RegumEt dixerūt ei iuuenes qͥ nutriti fuerāt cum eoSic loq̄re ppl̓o huic: qui locuti ſunt ad te dicētes. Pater tuus aggrauauit iuguꝫ noſtrū tureleua nos. Sic loquerꝭ ad eos. Minimꝰ digitꝰ meꝰ groſſior ē dorſo pr̄is mei. Et nūc pater meꝰ poſuit ſuꝑ vos iugū graue: ego autēaddā ſuꝑ iugū vr̄m. Pat̓ meꝰ cecidit vos flagellis: ego autē cedā vos ſcorpionibꝰ. Venitgͦ hieroboā ⁊ oīs ppl̓s ad roboā die tertia: ſicut locutꝰ fuerat rex dicēs: reuertimini ad medie tertia. Rn̄ditqꝫ rex ppl̓o dura: derelictoconſilio ſeniorū qd̓ ei dederāt: ⁊ locutꝰ eſt eisẜm ꝯſiliū iuuenū dicēs. Pater meꝰ aggrauauit iugū vr̄m ego aūt addā iugo vr̄o. Patermeus cecidit vos flagellis: ego aūt cedā vosſcorpionibꝰ. Et nō acqͥeuit rex ppl̓o qm̄ auerſatꝰ fuerat eū dn̄s: vt ſuſcitaret ꝟbuꝫ ſuū qd̓locutꝰ fuerat in manu ahie ſilonite ad hieroboam filiū nabath. Videns itaqꝫ ppl̓us ꝙ noluiſſet audire eos rex: rn̄dit ei dicēs. Que nobis ꝑs in dauid vel q̄ hereditas in filio yſai?Uade in tab̓nacl̓a tua iſrl̓. Nunc vide domūtuā dauid. Et abijt iſrl̓ in tab̓nacl̓a ſua. Suꝑfilios aūt iſrael quicūqꝫ habitabāt in ciuitatibus iuda: regnauit roboā. Miſit ergo rexroboam adura qui erat ſuꝑ tributa: ⁊ lapidauit eū oīs iſrl̓: ⁊ mortuꝰ eſt. Porro rex roboāfeſtinꝰ aſcēdit currū ⁊ fugit in hierl̓m receſſitqꝫ iſrael a domo dauid vſqꝫ in p̄ſentem diemFactū eſt aūt cum audiſſet om̄is iſrael quodreuerſus eſſet hieroboā miſerūt ⁊ vocauerūteum cōgregato cētu: ⁊ cōſtituerūt eū regē ſuper oēm iſrl̓: nec ſecutus ē quiſqͣꝫ domum dauid p̄ter tribū iuda ſolā Uenit auteꝫ roboamhieruſalē ⁊ ꝯgregauit vniuerſam domum iuda ⁊ tribū beniamin centūoctogintamilia electorū virorū et bellatorū: vt pugnarent ꝯtradomū iſrael: ⁊ reducerēt regnū roboā filio ſalomonis. Factꝰ eſt aūt ẜmo dn̄i ad ſemeiamviꝝ d̓i dicēs Loque̓ ad roboā filiū ſalomōisregē iuda ⁊ ad oēm domū iuda ⁊ beniamī etreliqͦs d̓ ppl̓o dicēs Hec dic̄ dn̄s Nō aſcēdetꝭnec bellabitꝭ ꝯtra fratre. vr̄os filios iſrl̓. Reu̓tat̉ vir in domū ſuā. Ame em̄ factuꝫ ē ꝟbū hͦAudierūt ẜmonē dn̄i: ⁊ reu̓ſi ſunt de itinereſicut eis p̄ceꝑat dn̄s Edificauit aut hieroboam ſychem in monte effraim: et habitauit ibiEt egreſſus inde edificauit phanuel. Dixitqꝫhieroboam in corde ſuo Nūc reuertet̉ regnūad domū dauid. Si aſcēderit ppl̓us iſte vt faciat ſacrificia in domo dn̄i in hierl̓m: ⁊ cōuertet̉ cor ppl̓i huiꝰ ad dn̄m ſuū roboam regē iuda: int̓ficientqꝫ me ⁊ reu̓tent̉ ad eū. Et excogitato ꝯſilio fecit duos vitulos aureos: ⁊ dixit eis. Nolite vltra aſcendere ī hierl̓m. Eccedij tui iſrl̓: qͥ tē eduxer̄t de t̓ra egypti. Poſuitqꝫ vnū in bethel: ⁊ alterū in dan: ⁊ factū eſtverbū hoc in peccatū. Ibat em̄ ppl̓s ad adorandū vitulū vſqꝫ in dan̄. Et fecit phana ī excelſis: ⁊ ſacerdotes de extremis ppl̓i qui nonerant de filijs leui. Conſtituitqꝫ diem ſolennēin menſe octauo: quintadecima die mēſis: inſimilitudinē ſolennitatis que celebrabat̉ ī iuda. Et aſcendens altare ſimilit̓ fecit in bethelvt īmolaret vitulis quos fabricatus ſuerat.Cōſtituitqꝫ in bethel ſacerdotes excelſoruꝫ q̄fecerat: ⁊ aſcendit ſuꝑ altare qd̓ extruxerat inbethel: qͥntadecima die mēſis octaui quem fixerat de corde ſuo. Et fecit ſolennitatem filijsiſrl̓: ⁊ aſcēdit ſuꝑ altare vt adoleret incenſum.T ecce vir dei venit deiuda in ẜmōe dn̄i in bethel hieroboāſtante ſuꝑ altare: ⁊ thus iaciente. Etexclamauit ꝯtra altare in ẜmōe dn̄i: ⁊ ait. Altare altare: hec dic̄ dn̄s. Ecce filiꝰ naſcet̉ domui dd̓ ioſias noīe: ⁊ īmolabit ſuꝑ te ſacerdotes excelſorū qͥ nunc in te thura ſuccendunt ⁊oſſa hoīm ſuꝑ te incēdet. Deditqꝫ in illa dieſignū dicēs. Hoc erit ſignū qd̓ locutꝰ eſt dn̄sEcce altare ſcindet̉: ⁊ effundet̉ cinis qͥ in eo ēCūqꝫ audiſſet rex ẜmonē hoīs dei quē inclamauerat ꝯtra altare in bethel: extēdit manuꝫſuā de altari dicēs. Apprehendite eū. Et exaruit manꝰ eiꝰ quā extēderat cōtra eū: nec valuit retrahere eā ad ſe. Altare quoqꝫ ſciſſuꝫ ē⁊ effuſus ē cinis de altari: iuxta ſignū qd̓ p̄dixerat vir dei in ẜmōe dn̄i. Et ait rex ad virūdei. Dep̄care faciē dn̄i dei tui ⁊ ora ꝓ me: vtreſtituat̉ manꝰ mea mihi Orauit vir dei faciem dn̄i: ⁊ reu̓ſa ē manꝰ regꝭ ad eū: ⁊ facta ē ſic̄pͥus fuerat. Locutꝰ ē aūt rex ad virū dei. Ueni mecū domū vt prādeas: ⁊ dabo tibi munera. Rn̄ditqꝫ vir d̓i ad regē. Si dederis mihimediā ꝑtē domꝰ tue nō veniā tecū: nec comedā pane̓ neqꝫ bibā aquā in loco iſto. Sic eniꝫmādatū ē mihi ī ẜmōe dn̄i p̄cipiētis. Nō comedes panē neqꝫ bibes aquā: nec reu̓teris ꝑviā qͣ veniſti. Abijt gͦ ꝑ aliā viā: ⁊ nō ē reu̓ſuſꝑ iter qͦ venerat ī bethel ꝓph̓es āt qͥdā ſenexhītabat ī bethel: ad quē vener̄t filij ſui: ⁊ narrauer̄t ei oīa oꝑa q̄ fecerat vir dei illa die ī bethel: Et v̓ba q̄ locutꝰ fu̓at ad regē narrauer̄tpr̄i ſuo Et dixit eis pr̄ eoꝝ Per quā viā abijtOn̄derūt ei filij ſui viā ꝑ quā abierat vir deiqui venerat de iuda. Et ait filijs ſuis. Sternite mihi aſinū. Qui cum ſtrauiſſent aſcendit ⁊abijt poſt virū dei: ⁊ inuenit eū ſedētē ſubtusthetebinthū. Et ait illi. Tu ne es vir dei qͥ veniſti de iuda? Rn̄dit ille. Ego ſū. Dixitqꝫ adeū. Ueni mecū domum: vt comedas panemqͥ ait. Nō poſſū reu̓ti neqꝫ venire tecū: nec comedā panē nec bibā aqͣꝫ ī loco iſto qꝛ locutꝰ ē