ſꝫa ſeip̄ohꝫ hō nequiciā ſuā. ¶ Et nō ſufficit eos eē ma-los ī ſe ſꝫ etiā. Prodijt ī aꝑto iniqͥtas eoꝝ) et hoc exſuꝑabūdātia et ſuꝑfluitate bonoꝝ huius ſeculi ut dentexēplū ſuꝑbiēdi/ ⁊ depoſito om̄ī timoe̓ (trāſier̄t) a via recta (ī affectū cordis) ut implerēt quicqͥd cor puū eoꝝdeſiderabat eūteſ poſtꝯcupiſcētias ſuaſ. Et hoc nō qͣi exLm cogitauer̄t) intelleimprouiſo fecer̄t ſꝫ cū attēcōe Ectū ſuū ⁊ induſtriā applicādo ad maliciā (et locuti ſūt nequiciā) p̄cipiētes ſuis ſatellitibꝰ eā exeqͥ ad iuſtoꝝ afflictōnē ſic̄ patet ī tirānis (ini qͥtatē ī excelſo locuti ſūt) blaſp̄hemias dicēdodē deo. ¶ Iniqͥtatē ī excelſo locuti ſūt qꝛPoſuer̄t ī celū os ſuū) ſuꝑba loqn̄tes ꝯtra deū altiſſimū quē blaſphemabāt dicētes deū vel neſcie̓ mala q̄ dif-fert ī tꝑe vindicare vel maloꝝ nr̄oꝝ nō eē vltorē (et lin-gua eoꝝ trāſiuit mēſurā hūanitatis) ī loqn̄do qꝛ cū ip̄iſint imbecilles ⁊ fragiles. tene̓ immorles eſtimāt digni-tates. ¶ Quibꝰ attētis inqͥt ꝓph̓a. Ideo ꝯu̓tetur ppl̓usmeus) .ſ. infirmus (hic) adꝯſideracōꝫ vei̓tatis ꝯꝑāde ꝓ-ſpei̓tati maloꝝ iux adu̓ſitatē iuſtorū ⁊ hoc (ꝑ dies ple-nos) et vigilijs ⁊ meditacōibꝰ. Qui vidētes maloꝝ ꝓſperitatē. Dixer̄t) querētes ⁊ admirātes (quō ſcit deusiſta) ⁊ ꝑmittit talia vel (ad hoc ſe extēdit ꝓuidētia dei) excelſi. On̄dit vn̄ videat̉ ſibi ꝙ deus videat̉ neſcie̓ iſta inferiora. S. cce) ī manifeſto ē(ip̄i pcc̄ores ⁊ abūdātesin malis huius ſeculi obtinuerūt diuitias) qd̓ valde in-iuſtū videtur/ vn̄ ſi deus iſta inferiora ſciret a̓ curaret nōſuſtineret iſta. ¶ Attēto ꝙ pcc̄ores florēt et abūdāt indiuitijs. Dixi) ī ꝑſona dubitātis (ego exe̓citatus ī iu-ſticia) excluſus a bonis p̄dictis tꝑalibꝰ quibꝰ peccato-res abūdant/ ergo (fruſtra iuſtificaui cor meū) cauēdoa peccatis (fruſtra mūdaui oꝑa mea inter innocētes) ut