SermoII
Sꝫ cadūt vēto tēptatōis qn̄ demō vl̓ amicidicūt. ⁊ qͥd creditꝭ facere mō qm̄ eſtꝭ iuuenis⁊c̄. oēs faciēt truffam de vob̓. Ex iſto vēto qͣꝫpl̓es mutāt ꝓpoſitū ⁊ cadūt. qꝛ ſunt debilesItē ml̓ti vſurarij qͥ ꝓponūt reſtituere vſurasfurta. rapinas ⁊c̄. ⁊ ꝓponūt d̓ cet̓o viuere d̓ ſuis laboribꝰ. ⁊c̄. ſꝫ cadūt vēto tēptatōis qn̄ d̓reis. qͥd vultꝭ facere miſer hō. Si clerici etiaꝫ⁊ tal̓ bonꝰ hō fac̄ idē ⁊ eccl̓a ꝑmittit. ⁊c̄. ⁊ ſicmutāt ſuū bonū ꝓpoſitū ⁊ cadūt. Idē d̓ luxurioẜ. Qn̄ religioſus clericꝰ vel laycꝰ ē īuolutꝰ luto luxurie qͥ qn̄qꝫ hn̄t remorſū ꝯſcīe ⁊ꝓponūt viuere caſte ⁊ dimitte malā ſocietatētūc cāna ē recta. ſꝫ cadit vēto tēptatōis diabolice qn̄ mulier dicet ſibi flendo corā eo etdicēdo. o qͥd faciā. modo vultꝭ me dimittereego fui vobiſcū ſꝑ dū erā iuuenis. ⁊ qͥd faciāmō ⁊c̄. Idē de vidicatiuis. qn̄ aliqͥs iniuriatus ꝓpōīt remitt̉e ꝓpt̓ deū facere pacē cū inimicꝭ iuxta volūtateꝫ dei tūc cāna recta eſt. ſꝫcadit vēto tēptatōnis qn̄ dicūt amici. qͥd facietꝭ mō dicūt oēs ꝙ eſtꝭ iudeꝰ ⁊ nihil valetꝭ⁊ ſic mutat ꝓpoſitū ⁊ cadit. Itē qͦt ſūt qͥ inceper̄t bonā vitā ſꝫ modico veto deriſiōis ſtatim deſiſtūt. Iō d̓t ſcpͥt̉a ſcā. Nō vētiles te īoēꝫ vētū ⁊ nō eas ī oēꝫ viā. Ecc̄i. v. Magnꝰdefectꝰ ē illoꝝ qͥ ex locutōibꝰ gētiū ſtatim dimittūt bonū ꝓpoſitū ⁊ bonā vitā inceptā. qꝛſꝑ fuit ꝙ mali loquūt̉ ꝯͣ bonos. Nūqͣꝫ fuit vita ita ſcā ſic̄ xp̄i. tn̄ mali obloq̄bat̉ de ip̄o. tn̄nec ꝓpt̓ hͦ xp̄s ꝓpoſitū mutauit. Scitꝭ qͣlitereſt d̓ obloq̄ntibꝰ ⁊ deſiſtētibꝰ a bono īcepto.ſic̄ d̓ ꝑuo puero qͥ a matre mittit̉ alicubi qͥ exlatratu caniculi timet nͨ audet trāſire. īmoreuertit̉. cū tn̄ caniculꝰ n̄ p̄t ſibi nocere ī aliqͦTalis ē ſtulticia illoꝝ qͥ ex locutōibꝰ gētiuꝫnō audēt bonam vitā ꝯtinuādo trāſire. Pr̄nr̄ xp̄s ⁊ mr̄ nr̄a eccl̓a ſcā mittit nos vt vadamus ad ciuitatē ꝑadiſi. Et qn̄ hō īcipit bonā vitā tenet hō viā ꝑadiſi. Et caniculi ſcilꝫmali .i. male ꝑſone latrāt dicēdo. ypocrita ⁊c̄Sꝫ nō timeas trāſire ꝑmittas ip̄os latrareqꝛ nō mordēt te. videt̉ gͦ bene ꝙ eſtꝭ pueri. qꝛex hͦ dimittitꝭ viā ꝑadiſi. De iſta malicia d̓tꝓph̓a dauid. Sagitte ꝑuuloꝝ facte ſunt plage eoꝝ: ⁊ infirmate ſūt ꝯͣ eos līgue eoꝝ. Cōturbati ſūt oēs qͥ videbāt eos: ⁊ timuit oīshō. pͣs. lxiij No. ſagitte ꝑuuloꝝ ſūt qͥbꝰ pueri ſagittāt muſcas. d̓t ꝙ tales ſūt ſagitte obloq̄ntiū q̄ n̄ vulnerāt qͦd d̓clarat d. Infirmate ſūt ꝯͣ eos līgue eoꝝ .ſ. obloq̄ntiū. qꝛ nullāhn̄t fortitudinē. tn̄ vt pueri ꝯturbati ſūt. ſcꝫqͥ timēt eos. qͥ videbāt eos .ſ. obloq̄ntes. ⁊ ti
muit oīs hō. qͥ ſcꝫ dimittit ex hͦ viā paradiſiQuot religioſi vidēt̉ ad oculū ꝙ vadunt adinfernū via recta. qꝛ nihil ſeruāt de ꝓmiſſis.Idē de clericꝭ ⁊ alijs. ⁊ iſto timore n̄ audentinciꝑe bonā vitā. Sꝫ illic trepidauer̄t timore vbi n̄ erat timor. psͣ. xiij. ideo neceſſaria ēfirmitas. ¶ Scd̓m qͦd ē neceſſariū ē rigoroſa aſperitas ſcꝫ ꝯͣ carnē. Ratio. Caro em̄ noſtra hꝫ ꝯditōes anguille vl̓ murene q̄ labit̉nec p̄t retineri niſi ſit voluta ī arena vel cumarena. Ita eſt de carne nr̄a quā ſi vultꝭ tenere delicate ī cibo potu veſtibꝰ ⁊ lecto ⁊c̄. n̄ poteritꝭ retinere eam. Iō neceſſaria ē religioſaaſperitas ī cibo ⁊ potu. ⁊ ſic tenebitꝭ eā. Iſtaeſt rō qͣre mō in mūdo ſūt tot mali religioſiclerici. ⁊c̄. qꝛ volunt viuere delicate ſine aliqͣaſperitate. Iō dicit apl̓us ad Ro. xiij. Induimini dn̄m ih̓m xp̄m. ⁊ carnis cura ne feceritis in deſiderijs ¶ Nota induimī dn̄mih̓m xp̄m ſcꝫ ꝑ vite aſperitatē. qꝛ eiꝰ vita fuitſꝑ dura ⁊ aſpera. Induit̉ xp̄s ꝑ imitatōem.⁊ curā carnis ne feceritis in deſiderijs. lꝫ tn̄in neceſſarijs. De iſta ꝟtute xp̄us laudauitiohannē di. Quid exiſtis. videre hoīeꝫ mollibꝰ veſtitū. ecce qͥ mollibꝰ veſtiūt̉ in domibꝰregū ſunt. Dicit h̓ Gregoriꝰ. Si in mollibꝰ⁊ p̄cioſis veſtibꝰ culpa nō eēt nequaqͣꝫ tā vigilanter ſermo diuinꝰ iohannē de aſperitate veſtiū collaudaſſet. Innuit̉ gͦ ꝙ magnūpeccatū eſt velle mollibꝰ indui. SDi dicatur.et ſi ego de meis diuitijs de bono iuſte acqͥſito facio mihi veſtem p̄cioſam qͦd peccatuꝫeſt. Dicit h̓ Erego. ꝙ nō eſt aliqͥs qͥntūcūqꝫhonorabilis ꝑſona qͥ curet in domo vt honorabiliter veſtiat̉. Idem de mulieribꝰ. Sꝫquando habet ire extra ⁊ videri. Ergo nonfit niſi ad paſcendū oculos gentium. et nūquid eſſet melius ad paſcendum ora pauperum qui moriunt̉ fame. et ad redimendumcaptiuos. qui ſunt in puncto abnegandi fidem. Ideo nō eſt ſine culpa qui in his facitſuperfluitatē. Ideo apoſtolꝰ habentes alimenta ⁊ quibꝰ tegamur. his contenti ſimꝰ.jͣ. Thimo. vj. Nota habentes alimēta. nō dicit delectamēta. ⁊ quibꝰ tegamur. non dicitquibꝰ ornemur. Item qͦd vltra hͦ eſt pctm̄ ē⁊ etiaꝫ ſtulticia. Uerbi gr̄a. Si qͥs ex crimīeſententiatꝰ ducit̉ ad furcā equitādo cui volētes ponere vinculū in collo de corda. ⁊ ip̄ediceret nō. qꝛ ego ſum diues. ideo volo vīculum de ſerico. ⁊ qn̄ ip̄e teneret in collo rideret. ⁊ ſe de vinculo appreciaret nunquid iudicaret̉ ſtultus. In hac ſtulticia ſumꝰ nos.