in qua bn̄dicat̉ nomē tuū in ſecula ſeculorum.Dixit itaqꝫ ſara. Miẜere nobis dn̄e miẜerenob̓: ⁊ cōſeneſcamꝰ ambo ꝑiter ſani. Et factūē circa pullorū cātū accerſiri iuſſit raguel ſeruos ſuos ⁊ abierūt cū eo piter vt foderent ſepulcrū. Dicebat em̄ ne ſil̓i modo euenerit ei:quo ⁊ ceteris alijs ſeptē viris qui ſunt ingreſſi ad eā. Cūqꝫ paraſſet foſſam: reuerſus rāguel ad vxorē ſuā: dixit ei. Mitte vnā ex ancillis tuis: ⁊ videat ſi mortuꝰ ē: vt ſepeliā eū an̄qͣꝫ illuceſcat. At illa miſit vnā ex ancillis ſuisQue ingreſſa cubiculū repperit eos ſaluos etincolumes: ſecū ꝑiter dormiētes. Et reuerſanūciauit bonū nūciū. Et bn̄dixerūt dn̄m: raguel videlicet ⁊ anna vxor eiꝰ. Et dixerunt.Bn̄dicimꝰ te dn̄e deus iſrl̓: qꝛ nō cōtigit nob̓quēadmodū putabamꝰ. Feciſti em̄ nobiſcuꝫmiẜicordiā tuā ⁊ excluſiſti a nobis inimicū ꝑſequentē nos. Miſertus es aūt duobꝰ vnicꝭ.Fac eos dn̄e pleniꝰ bn̄dicere te: ⁊ ſacrificiumlaudis tue ⁊ ſue ſanitatꝭ offerre: vt cognoſcatvniuerſitas gentiū: qꝛ tu es deꝰ ſolus in vniuerſa terra. Statimqꝫ p̄cepit ẜuis ſuis raguel vt replerēt terra foſſam quā fecerant: priuſqͣꝫ eluceſceret. Uxori aūt ſue dixit vt inſtrueret cōuiuiū: ⁊ p̄pararet oīa que in cibos erātiter agētibꝰ neceſſaria. Duas qͦꝫ pingues vaccas ⁊ qͣtuor arietes occidi fecit: ⁊ parari epulas oībus vicinis ſuis: cūctiſqꝫ amicꝭ. Et adiurauit raguel tobiā: vt duas hebdomadasmoraret̉ apud eū De oībus aūt q̄ poſſidebatraguel: dimidiā ꝑtē dedit tobie: ⁊ fecit hancſcripturā: vt ꝑs dimidia q̄ ſuꝑerat: poſt obitū eorū tobie dn̄io deueniret.Unc vocauit tobias angelum ad ſe:quē quidē hoīem exiſtimabat: dixitqꝫ ei Azaria frater: peto vt auſcultesꝟba mea. Si meipſum tradam tibi ſeruū: nōero ꝯdingus ꝓuidentie tue. Tn̄ obſecro te vtaſſumas tibi animalia ſiue ẜuitia ⁊ vadas adgabelū in rages ciuitatē medorū: reddaſqꝫ eichirographū ſuū: ⁊ recipies ab eo pecuniā etroges eū venire ad nuptias meas. Scis eniꝫip̄e qm̄ numerat pater meꝰ dies: ⁊ ſi tardauero vna die plꝰ ꝯtriſtat̉ aīa eiꝰ. Et certe videsquō adiurauit me raguel: cuiꝰ adiuramentuꝫſꝑnere nō poſſum. Tunc raphael aſſumēs qͣtuor exſeruis raguelis ⁊ duos camelos: in rages ciuitatē medorum ꝑrexit:: ⁊ inueniēs gabelum dedit ei chirographū ſuum: ⁊ recepitoēm pecuniā. Indicauitqꝫ ei de tobia filio tobie omnia que geſta ſunt: fecitqꝫ eū ſecū venire adnuptias. Cūqꝫ ingreſſus eſſet domū raguelis: inuenit tobiā diſcunmbentē: ⁊ exiliēsoſculati ſunt ſe inuicē. Et fleuit gabelus: bn̄dixitqꝫ deū: ⁊ dixit. Bn̄dicat te deus iſrael:Cobiasqꝛ filiꝰ es optimi viri ⁊ iuſti: ⁊ timētis deuꝫ: ⁊elemoſynas facientis. Et dicat̉ bn̄dictio ſuꝑvxorē tuā ⁊ ſuꝑ parētes vr̄os: ⁊ videatis filios vr̄os: ⁊ filios filioꝝ veſtroꝝ vſqꝫ in tertiā⁊ qͣrtā generationē: ⁊ ſit ſemē veſtrū bn̄dictūa deo iſrl̓ qui regnat in ſecula ſeculorū. Cūqꝫoēs dixiſſent amen: acceſſerunt ad conuiuiuꝫSed cū timore dn̄i nuptiarū cōuiuium exercebant.Um ꝟomoras faceret tobias cauſac nuptiarū: ſollicitus erat pater eiꝰ tobias dicēs. Putas quare morat̉ filius meꝰ: aut quare detentꝰ eſt tibi? Putas negabelus mortuꝰ ē ⁊ nemo reddit illi pecuniāCepit autē cōtriſtari nimis ipſe ⁊ anna vxoreius cū eo ⁊ ceperunt ambo ſimul flere: eo ꝙdie ſtatuto minime reuerteret̉ filiꝰ eorum adeos. Flebat igit̉ mater eiꝰ irremediabilibꝰ lachrymis atqꝫ dicebat. Heu me fili mi vt quidte miſimus ꝑegrinari: lumē oculoꝝ noſtrorūbaculū ſenectutis nr̄e: ſolatiū vite nr̄e: ſpempoſteritatis nr̄e. Om̄ia ſimul in te vno hn̄teste nō debuimus dimittere a nobis. Cui dicebat tobias. Tace ⁊ noli turbari: ſanus eſt filiꝰnoſter: ſatis fidelis eſt vir ille cū qͦ miſimꝰ eū.Illa aūt nullomodo conſolari poterat ſed qͦtidie exiliens circūſpiciebat ⁊ circūibat viasom̄es ꝑ quas ſpes remeādi videbatur vt ꝓcul videret eū: ſi fieri poſſet: venientē. At ꝟoraguel dicebat ad generū ſuū. Mane hic: etego mittā nunciū ſalutis de te ad tobiam patrē tuū. Cui tobias ait. Ego noui quia patermeꝰ ⁊ mater mea modo dies cōputant: ⁊ cruciat̉ ſpūs eorū in ipſis. Cūqꝫ ꝟbis multis rogaret rāguel tobiā ⁊ ille eū nulla ratiōe velletaudire: tradidit ei ſarā ⁊ dimidiā ꝑtē oīs ſubſtātie ſue in pueris: in puellis: in pecudibus.in camelis. ⁊ ī vaccis: ⁊ pecunia multa: ⁊ ſaluum atqꝫ gaudentē dimiſit eū a ſe: dicēs. Atgelꝰ dn̄i ſanctꝰ ſit ī itinere vr̄o: ꝑducatqꝫ vosincolumes ⁊ inueniatis om̄ia recte circa parētes veſtros: et videant oculi mei filios vr̄ospriuſqͣꝫ moriar. Et apprehēdētes parētes filiam ſuam: oſculati ſunt eam: ⁊ dimiſerunt ire:monētes eā honorare ſoceros diligere maritum: regere familiam: gubernare domum: etſeipſam irreprehenſibilē exhibere.Unqꝫ reuerterent̉ ꝑuenerūt ad charc ram q̄ eſt in medio itinere cōtra niniuen vndecimo die. Dixitqꝫ angelusTobia fr̄: ſcis quēadmodū reliqͥſti pr̄em tuūSi placet itaqꝫ tibi p̄cedamꝰ: ⁊ lento gradu īſequant̉ iter nr̄m familie ſimul cū cōiuge tua⁊ cū animalibꝰ Cunqꝫ hoc placuiſſet vt irentdixit raphael ad thobiā Tolle tecū ex felle piſcis: erit em̄ neceſſariū. Tulit itaqꝫ tobias ex