Machab eorumſibi adiutore oīpotente: interfecerunt ſuꝑ nouem milia hominū: maiorē autē partē exercitus nicanoris vulneribus debilē factā fugere cōpulerūt. Pecunijs ꝟo eorū qͥ ad emptionem ip̄oꝝ venerāt ſublatis. ipſos vſqꝫquaqꝫperſecuti ſunt. ſed reuerſi ſunt hora concluſi.Nam erat an̄ ſabbatū: quā ob cauſam non ꝑſeuerauerūt inſequētes. Arma aūt ipſorum ⁊ſpolia ꝯgregāres ſabbatū agebant bn̄dicētesdn̄m: qui liberauit eos in iſto die: miſeri cordie initiū ſtillans in eos. Poſt ſabbatum ꝟodebilibus ⁊ orphanis ⁊ viduis diuiſerūt ſpolia: ⁊ reſidua ip̄i cū ſuis habuere. His itaqꝫgeſtis ⁊ cōmuniter ab omībus facta obſecratione: miſericordē dn̄m poſtulabāt: vt in finēẜuis ſuis reconciliaret̉. Et ex his qͥ cū timotheo ⁊ bacchide erāt contra ſe ꝯtendētes ſuꝑviginti milia interfecerunt ⁊ munitiones excelſas obtinuerūt ⁊ plures predas diuiſeruntequā portionē debilibus pupill̓ ⁊ viduis ſed⁊ ſenioribꝰ faciētes. Et cū arma eorū diligent̓collegiſſent: omīa cōpoſuerunt in locis oppotunis. Reſidua v̓o ſpolia hieroſolymam detulerunt: ⁊ philarchen qͥ cū timotheo erat interfecerūt virū ſceleſtū qͥ in multis iudeos aſflixerat. Et cuꝫ epinichia agerēt in hieroſolymis eos qui ſacras ianuas incenderunt .i. caliſthenen cum in quoddā domiciliuꝫ refugiſſent incenderunt digna eis mercēde ꝓ impietatibus ſuis reddita. Facinoroſiſſimꝰ aūt nicanor qͥ mille negociātes ad iudeoꝝ vēditionem adduexerat: humiliatus auxilio dn̄i abhis quos nullos exiſtimauerat: depoſita veſte gl̓e ꝑ mediterranea fugiens ſolus venit antiochiaꝫ ſummā infelicitatē de interitu ſui exercitꝰ ꝯſecutus. Et qͥ ꝓmiſerat romanis ſe tributum reſtituere de captiuitate hicroſolymorum: p̄dicabat nunc ꝓtectorem deum habereiudeos ⁊ ob ip̄m inuulnerabiles eſſe: eo ꝙ ſeIXquerent̉ leges ab ipſo conſtitutas.Odem tꝑe antiochus inhoneſte reu̓tebat̉ de ꝑſide. Intrauerat em̄ in eaꝫAq̄ dicit̉ ꝑſipolis ⁊ temptauit expoliare templū: ⁊ ciuitatē opprimere: ſed ml̓titudine ad arma ꝯcurrente in fugam ꝟſi ſunt ⁊ itaꝯtigit vt antiochus poſt fugā turpit̓ rediret.Et cū veniſſet circa egbathanan recognouitque erga nicanorē ⁊ timotheum geſta ſunt.Elatus aūt in ira. arbitrabat̉ ſe iniuriā illorūqͥ ſe fugauerant poſſe in iudeos retorquere:ideoqꝫ iuſſit agitari curruꝫ ſuū ſine intermiſſion agens iter. celeſti eum iudicio perurgēteeo ꝙ ita ſuꝑbe locutus eſt ſe venturuꝫ hieroſolymā: ⁊ ꝯgeriem ſepulchri iudeorū eam facturū. Sed qͥ vniu̓ſa cōſpicit dn̄s deꝰ iſrl̓ percuſſit eū inſanabili ⁊ inuiſibi. i plaga. Ut emfiniuit hūc ip̄m ẜmonē: app̄hēdit eū dolor dirus viſcerū ⁊ amara internorū tormēta. Et qͥdem ſatꝭ iuſte: qͥppe qui ml̓tis ⁊ nouis cruciatibꝰ aliorū torſerat viſcera: licet ille nullo mōa ſua malicia ceſſaret. Suꝑ hoc aūt ſuꝑbia repletus ignē ſpirans aīmo in iudeos ⁊ p̄cipiens accelerari negociū. ꝯtigit illū impetu eūtem de curru cadere: et gͣui corꝑis colliſionemēbra vexari. Iſqꝫ qͥ ſibi videbat̉ etiā fluctibus maris imꝑare: ſupra humanūmodū ſuꝑbia repletus: ⁊ montiū altitudines in ſtatera appēdere: nūc humiliatꝰ ad terrā in geſtatorio portabat̉. manifeſtā dei ꝟtutē in ſemetip̄o ꝯteſtans: ita vt de corꝑe impij ꝟmes ſcaturirent: ac viuētes in doloribꝰ carnes eiꝰ effluerent: odore etiā illius et fetore exercitꝰ gͣuaret̉. Et qui paulo an̄ ſidera celi contingereſe arbitrabat̉: eū nemo poterat propt̓ intolerantiā fetoris portare. Hinc igit̉ cepit ex gͣuiſuꝑbia deductꝰ ad agnitōeꝫ ſui venire diuīaammonitꝰ plaga: ꝑ momēta ſingl̓a doloribuſſuis augmenta capiētibꝰ Et cum nec ip̄e iamfetorem ſuum ferre poſſet. ita ait. Iuſtum eſtſubditū eſſe deo: ⁊ mortal ē nō paria deo ſentire. Orabat autē hic ſceleſtus dn̄m a quo noneſſet miſericordiā ꝯſecuturus: ⁊ ciuitatem adquā feſtinās veniebat: vt eā ad ſoluꝫ deduceret ac ſepulchrū ꝯgeſtorū faceret: nunc optatliberā reddere: ⁊ iudeos qͦs nec ſepultura quidem ſe dignos habiturū: ſꝫ auibꝰ ac ferꝭ diripiendos traditurum: ⁊ cū paruul̓ exterminaturum dixerat eqͣles nūc athenienſibꝰ facturuꝫpollicet̉. tēplū etiā ſanctū qd̓ pͥus expoliauerat optimis donis ornaturū: ⁊ ſctā vaſa ml̓tiplicaturū: ⁊ ꝑtinētes ad ſacrificia ſumptus d̓redditibꝰ ſuis p̄ſtaturū. ſuꝑ hec ⁊ iudeum ſefuturū: ⁊ oēm locū terre ꝑambulaturū ⁊ p̄dicaturū dei ptātem. Sꝫ nō ceſſantibꝰ doloribꝰſuꝑuenerat em̄ in eū iuſtū dei iudiciū deſperans ſcripſit ad iudeos in hūc modū deprecatōis epl̓am hec ꝯtinentē. Optimis ciuibꝰ iudeis: plurimā ſalutē ⁊ bene valere: ⁊ eſſe felices: rex ⁊ pͥnceps antiochꝰ. Si bn̄ valetꝭ ⁊ filiveſtri ⁊ ex ſententia vob̓ cuncta ſunt: maxīasagimus gr̄as. Et ego in infirmitate ꝯſtitutusvr̄i aūt memor benigne reu̓ſus de ꝑſidis locꝭ⁊ in infirmitate graui app̄henſus neceſſariuꝫduxi ꝓ cōmuni vtilitate curā hr̄e: non deſperās memetip̄m ſꝫ ſpem ml̓tā hn̄s effugiēdi infirmitatē. Reſpiciēs aūt ꝙ ⁊ pat̓ meꝰ quibꝰtꝑibus in locis ſuꝑioribus ducebat exercitūoſtēdit qͥ poſt ſe ſuſciꝑet pͥncipatū: vt ſi qͥd cōtrarium accideret aut difficile nunciaret̉. ſciētes hi qui in regionibus erant cui eſſet rerumſumma derelicta nō turbarent̉. ad hec conſiderans de ꝓximo potentes qͦſqꝫ ⁊ vicinos te-
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten