Druckschrift 
1 (1488/89) Sermones de tempore. Pars hiemalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

ctuꝫ euāgeliū hodiernū eſt vna deuota ſcāor̄o quā xp̄s fecit corā diſcipul̓ ſuis ī noctepaſſiōis. Et ꝯtinēt̉ tria pūcta ī euāgelio. ſcꝫdiſpoſitio ꝯueniēs. poſtulatio ſufficiēs. allegatio ꝑficiēs. Primo xp̄s diſpoſuit corpus aīa ꝯuenient̓. Scd̓o poſtulauit ſufficiēt̓Tertio allegauit prudēter. Hec tria dꝫ qͥlibet obẜuare in ſua or̄one ſi cupit a deo exaudiri. Hec tria on̄dunt̉ ſubtilit̓ in thematepoſito. pͥmū ibi. Subleuatꝭ ocul̓ ih̓s. ſcd̓mibi. Dixit .ſ. or̄onem ſuā poſtulādo pr̄i. tertiūibi. Uenit hora clarifica filiū tuū. Ecce hicpetitio ſufficiēs. Primo dico ī ſcō euāgelio on̄dit̉ de deuota or̄one xp̄i diſpoſitioꝯueniēs ncc̄ia or̄oni .ſ. geſtꝰ corꝑis. Modꝰꝯueniēs neceſſariꝰ or̄oni int̓ alias ē eleuareoculos ꝟſus celū.. qꝛ ẜm Damaſcenumor̄o eſt aſcēſus mētꝭ in deū Cōuenit vt corpus ꝯcordet aīa. Qꝛ ſic̄ aīa eleuat ocl̓osſpūales in deū etiā corpꝰ eleuet ocl̓os carnales ꝟſus celū. De hēmꝰ exꝑimētū ī nat̉ade brutꝭ aīalibꝰ. que qn̄ ſūt ī magͣ neceſſitateeleuāt oculos ꝟſus celū inſtinctu nat̉e qͣi petētes auxiliū creatoris. Nota de hyſtoriaꝫIohel̓. j. De magͣ ſiccitate fame fuit ī t̓raꝓmiſſionis. intm̄ iumēta inueniebantherbā ad comedendū. nec aquā ad bibendūtanta erat ſterilitas ſiccitas fontiuꝫ. intm̄ aīalia ibāt ꝯgregata qͣi hoīes faciētesceſſionē mugiētes ꝟſus celū oculos leuātes qͣi a deo auxiliū petētes. Dicit textꝰ Beſtie agri qͣi area ſitiens imbrē ſuſpexerūt adte. qm̄ ſiccati ſunt fontes aquaꝝ. ignis deuorauit ſpecioſa deſerti. Iohel̓. j. Nota. ſuſpexerūt .i. ſurſū aſpexerūt.. qꝛ qn̄ ille quihꝫ claues ad panes vel vinuꝫ eſt crudelis filijs ẜuitoribꝰ dn̄i qꝛ vult eis dare panēnec potū. Remediū qͦd hn̄t filij ẜuitores ērecurrere ad pr̄em. Sic totꝰ mūdꝰ eſt domꝰdei. Ancilla ſeu captiua cui dn̄s ꝯmiſit claues panis vini fructuū eſt nat̉a. ſic em̄ ordinauit deꝰ manꝰ ſuas habeamꝰ oīa neceſſaria vite hūane. Nos ꝟo ſumꝰ filij et ẜuitores dn̄i qͥbꝰ qn̄qꝫ ancilla iſta .ſ. nat̉a eſt aſpera dura rudis. qꝛ vult dare vinū. aquāblada recurrendū eſt ad pr̄em ſic̄ fecerūtaīalia. Idē fecerunt aues. Unde ſemel d̓sfecit Iob queſtionē di. Quis p̄parat coruoeſcam ſuā qn̄ pulli eiꝰ clamāt ad deū vagientes eo habeāt cibos. Iob. xxxviij. Nota ſuꝑ dicūt gloſe poſtille coruꝰ ē mul zelotipus de vxore ſua. et qn̄ filij incipiūthr̄e plumas tūc plume ſūt qͣſi albe ad modū

cinerū. tūc coruꝰ dubitās an ſint filij ſuivult eis ꝓuidere. nec ꝑmittit mr̄ miniſtreteis cibū qͦuſqꝫ mutāt plumas et efficiūt̉ nigri. interim trāſeūt plures dies. de viuūttūc. dicūt ſuſpiciētes ꝟſus celū clamant. deꝰ mittit eis rorē de viuunt. De interrogauit d̓s Iob di. Quis p̄parat coruo. ⁊c̄.Et neſciuit rn̄dere. Sꝫ huic q̄ſtioni reſpōdit Dauid di. Qui dat iumētꝭ eſcam ipſoꝝ pullis coruoꝝ inuocantibꝰ. inſtīctu naturali. Qui .ſ. deꝰ dat. Nota etiam dicitbeatꝰ Hieronimꝰ ſe inueniſſe in annalibushebreoꝝ de piſcibꝰ maris decem diesante diē iudicij leuabunt ſe ſuꝑ aquas maris clamātes ꝟſus celū magnis clamoribꝰ.qͦs nemo intelliget niſi deꝰ. Quanto magꝭnos hēmꝰ rōnem intellectū dēmꝰ ad ipſum recurrere in neceſſitatibꝰ noſtris ꝑiculis leuantes oculos noſtros ꝟſus celū orādo ⁊c̄. Auc̄tas. Cum ignoremꝰ qͥd agere debeamꝰ ſolum habemꝰ reſidui. vt ocl̓os noſtros dirigamꝰ ad te. Uerbum fuit illiꝰ ſancti Ioſaphat. ij. Paralip. xx. dauid. Adte leuaui oculos meos ⁊cͣ. unc modū ſeruauit xp̄us in nocte paſſionis qn̄ iam iudeiveniebāt ad capiendū. ip̄e ſubleuatꝭ oculis in celū dixit .ſ. or̄onem ſuā. dās nob̓ exēplum vt in nr̄is neceſſitatibꝰ ꝑiculis idemfaciamꝰ. tn̄ ſunt dimittēda oīa remedianaturali ſi haaberi pn̄t. ſi ꝟo hr̄i pn̄t debemꝰ recurrere ad deuꝫ nunqͣꝫ deficit. niſiſit defectꝰ noſter. qꝛ eleuamꝰ oculos corꝑaliter ꝟſus ad celum ſꝫ cor. īmo ſunt multi dicunt. pater noſter: ore. vel aue maria. etin corde cogitāt de coquina vel de taberna.hic eſt vna de rōnibꝰ quare deꝰ non exauditoratōnes noſtras. nec ꝓceſſiones quas facimus. quia non dicimꝰ bn̄ or̄ones letaniasore corde. Oſtendo tibi dictū. qꝛ diſtincte reuerent̉ ſupplicat̉ pape vel regi. al̓s indigͣt̉vel nihil obtinet̉. īmo ſunt multi qn̄ habētdicere officiū querunt locum inquietum vt habeant occaſionē cogitandi que dicūtvt plateā. Secus fuit antiquitꝰ tunc exaudiebant̉ ſtatim a deo habebat remediūet modo nihil. īmo malū multiplicat̉. Ideoapl̓us. j. Coꝝ. xiiij. Si orem lingua. ſuppletm̄. mēs mea ſine fructu eſt. Propter dixitih̓s iudeis orantibꝰ ſolum ore. Populuslabijs me honorat. cor āt eoꝝ longe eſt a meQuia vnus cogitabat de coquina alius detaberna. alius de foro. ⁊c̄. Ideo ſine cauſacolunt me. id eſt. ſine vtilitate. Mathei. xv.D 4