canſus miſericordie Sed queſcioeſt. ſi maria iūxerit cātans et conferens in corde ſuo cū ſpiritus exultacione lamētum iuſticie p̄ſertīquia dictū eſt ꝙ in oēs affecionūvoces cataſtis marie variabat affectus Si em̄leuius induci poterinius nos peccatores ſemꝑ cū letismiſceri triſticta. deſiderare lectulū ſpōſe ſed timere ſpeluncā inferni Girare per meridiem ſed felctiad aquilonē Sperari de miſericordi a ſed timere iudiciū. Scire tēpꝰridēdi ⁊ tempus flēdi Si ſpes eleuat ad p̄ſumpcōꝫ. dep̄mat timor.ſed nō ad deſperacōem Reſileat timor ad horrere ſeueritatis ad plaplacatorē benigͥtatis dicat omnisxp̄ianꝰ. Impulſus euerſus ſum vtcaderem ꝓpter miſeriā iniquitatūmeaꝝ et dominus ſuſcepit me ẜm̄ltitudinē miſeracōū ſuaꝝ. Hag̓lam̄tata ē abſꝫ dubi tacōe cū mltis tūc apud dei aures mētis ſueploratibꝰ v̓go bt̄a Abſit ut īmitaret̉ ī ercia iudeoꝝ ꝙ ſubīductaꝑabulapucoꝝī foro ludēciū dāpauitxp̄s Cecinimus nec ſaltaſtis. lamentauimus nec ploraſtis Iudeiſiqͥdem ſi per allegoriam loquimneqꝫ xp̄m māducantē cum eis. nͤIohānē abſtinentē in herimo ſuſcederūt. Sed vtriqꝫ detraxerūt.Sic̄ nite corrupti hoēs ad ſuū oīatrahūt interitū quēadmodū egrisauribꝰ nec carnē placet nec lam̄tum. vt in corporalibꝰ nō minꝰ inſpiritualibꝰ ⁊ auribꝰ. Di Offertergo queſciodū ſederimꝰ ſuc flumina babilonis huis exilij. quideligibilius ſit vel cantare vel ſaltare vel lamentari et plorare. HagNōne ſolucōem aperit nobis quide ſedēcitibꝰ ſūꝑ fluīa babiloniset flentibꝰ ſublūgit In ſalicibꝰ inmedio eius ſuſpendimus organonoſtra Deinde quoniā cantabimꝰcaticū dn̄i interra aliena legimusxp̄m crebro ploraſſe ⁊ dolueſſe exultaſſe ſpū ſemel Naria ſemel exultauit in catico. Iohānes cuiushodie dū hec ſcribimus decollacōnis dies agit̉ exultauit ſemel invtero. O quociēs marie aīam doloris gaudijs ꝑtrāſijt Inhannesexemplar et pcō pͥme nō minusoꝑibꝰ q̄auā ꝑdicacōe quociēs bn̄credit̉ lamentaſſe Saltat herodias filia cū gaudio ⁊ preciū ſaltacionis ſibi datur caput Iohānis indiſco Egrediūt̉ Iob de gaudētibꝰEgrediūt̉ quaſi greges ꝑuuli eoꝝet infantes eoꝝ exultāt luſibꝰ Teuent tȳpanū ꝟ cytarā ⁊ reſpōdētad ſonitū organi Ducūt in bonis dies ſuos. et in puncto ad infernadeſendunt. Et qͥd ecleſiaſtes denūciet. Au i. Meluis eſt ire addemū luctus ꝙͣ ad domū ꝯuinij.Et iteꝝ. Riſū reputaui errorē etgaudio dixi Cur fruſtra deciperisDiſ Nolo vexēt te allegacōes huiuſmodi q̄ ſuppetut abqꝫ numerod̓ gaudio vel triſticia ſtultoꝝ q̄ dūletat̉ in ſeniūt dū triſtāt̉ furiūtſit colloqͥū pn̄s delam̄to ſpōſe dūadhuc ꝑegrinat̉ a ſpōſo poſtꝙͣ decaticis et epitalamo ſatis habūdecōfabulatiſumus. Ha Fiat vtvis ⁊ vn̄ vis exordiam puto?Y A