Machabeorumvnus de pͥmoribus ſcribaꝝ vir etate ꝓuectꝰ ⁊vultu decorus aꝑto ore hians compellebat̉carnē porcinaꝫ māducare: at ille gl̓oſiſſimammortē magis qͣꝫ odibilē vitam cōplectēs. voluntarie p̄ibat ad ſuppliciuꝫ. Intuens autemquēadmodū oporteret accedere patient̓ ſuſtinens deſtinauit nō admittere illicita ꝓpt̓ vite amorē. Hi aūt qͥ aſtabant iniqͣ miſerationecōmoti ꝓpt̓ antiquā viri amiciciam tollenteseum ſecreto rogabāt afferri carnes qͥbus veſciei licebat vt ſimularet̉ manducaſſe ſicut reximꝑauerat de ſacrificij carnibꝰ: vt hoc factoa morte liberaret̉: ⁊ ꝓpt̓ veterem viri amiciciam hanc in eo faciebant humanitatē. At ille cogitare cepit etatis ac ſenectutis ſue eminentiā dignam ⁊ ingenite nobilitatis caniciēet a puero optime ꝯu̓ ſatōis actꝰ: ⁊ ẜm ſanctea deo condite legis ꝯſtituta. rn̄dit cito dicēsp̄mitti ſe velle in infernum. Non em̄ etati nr̄edignum eſt inqͥt fingere. vt multi adoleſcētesarbitrantes eleazarū nonaginta annoꝝ tranſiſſe ad vitā alienigenaꝝ: ⁊ ipſi ꝓpter meamſimulationē ⁊ ꝓpt̓ modicum corruptibilis vite tꝑs decipiant̉: ⁊ per hoc maculam atqꝫ execrationē mee ſenectuti ꝯquiram. Nam et ſi īp̄ſenti tꝑe ſupplicijs hoīm eripiar: ſed manuꝫoīpotentis nec viuus nec defunctus effugiaꝫQuāobrem fortit̉ vitaꝫ excedendo ſenectuteqͥdem dignus apparebo: adoleſcentibꝰ auteꝫexemplū forte relinquā: ⁊ ꝓmpto aīo ac fortiter ꝓ gͣuiſſimis ac ſanctiſſimis legibus honeſta morte ꝑfungar. His dictꝭ cōfeſtim ad ſuppliciū trahebat̉ Hi aūt qͥ eum ducebāt ⁊ pauloan̄ fuerant mitiores: in iram cōuerſi ſunt ꝓpter ẜmones ab eo dictos: qͦs illi ꝑ arrogantiam ꝓlatos arbitrabant̉. Sed cum plagꝭ ꝑimeret̉: ingemuit ⁊ dixit. Dn̄e qͥ habes ſanctāſcientiā: manifeſte tu ſcis: qꝛ cum a morte poſſem liberari. duros corꝑis ſuſtineo dolores:ẜm aīam v̓o ꝓpter timorē tuū libent̓ hec patior. Et iſte qͥdem hoc mō vita deceſſit. nō ſolum iuuenibꝰ: ſed ⁊ vniu̓ſe genti memoriammortis ſue ad exemplum ꝟtutis ⁊ fortitudīsderelinquens.Ontigit aūt ſeptem fratres vna cummr̄e app̄henſos cōpelli a rege ederecōtra fas carnes porcinas. flagris ⁊ taureiscruciatos. Unus aūt ex illis qͥ erat pͥmus ſicait. Quid q̄ris ⁊ qͥd vis diſcere a nob̓? Parati ſumus mori magis qͣꝫ patrias dei leges p̄uaricari. Iratꝰ itaqꝫ rex iuſſit ſartagines ⁊ ollas eneas ſuccendi. qͥbꝰ ſtatim ſuccenſis iuſſitei qͥ pͥor fuerat locutus amputari linguam etcute capitis abſtracta: ſummas qͦꝫ manus ⁊pedes ei p̄ſcidi: ceteris eius fratribꝰ ⁊ mr̄e inſpicientibꝰ. Et cū iaꝫ ꝑ oīa inutil̓ factus eſſetiuſſit ignē admoueri: ⁊ adhuc ſpirantē torreri in ſartagine: in qͣ cum diu cruciaret̉: ceterivna cū mr̄e inuicem ſe hortabant̉ mori fortit̉dicentes. Dn̄s deus aſpiciet veritatē: ⁊ cōſolabit̉ in nob̓ quēadmodū in ꝓteſtatōe canticideclarauit moyſes. Et in ẜuis ſuis ꝯſolabit̉.Mortuo itaqꝫ illo pͥmo hͦ mō ſequētē deducebant ad illudendū ⁊ cute capitis eiꝰ cū capillis abſtracta interrogabant ſi manducaret pͥus qͣꝫ toto corꝑe ꝑ mēbra ſingula puniretur.At ille rn̄dens patria voce dixit. Nō faciamPropt̓ qd̓ ⁊ iſte ſequēti loco pͥmi tormēta ſuſcepit: ⁊ in vltimo ſpū ꝯſtitutus. ſic ait. Tu qͦdem ſceleſtiſſime in p̄ſenti vita nos ꝑdis ſedrex mundi defunctos nos ꝓ ſuis legibꝰ eternevite reſurrectōe ſuſcitabit Poſt hunc tertiusilludit̉: ⁊ linguā poſtulatꝰ cito ꝓtulit: ⁊ manꝰcōſtanter extendit: ⁊ cum fiducia ait. Eceloiſta poſſideo: ſed ꝓpt̓ dei leges nunc hec ipſa deſpicio qm̄ ab ip̄o me ea recepturū ſpero. 4Ita vt rex ⁊ qͥ cū ip̄o erāt mirarent̉ adoleſcentis animū: ꝙ tanqͣꝫ nihil duceret cruciatꝰ. Ethoc ita defuncto: qͣrtum vexabant ſil̓r torq̄ntes. Et cū iam eſſet ad mortē: ſic ait. Potiuseſt ab hoībus morti datos ſpem expectare adeo: iterū ab ipſo reſuſcitandos. Tibi em̄ reſurrectio ad vita nō erit. Et cuꝫ admouiſſentqͥntū vexabāt eū: at ille reſpiciēs in eum dixit)Poteſtatē int̓ hoīes hn̄s cuꝫ ſis corruptibil̓facis qd̓ vis. Noli aūt putare genꝰ nr̄m a deoeſſe derelictum. Tu autem patient̓ ſuſtine: etvideb̓ magnā ptātem ipſiꝰ qͣlit̓ te ⁊ ſemē tuū §torquebit. Poſt hunc ducebant ſextum: ⁊ ismori incipiens: ſic ait. Noli fruſtra errare.Nos em̄ ꝓpt̓ noſmetip̄os hoc patimur peccātes in deū nr̄m ⁊ digͣ ammiratōe facta ſuntin nob̓. Tu aūt ne exiſtimes tibi impune futurum: qd̓ ꝯtra deum pugnare tēptaueris. Supra modum autē mr̄ mirabil̓ ⁊ bonoꝝ memoria digͣ q̄ p̄euntes ſeptē filios ſub vniꝰ diei tꝑeꝯſpiciēs. bono aīmo ferebat ꝓpter ſpem quāī deo habebat. ſingulos illorū hortabat̉ vocepatria fortit̓ repleta ſapīa: ⁊ feminee cogitationi maſculinum animum inſerens dixit adeos. Neſcio qͣlit̓ ī vtero meo apparuiſtis. Neqꝫ em̄ ego ſpm̄ ⁊ aīam donaui vob̓ ⁊ vitam: ⁊ſingulorum mēbra nō ego ip̄a compegi. Sedem̄ mundi creator qͥ formauit hoīs natiuitatem. quiqꝫ oīm inuenit originem et ſpm̄ vobiterum cuꝫ miẜicordia reddet ⁊ vitaꝫ ſic̄ nuncvoſmetipſos deſpicitis propter leges eius.Antiochꝰ autē ꝯtemni ſe arbitratꝰ ſil̓ ⁊ exprobrantis voce deſpecta: cuꝫ adhuc adoleſcentior ſuꝑeſſet. nō ſolū ꝟbis hortabat̉ ſed ⁊ cuꝫiuramento affirmabat diuitē ſe ⁊ beatuꝫ facturum: ⁊ tranſlatū a patrijs legibꝰ amicū habi