Pſalteriumtiū: ſuꝑextollet̉ ſuꝑ libanū fructꝰ eius ⁊ florebūt de ciuitate ſic̄ fenum t̓re. Sit nomē eiꝰ bn̄dictū ī ſecl̓a: an̄ ſolē ꝑmanet nomē eiꝰ. Et bn̄dicent̉ in ip̄o oēs tribꝰ t̓re: oēs gētes magnificabūt eū. Bn̄dictꝰ dn̄s deꝰ iſrl̓: qͥ facit mirabilia ſolꝰ. Et bn̄dictū nomē maieſtatꝭ eiꝰ ī et̓nū⁊ replebit̉ maieſtate eiꝰ oīs t̓ra: fiat fiat. Defecer̄t hymni dauid filij ieſſe. Psͣ aſaph.Uā bonꝰ iſrl̓ deꝰ: his qͥLXXIIrecto ſunt corde. Mei aūt pene moti ſūt pedeſpene effuſi ſūt greſſus meiQꝛ zelaui ſuꝑ īiqͦs: pacē pctōꝝ vidēs. Qꝛ n̄ ēreſpectꝰ morti eoꝝ: ⁊ firmamētū in plaga eoꝝIn labore hoīm nō ſunt: ⁊ cū hoībꝰ nō flagellabunt̉. Ideo tenuit eos ſuꝑbia: oꝑti ſūt inqͥtate ⁊ īpietate ſua. Prodijt qͣſi ex adipe iniqͥtas eoꝝ: trāſierūt ī affectū cordis. Cogitauerūt ⁊ locuti ſunt neqͥtiā: iniqͥtatē in excelſo locuti ſunt. Poſuer̄t in celū os ſuū: ⁊ lingua eorū trāſiuit ī t̓ra. Ideo ꝯuertet̉ ppl̓s meꝰ hic: ⁊dies pleni īuenient̉ ī eis. Et dixerūt quō ſcitdeꝰ: ⁊ ſi ē ſciētia ī excelſo? Ecce ip̄i pctōres etabūdantes in ſecl̓o: obtinuer̄t diuitias. Et dixi gͦ ſine cā iuſtificaui cor meū: ⁊ laui int̓ innocentes manꝰ meas. Et fui flagellatꝰ tota die⁊ caſtigatio mea in matutinis. Si dicebā narrabo ſic: ecce nationē filioꝝ tuoꝝ reprobaui.Exiſtimabā vt cognoſcerē: hͦ labor eſt an̄ me.Donec intrē in ſanctuariū dei: ⁊ ītelligā ī nouiſſimis eoꝝ. Verūtn̄ ꝓpt̓ dolos poſuiſti eisdeieciſti eos dū alleuarent̉. Quō facti ſunt indeſolationē. ſubito defecerūt: ꝑierunt ꝓpteriniqͥtatē ſuā. Uel ut ſomniū ſurgentiū: dn̄e inciuitate tua imaginē ip̄oꝝ ad nihilū redigesQꝛ īflāmatū ē cor meū: ⁊ renes mei cōmutariſunt ⁊ ad nihilū redactꝰ ſum ⁊ neſciui. Vt iumētū factꝰ ſū apd̓ te. ⁊ ego ſemꝑ tectū Tenuiſti manū dexterā meā: ⁊ ī volūtate tua deduxiſti me: ⁊ cū gl̓ia ſuſcepiſti me. Quid em̄ mihi ē in celo: ⁊ ad te qͥd volui ſuꝑ t̓rā? Defecitcaro mea ⁊ cor meū: deꝰ cordis mei ⁊ ꝑs meadeꝰ ī et̓nū. Qꝛ ecce qͥ elōgāt ſe a te ꝑibūt: ꝑdidiſti oēs qͥ fornicant̉ abs te. Mihi aūt adherere deo bonū ē ponere in dn̄o deo ſpem meāVt anūciē oēs p̄dicatiōes tuas: in portꝭ filieſyon.In finē intellectꝰ aſaph. LXXIIITqͥd deꝰ repuliſti in finē iratꝰ ē furorv tuꝰ ſuꝑ oues paſcue tue. Mēor eſtogregatiōis tue: quā poſſediſti ab initio. Redemiſti ꝟgā hereditatꝭ tue. mōs ſyō īqͦ habitaſti ī eo. Leua manꝰ tuas ī ſuperbiaseoꝝ in finē: qͣnta malignatꝰ ē inimicꝰ ī ſcō? Etgl̓iati ſūt qͥ oderūt te: ī medio ſolēnitatis tue.Poſuerūt ſigna ſua ſigna ⁊ nō cognoueruntſicut ī exitu ſuꝑ ſummū Quaſi in ſilua lignorum ſecuribus exciderunt ianuas eius in id-ipſum: in ſecuri ⁊ aſcia deiecerunt eam. Incenderunt igni ſanctuariū tuum in terra: poſluerunt tabernaculum nominis tui. Dixerūtin corde ſuo cognatio eorū ſimul: quieſcere faciamus om̄es dies feſtos dei a terra. Signanoſtra nō vidimus: iam nō eſt ꝓpheta ⁊ nosnō cognoſcet amplius. Vſqꝫ quo deꝰ improperabit inimicus: irritat aduerſarius nomentuū in finem. Vt quid auertis manū tuam etdexterā tuam: de medio ſinu tuo in finē? Deus aūt rex noſter ante ſecula: oꝑatus eſt ſalutem in medio terre. Tu cōfirmaſti in virtutetua mare: cōtribulaſti capita draconū in aqͥsTu confregiſti capita draconis: dediſti eumeſcam populis ethiopū. Tu dirupiſti fontes⁊ torrentes: tu ſiccaſti fluuios ethan. Tuꝰ eſtdies ⁊ tua eſt nox: tu frabricatꝰ es auroram ⁊ſolem. Tu feciſti om̄es terminos terre: eſtatē⁊ ver tu plaſmaſti ea. Memor eſt o huiꝰ inimicus improperauit dn̄o: ⁊ populꝰ inſipiēsincitauit nomen tuū. Ne tradas beſtijs aīasconfitentes tibi: ⁊ animas pauperū tuorū neobliuiſcaris in finem. Reſpice in teſtamentūtuū: quia repleti ſūt qui obſcurati ſūt t̓re domibus iniquitatū. Ne auertat̉ hūilis factusconfuſus: pauꝑ ⁊ inops laudabūt nomen tuum. Exurge deus iudica cauſaꝫ meā: memoreſto improperioꝝ tuorū que ab īſipiente ſunttota die. Ne obliuiſcaris voces inimicorū tuorum: ſuꝑbia eorū qui te odꝰ rūt aſcendit ſemIn finē ne corrūpas. psͣ cātici aſaph.Onfitebimur tibi deꝰLXXIIIIc cōfitebimur ⁊ inuocabimꝰ nomē tuū.Narrabimus mirabilia tua: cū accepero tempꝰ ego iuſticias iudica bo. Liquefacta eſt terra ⁊ oēs qui habitāt in ea: ego cōfirmaui columnas eius. Dixi iniquis nolite inique agere: ⁊ delinquentibus nolite exaltarecornu. Nolite extollere in altum cornu vr̄m:nolite loqui aduerſus deū iniquitatē. Quianeqꝫ ab oriente neqꝫ ab occidēte neqꝫ a deſertis montibus: quoniā deus iudex eſt. Hunchumiliat ⁊ hunc exaltat: quia calix in manudn̄i vini meri plenus mixto. Et inclinauit exhoc in hoc: verū tn̄ fex eius non eſt exinanitabibent oēs pctōres terre. Ego aūt anūciaboī ſeculū: cātabo d̓o iacob: ⁊ omīa cornua peccatorū ꝯfringā: ⁊ exaltantur cornua iuſti.In finē in carminibꝰ canticum ad aſſyriospsͣ aſaph.LXXVOtus in iudea deꝰ. in iſrl̓ magnū non men eiꝰ. Et factꝰ eſt in pace locꝰ eius.⁊habitatio eiꝰ in ſyon. Ibi confregitpotentias: arcū ſcutum gladiū ⁊ bellū. Illuminans tu mirabiliter a montibꝰ et̓nis turbati ſunt om̄es inſipiētes corde. Hormier̄t ſom