eterne (vite ꝑabulū ſubminiſtrat) ¶ Vere ꝯſolatus ſūin afflictōne mea qꝛ ⁊ ſi. Fuꝑbi inqͣ agebāt valde) iu-ſtos ⁊ bonos multipliciter ꝑſeqn̄do. verū tn̄ ꝙͣ tumcūqꝫme impellerēt ego (a lege tua nō declinaui) ad qd̓ tn̄ inſtabāt ſuꝑbi. ¶ A lege aūt tua nō declinaui ſꝫ.Memor fui iudicioꝝ tuoꝝ qͥbꝰ a pnͥcipio mūdi) obediētes remuneras ⁊ impios dānas/ et quo vnuſquiſqꝫſanctoꝝ ꝑmiſſu tuo affligit̉ in pn̄ti/ ut ꝯſolacōne acci-piat in futuro (⁊ ꝯſolatus ſū) ego qꝛ ꝯgnoſcēs ſme dei ordīacōe nullū interfici poſſe ꝯſolatus ſū in tribulacōibusmeis certu me ſciēs remūerādū a te. ¶Vir iuſtus licetin ſe ꝯſolatus eſſꝫ dolebat tn̄de pcc̄oribꝰ. ¶ In̄ ait.Defectio) .i. afflictō ⁊ dolor (tenuit me ꝓ pcc̄oribusnō ꝓ michi mala inferētibꝰ ſꝫ (ꝓ derelīqn̄tibꝰ legē tuā) qͥſūt multi valde. ¶ Pro illis deficiebā ſꝫ ut auferrē teduia me̓ catabā tibi pſalmos ⁊ ymmos in corde meo vn̄.Cātabiles) et ad dicēdū delectabiles (michi erāt laudes tue/ in loco miſere vite pn̄tis) in qua ꝑegrinamur adn̄o. Memor fui) in cātādo tibi laudes nō ſolū de die ſꝫec (de nocte) nō ſolū tꝑe ꝓſpei̓tatis ſꝫ ec̄ adu̓ſitatis (noīſtui) .i. ognoui te eſſe dn̄m me ẜuū ⁊ iuſtūs eſſe ꝙ dn̄ ẜuūcorrigat (cuſtodiui) .i. patiētiā habui q̄ p̄cipit̉ (in legetua) Hec) nox adu̓ſitatis (facta ē nichi) adutilitatē(quia) in hac adu̓ſitatis nocte (iuſtificacōnes tuas ex-quiſiui) homo enī in adu̓ſitate magis q̄rit iuſtificari qͥin ꝓſperitate. ¶ Proph̓a in ꝑſona viri iuſti qui reliquitmūdi ſuꝑbiā honoꝝ faſtigīa diuitiarūqꝫ iactātiā ait. ODne) tu es (porcō mea) nō elegi michi in ꝑtē aurū velaliqͥd mūdanū ſꝫ te ſolū qͥ es vera via ad beatitudinē/ etqꝛ te in ꝑtē meā elegi (deliberaui decreui) apd̓ me ip̄m(cuſtodie̓ legē tuā) ¶ Prepoſui cuſtodie̓ legē tuā ſꝫ qꝛ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten