Apprehēſoſqꝫ vnuſquiſqꝫ capite cōparis ſuidefixit gladiū in latꝰ ꝯtrarij: ⁊ ceciderūt ſiml̓.Uocatūqꝫ ē nomē loci illiꝰ ager robuſtorumin gabaon̄. Et ortū ē bellū durū ſatis in die illa: fugatuſqꝫ ē abner ⁊ viri iſrl̓a puerꝭ dauid.Erāt āt ibi tres filij ſaruie: ioab ⁊ abiſai ⁊ aſahel. Porro aſahel curſor velociſſimꝰ fuit qͣſivnꝰ de capreis qͥ morant̉ in ſiluis. Perſequebat̉ aūt aſahel abner: ⁊ non declinauit ad dexterā ſiue ad ſiniſtrā omittēs ꝑſeqͥ abner Reſpexit itaqꝫ abner poſt tergū ſuū: ⁊ ait. Tu nees aſahel? Qui rn̄dit. Ego ſū. Dixitqꝫ ei abner. Uade ad dextrā ſiue ad ſiniſtrā: ⁊ apprehēde vnū de adoleſcentibꝰ: ⁊ tolle tibi ſpoliaeiꝰ. Roluit aūt aſahel omittere qͥn vrgeret eūRurſumqꝫ locutꝰ ē abner ad aſahel. Recede⁊ noli meſeqͥ: ne forte cōpellar confodere te interrā: ⁊ leuare nō potero faciē meam ad ioabfrēm tuū. Qui audire cōtempſit: ⁊ noluit declinare. Percuſſit gͦ eū abner auerſa haſta ininguine ⁊ trāſfodit: ⁊ mortuꝰ eſt in eodē loco.Om̄eſqꝫ qͥ trāſibant ꝑ locū illū in quo ceciderat aſahel ⁊ mortuꝰ erat: ſubſiſtebant. Perſequentibꝰ aūt ioab ⁊ abiſai fugientē abner: ſoloccubuit. Et venerūt vſqꝫ ad collē aq̄ductuſqͥ ē ex adu̓ſo vallis ⁊ itinerꝭ deſerti in gabaonCongregatiqꝫ ſunt filij beniamin ad abner: etcōglobati ī vnū cuneū: ſteterūt in ſūmitate tumuli vniꝰ. Et exclamauit abner ad ioab ⁊ aitNū vſqꝫ ad internitionē tuꝰ mucro deſeuiet:An ignoras ꝙ ꝑiculoſa ſit deſꝑatio? Uſqꝫ qͥnō dicꝭ ppl̓o vt omittat ꝑſeqͥ frēs ſuos? Et aitioab. Uiuit dn̄s: ſi locutꝰ fuiſſes mane receſſiſſet ppl̓s ꝑſequēs fratrē ſuū. Inſonuit gͦ ioab buccina: ⁊ ſtetit om̄is exercitꝰ: nec ꝑſecutiſūt vltra iſrl̓: neqꝫ iniere certamē. Abner autē⁊ viri eiꝰ abierūt ꝑ cāpeſtria moab tota nocteilla: ⁊ trāſierūt iordanē: ⁊ luſtrata om̄i bethoron veneruūt ad caſtra Porro ioab reuerſusomiſſo abner cōgregauit oēm ppl̓m et defuerūt de puerꝭ dauid decē ⁊ nouē viri exceptoaſahele. Serui aūt dauid ꝑcuſſerūt de beniamin ⁊ de viris qͥ erāt cū abner trecentos ſexaginta: qͥ ⁊ mortui ſunt. Tulerūtqꝫ aſahel: ⁊ ſipelierūt eū in ſepulcro patris ſui in bethleem⁊ ambulauerūt tota nocte ioab ⁊ viri qͥ erantcū eo: ⁊ in ipſo crepuſculo peruenerunt in hebron.¶ Acta ē ergo longa ꝯcertatio inter domū dauid ⁊ int̓ domū ſaulis: dauidꝓficiēs ⁊ ſꝑ ſeipſo robuſtior: domusaūt ſaul decreſcēs qͦtidie. Natiqꝫ ſunt filij dauid in hebron. Fuitqꝫ pͥmogenitꝰ eiꝰ āmō deachinoen iezrahelite: ⁊ poſt eū cheleab d̓ abigail vxore nabal carmeli. Porro tertiꝰ abſalon filius maacha filie tholomai regis geſſur.IIQuartꝰ aūt adonias filiꝰ agith: ⁊ q̄ntꝰ ſaphacias filiꝰ abithal. Sextꝰ quoqꝫ hietraan d̓ egla vxore dauid. Hi nati ſunt dauid in hebrōCū gͦ eſſet p̄liū inter domū ſaul ⁊ domum dauid: abner filius ner regebat domū ſaul. Fuerat aūt ſauli cōcubina noīe reſpha filia achiaingreſſuſqꝫ ē ad eū abner. Dixitqꝫ iſboſed adabner. Quare ingreſſus es ad ꝯcubinā pr̄ismei? Qui iratꝰ nimis ꝓpter ꝟba iſboſeth: aitNūquid caput canis ego ſum adu̓ſum iudaꝫhodie qͥ fecerim miẜicordiā ſuꝑ domum ſaulpr̄is tui: ⁊ ſuꝑ frēs ⁊ ꝓximos eius: ⁊ nō tradidi te ī manꝰ dauid ⁊ tu reqͥſiſti ī me qd̓ argueres ꝓ muliere hod ie: Hec faciet deꝰ abnet ⁊hec addat ei: niſi quō iurauit dn̄s dauid ſic faciam cū eo vt trāſferat̉ regnū de domo ſaul eteleuet̉ thronꝰ dauid ſuꝑ iſrl̓ ⁊ ſuꝑ iudā a danvſqꝫ berſabee. Et nō potuit rn̄dere ei qͥcqͣꝫ: qꝛmetuebat illū. Miſit gͦ abner nuncios ad dauid in hebron ꝓ ſe dicētes. Cuiꝰ eſt terra? EtUt loquerent̉. Fac mecū amicitias ⁊ erit manus mea tecū: ⁊ reducā ad te vniu̓ſum iſrael.Qui ait. Optime. Ego facio tecū amicitias:ſed vnā rem peto a te dicēs. Nō videb̓ facieꝫmeā anteqͣꝫ adduxerꝭ mihi michol filiam ſaul̓⁊ ſic venies ⁊ videbis me. Miſit aūt dauidnūcios ad iſboſeth filium ſaul dicēs. Reddevxorē meā michol quā deſpondi mihi centūp̄putijs philiſtijm. Miſit ergo iſboſeth ⁊ tulit eā a viro ſuo phaltiel filio lais. Sequebat̉qꝫ eā vir ſuus plorans vſqꝫ bahurim. Et dixit ad eum abner. Uade et reuertere. Qui reuerſus eſt. Sermonem quoqꝫ intulit abnerad ſeniores iſrael dicens. Tam heri qͣꝫ nudiuſtertius querebatis dauid vt regnaret ſuꝑvos. Nūc gͦ facite: qm̄ dn̄s locutꝰ ē ad dauiddicēs. In manu ſerui mei dauid ſaluabo populū meū iſrael de manu philſtijm ⁊ omniuꝫinimicorū eiꝰ. Locutꝰ ē aūt abner etiā ad beniamin. Et abijt vt loqueret̉ ad dauid in hebron om̄ia que placuerāt iſraeli ⁊ vniu̓ſo beniamin. venitqꝫ ad dauid in hebron cū viginti viris. Et fecit dauid abner ⁊ viris eiꝰ qͥ venerāt cū eo cōuiuiū. Et dixit abner ad dauidSurgam vt congregē ad te dn̄m meum regeꝫoēm iſrael ⁊ ineam tecū fedus: ⁊ imperes omnibꝰ ſicut deſiderat aīa tua. Cū ergo deduxiſſet dauid abner ⁊ ille iſſet in pace: ſtatim pueri dauid ⁊ ioab venerūt ceſis latronibus cuꝫp̄da magna nimis. Abner aūt nō erat cū dauid in hebron: qꝛ iam dimiſerat eū: ⁊ ꝓfectuſfuerat in pace: ⁊ ioab et om̄is exercitꝰ qͥ erantcū eo poſtea venerāt. Nūciatū eſt itaqꝫ ioaba narrantibus. Venit abner filiꝰ ner ad regeꝫ⁊ dimiſit eum ⁊ abijt in pace. Et ingreſſus eſtioab ad regē: ⁊ ait. Quid feciſti: Ecce venit