dilgunt aduentum eius. Feſtina ad me venire cito. Demas enim me reliquit diligenshoc ſeculū ⁊ abijt theſſalonicā: creſcens ī galatiam: titus in dalmatiā: lucas eſt mecū ſolus ¶ Marcum aſſume ⁊ adduc tecū: eſt em̄mihi vtilis in miniſterio. Tychicū autē miſi epheſū. Penulā quā reliqui troade apudcarpum veniens affer tecum ⁊ libros maxime aūt ⁊ mēbranas. Alexander erariꝰ multa mala mihi oſtendit: reddet illi dominusẜm oꝑa eius: quē ⁊ tu deuita. Ualde em̄ reſtitit verbis nr̄is. In pͥma mea defenſiōe nemo mihi affuit: ſꝫ oēs me dereliquerūt: nō illis imputet̉. Dn̄s aūt mihi aſtitit ⁊ confortauit me: vt ꝑ me p̄dicatio impleat̉: ⁊ audiant omnes gentes: ⁊ liberarꝰ ſum de ore leonis. Liberauit me dn̄s ab omni oꝑe malo: ⁊ſaluum faciet regnum ſuum celeſte: cui gl̓iain ſecula ſeculoꝝ. Amen. Saluta priſcam etaquilā ⁊ oneſiferi domū. Eraſtus remanſitcorinthi trophimū autē reliqui infirmū myleti. Feſtina ante hyemē venire. Salutāt teeubolus ⁊ pudens ⁊ linus et claudia ⁊ frēsomnes. Dominꝰ ieſus xp̄s cum ſpiritu tuo.Gratia vobiſcum. Amen.Explicit epl̓a Pauli ad Timotheū ſecūda.Incipit argumentū in epl̓am ad Titum.Itum cōmonefacit ⁊ inſtruit de cōt ſtitutiōe p̄ſbyterij: ⁊ de ſpiritali cōuerſatione ⁊ hereticis vitandis quitraditionibus iudaicis credunt: ſcribens eianicopoli.Explicit argumentum. Incipit epiſtolaPauli ad Titum. Capl̓m IAulus ſeruꝰfijlilbdei: apl̓us autem ieſu chriſtiles debeat eẜm fidem electoꝝ dei: ⁊ agnipiſcopos ordinare ⁊ qūotionem veritatis: que ẜm pimali ſunt inetatem eſt in ſpem vite eternequam promiſit qui non mentitur deus antetꝑa ſecularia: manifeſtauit aūt tꝑibus ſuisverbum ſuū in p̄dicatōne: q̄ credita eſt mihiẜm p̄ceptum ſaluatoris noſtri dei: tito dilecto filio ẜm cōmunē fidē: gratia ⁊ pax a deopatre ⁊ chriſto ieſu ſaluatore noſtro Huiusrei gratia reliqui te crete vt ea q̄ deſūt corrigas: ⁊ ꝯſtituas ꝑ ciuitates p̄ſbyteros ſicut⁊ ego diſpoſui tibi ſi quis ſine crimīe ē vnivxoris vir: filios habens fideles nō in accul. Timo. 3. a. ſatione luxurie aut non ſubditos. ¶ Oportetem̄ ep̄m ſine crimīe eſſe ſicut dei diſpenſatorem non ſuꝑbum: nō iracundū: nō vinolentum: non ꝑcuſſorem: non turpis lucri cupidum ſed hoſpitalē: benignū: ſobriū: iuſtumſanctū: cōtinentē: amplectentem eū qui ẜmAd Titumdoctrinā eſt fidelē ſermonē: vt potens ſit exhortari in doctrina ſana: ⁊ eos qui cōtradicunt arguere. Sunt em̄ multi etiā inobediētes: vaniloqui ⁊ ſeductores maxime qui decircūciſiōe ſunt quos oportet redargui: quivniuerſas domos ſubuertunt: docētes quenon oportet turpis lucri gratia. Dixit qͥdaꝫex illis ꝓprius ipſoꝝ ꝓpheta. Cretēſes ſemper mendaces: male beſtie vētris pigri. Teſtimoniū hoc verū eſt. Quā ob cauſaꝫ increpa illlos dure vt ſani ſint in fide: nō intendētes iudaicis fabulis ⁊ mādatis hoīm auertentium ſe a veritate. Omnia munda mundis: coinqͥnatis autem ⁊ infidelibus nihil ēmūdū: ſꝫ coinqͥnate ſunt eoꝝ ⁊ mens ⁊ ꝯſcientia. Cōfitent̉ ſe noſſe deū: factis auteꝫ negant cuꝫ ſint abominati ⁊ incredibiles ⁊ adomne opus bonū reprobi.U aūt loquere q̄ decent ſanam do Apl̓s titū inActrinam. Senes vt ſobrij ſint: pudiſtruit ad īſormandū exiſtēci prudentes: ſani in fide: in dilectione: in pa tes in ſtatu ſetientia. Anus ſil̓iter in habitu ſancto: nō cri nili: iuueniliminatrices: nō multo vino ſeruientes: bene ac ſeruili.docentes vt prudentiā doceant. Adoleſcentulas vt viros ſuos ament: filios ſuos diligant prudentes: caſtas: ſobrias: domꝰ curāhabentes benignas: ſubditas viris ſuis: vtnō blaſphemetur verbum dei. Iuuenes ſimiliter hortare vt ſobrij ſint. In oībus teipſum p̄be exemplū bonoꝝ operū in doctrinain integritate: in grauitate. Uerbū ſanum inrep̄henſibile vt is qui ex aduerſo eſt vereat̉nihil habens malum dicere de nobis ¶ Ser Eph̓. 6. a.uos dn̄is ſuis ſubditos eſſe: in oībus placēCol̓. 3. d.tes: non ꝯtradicētes: nō fraudātes: ſꝫ ī oībꝰ1. Pe. 2. e.fidem bonā oſtēdētes: vt doctrinā ſaluatoris nr̄i dei ornēt in oībus. Apparuit em̄ gratia dei: ⁊ ſaluatoris noſtri oībus hoībꝰ erudiens nos: vt abnegantes īpietatē ⁊ ſecularia deſideria: ſobrie ⁊ iuſte et pie viuamꝰ inhoc ſęculo expectātes beatā ſpem ⁊ aduētūglorie magni dei ⁊ ſaluatoris noſtri ieſu xp̄iDqui dedit ſemetipſū ꝓ nobis vt nos redimeret ab oī iniqͥtate: ⁊ mūdaret ſibi ppl̓m acceptabilē ſectatorē bonoꝝ opeꝝ Hec loquere⁊ exhortare: ⁊ argue cū om̄i īperio. Nemoſte ꝯtemnat.A¶ ¶Mmone illos pͥncipibus ⁊ poteſta ꝯſēdit apl̓stibus ſubditos eē: dicto obedire: ad quō populusomne opus bonū paratos eſſe: neminē blaſ debeat ſe haphemare: non litigioſos eſſe: ſed modeſtos cpes cum rabere erga pͥnomnē oſtendētes manſuetudinē ad omnes tione dicti athoīes. Eramꝰ em̄ aliqn̄ ⁊ nos inſipientes ⁊ qͣꝫ erga hereincreduli: errantes: ẜuiētes deſiderijs ⁊ vo ficos ⁊ annēctit ſalutatioluptatibus varijs: ī malicia ⁊ īuidia agētes nem.odbiles: odiētes inuicē Cū aūt benignitas
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten