendipotuit: neqꝫ tantū intenſa fuit volūtas abraedū voluit filiū immolare: aut quorumcūqꝫ: qͥꝓ dei obedientia dura ⁊ aſperrima queqꝫ pati nō recuſarūt. Secūda virtus fuit humilitas quā expreſſit dū ſubdidit. Ancilla dn̄i:tunc vtiqꝫ tm̄ reſpectu dei deſcendit in nihilum et deſpectū ſui ꝙ nulla vnqͣꝫ alia creatura ita viluerit ſibi ip̄i ꝓ deo ſicut ip̄a. Et licetmagna fuit humilitas abrae cū dixit Geneẜxviij. ca. Loquar ad dn̄m meū cum ſim puluis et cinis. Et Iob cum dixit. xvij. c. Putredini dixi pr̄ meus es mater mea et ſoror meavermibus. Et Iohānis baptiſte: dū ſe vocēappellauit: nihilominus humilitas virginisſuꝑauit humilitatē iſtoꝝ ⁊ quorumcūqꝫ aliorum. ꝓpterea in ſuo cantico dixit. Quia reſpexit humilitatē ancille ſue: ecce enī ex hoc beatam me dicēt oēs generatōes. Tercia virtusfuit eius fides quā explicauit dū ꝓſecuta eſtFiat mihi. Tunc ſiquidē captiuauit omnēintellectū in obſequiū dei: crediditqꝫ ſimpliciter et puriſſime quecūqꝫ ſibi fuerāt ꝑ angelum intimata. Hinc elizabeth ꝯmendandoillā dixit. Beata q̄ credidiſti qm̄ perficienturin te q̄ dicta ſunt tibi a dn̄o. Quarta virtusfuit charitas q̨̄ expreſſa eſt dum ꝓtulit: ſcd̓mverbū tuum. Omne cor ſuū: omne eſſe: omnepoſſe obtulit voluntarie deo. ¶ Terciū dubium erat vtrum virginis p̄rogatiue poſſintab homine cōprehendi. Ad qd̓ reſpondemꝰꝙ ſicut perfectiones diuine omni intellectuiſunt incōprehenſibiles: ſi ꝑfectiones gratiarum quas virgo ſuſcepit in ꝯceptōe filij deiſolo diuino intellectui et xp̄i fuerūt ꝯprehenſibiles. vn̄ credit̉ ꝙ ad illā abyſſum imꝑſcrutabilē oīm chariſmatū ſpūs ſancti q̄ in beatam virginē deſcenderunt in hora cōceptionis filij dei: intellectus humanus vel angelicus nunqͣꝫ potuerūt attingere. Multo nāqͣꝫplura operatus eſt deus in virgine et quidēgrandia qͣꝫ ea que ſcripta ſunt aut excogitata. Iccirco Hieronimꝰ in ſermone ad paulaet euſtochiū. dū de virginis p̄eminentia eſtet