ſciens me peccaſſe ſentiēs egritudinē meā. Tlamauiad te) medicuꝫ meū (miſerere mei ſana anima meā) qm̄nullo mō excuſo peccatū ſꝫ accuſo dicens (qꝛ peccaui tibi-mea propria ⁊ praua volūtate. ¶ Vox xp̄i. Immicimei) iudei ſcribe ⁊ phariſei vidētes ppl̓m me ſequi ꝓptermiracula q̄ operabar ut retraherent ppl̓m a ſequela mea(dixer̄t multamala falſa ⁊ opprobria mͥ) dicebāt inſuꝑoptātes mortē meā (qn̄ morietur iſte ut nō ſit memoriaSt ſi ingrediebat̉ aliqͥs) de inimicisnominis eius)meis ad ꝯſortiū meū ut faciebat iudas nō ingredieba-tur cauſa amicicie aut reuerētie ſꝫ ad ꝓdendū potius do-loſus intrabat a̓ cauſa explorādi qͥd agerē a̓ dicere (etvana et ficta loquebatur) fingens ⁊ ſimulās michi vel-le ꝯſulere (et cor eius congregauit iniqͥtatē ſibi) i. addānū ſuū ⁊ detrimentū anime ⁊ corpiſ.Lui egreſſus)ad vulgares ppl̓os (loquebatur idip̄m) .ſ. falla ⁊ fictaad infamiā meā ut auerteret deuocōnē populi a me.Nō modo amici ficti ingrediētes ad me. ſꝫ Om̄es ini-mici mei latēter detrahebāt michi) ſcribe ⁊ phariſei ⁊ cō-ſimiles (aduerſū me cogitabāt) inferre in mortē contēptibilē ⁊ opprobrioſaꝫ.erbū iniquū) ꝯtra omēꝫ iu-ſticiā (ordmnauer̄t) inimici mei (aduerſū me) in ſuo cōcilio dicētes crucifigatur/ et ſi hūc dimittis nō es amicusceſaris. ſꝫ iſtis inſultās ꝓpheta dicit (nūquid qͥ) ab mi-quis iniuſte (ſomno mortis opprimit̉. nō addet ut reſurgat) certe ſic; qꝛ qui habuit poteſtatē ponēdi aīam ſuā-habꝫ reſumendi eam. ¶ Quid mirū ſi mimici mei loquēbātur ⁊ moliebātur adu̓ſuꝫ me. qn̄ Homo pacis mee-familiaris meus ꝯmenſalis iudas (in quo oſtēdi me cōfidere) tractando eū ſic̄ alios diſcipulos ⁊ ſibi ſpeciali-terꝯmittēdo cuſtodiā pecunie (fecit magnā ſupplātacōꝫ