Adam. Dixitqꝫ adam. hoc nunc os ex oſſibus meis: ⁊ caro de carne mea. Hec vocabitur virago: quoniam de viro ſumpta eſt.Quāobrem relinquet homo patrem ſuū ⁊matrem: ⁊ adherebit vxori ſue ⁊ erūt duoin carne vna. Erat autē vterqꝫ nudus: adāſcilicet ⁊ vxor eius: ⁊ non erubeſcebant.Ed ⁊ ſerpens erat callidior cunctisanimantibus terre que fecerat dn̄sdeus. Qui dixit ad mulierem. Curprecepit vobis deus vt nō comederitis exomni ligno paradiſi? Cui reſpondit mulier. De fructu lignorum que ſunt in paradiſo veſcimur: de fructu vero ligni quod ē inmedio paradiſi precepit nobis deus ne cōmederemus: ⁊ ne tangeremus illud: ne forte moriamur. Dixit autem ſerpens ad mulierē. Nequaqͣꝫ morte moriemini. Scit em̄deus ꝙ in quoc unqꝫ die comederitis ex eoaperientur oculi veſtri: ⁊ eritis ſicut dij ſcientes bonum ⁊ malum. Uidit igitur mulier ꝙ bonum eſſet lignum ad veſcendum: etpulchrum oculis: aſpectuqꝫ delectabile: ettulit de fructu illius ⁊ comedit: deditqꝫ viro ſuo. Qui comedit: ⁊ aꝑti ſunt oculi amborum. Cunqꝫ cognouiſſent ſe eſſe nudos:conſuerunt folia ficus: et fecerunt ſibi perizomata. Et cum audiſſent vocem domini dei deambulantis in paradiſo: ad aurampoſt meridiem: abſcondit ſe Adam ⁊ vxoreius a facie domini dei in medio ligni paradiſi. Vocauitqꝫ dominus deus adam ⁊ dixit ei. Ubi es? Qui ait. Vocem tuam domine audiui in paradiſo: ⁊ timui eo ꝙ nuduseſſem: ⁊ abſcondi me. Cui dixit dominus.Quis em̄ indicauit tibi ꝙ nudus eſſes: niſiꝙ ex ligno de quo preceperam tibi ne comederes comediſti? Dixitqꝫ Adam. Mulierquā dediſti mihi ſociā dedit mihi de ligno⁊ comedi. Et dixit dominus deus ad mulierē. Quare hoc feciſti? Que reſpōdit. Serpens decepit me: ⁊ comedi. Et ait dominuſad ſerpentem. Quia feciſti hoc maledictuses inter om̄ia animātia ⁊ beſtias terre. Super pectus tuū gradieris ⁊ terraꝫ comedescunctis diebus vite tue. Inimicicias ponāinter te ⁊ mulierem: ⁊ ſemen tuū ⁊ ſemen illius. Ipſa cōteret caput tuum: ⁊ tu inſidiaberis calcaneo eius. Mulieri quoqꝫ dixit.Multiplicabo erūnas tuas ⁊ cōceptus tuos. In dolore paries filios: ⁊ ſub viri poteſtale eris ⁊ ipſe dominabitur tui. Ade verodixit. Quia audiſti vocem vxoris tue: ⁊ comediſti de ligno ex quo preceperam tibi necomederes: maledicta t̓ra in opere tuo. Inlaboribus comedes ex ea cūctis diebus vite tue. Spinas ⁊ tribulos germinabit tibi.⁊ comedes herbas terre. In ſudore vultustui veſceris pane tuo: donec reuertaris interram de qua ſumptus es: quia puluis es⁊ in puluerem reuerteris. Et vocauit adaꝫnomen vxoris ſue eua: eo ꝙ mater eſſet cūctorum viuentium. Fecit quoqꝫ dominusdeus Ade ⁊ vxori eius tunicas pelliceas.⁊ induit eos. Et ait. Ecce adam quaſi vnuſex nobis factus eſt ſciens bonum ⁊ malum.Nunc ergo ne forte mittat manum ſuam etſumat etiam de ligno vite: ⁊ comedat: ⁊ viuat in eternū. Emiſit eum dominus deꝰ deparadiſo voluptatis vt operaretur terramde qua ſumptus eſt. Eiecitqꝫ adam: ⁊ collocauit ante paradiſum voluptatis cherubin: ⁊ flāmeū gladiū atqꝫ verſatilem ad cuſtodiendam viam ligni vite.¶ Dam vero cognouit vxorem ſuam¶ Euam que concepit ⁊ peperit caynAdicens. Poſſedi hominē per deumRurſumqꝫ peperit fratrem eius Abel. Fuit autē abel paſtor ouium: ⁊ cayn agricola.Factū eſt autē poſt multos dies vt offerretcayn de fructibꝰ terre mūera domīo. Abelquoqꝫ obtulit de primogenitis gregis ſui.⁊ de adipibus eorum. Et reſpexit dominusad abel ⁊ ad munera eius: ad cayn autem etad munera illius non reſpexit. Iratuſqꝫ eſtcayn vehementer et concidit vultus eius.Dixitqꝫ dominus ad eum. Quare iratꝰ es⁊ cur concidit facies tua? Nonne ſi bn̄ egeris recipies? Sinautem male: ſtatim in foribus peccatum tuum aderit. Sed ſub te eritappetitus eius: ⁊ tu dominaberis illius Dixitqꝫ cayn ad abel fratrem ſuum. Egrediamur foras. Cunqꝫ eſſent in agro: conſurrexit cayn aduerſus fratrem ſuum abel: ⁊ interfecit eum. Et ait dominus ad cayn. Ubieſt abel frater tuus? Qui reſpōdit. Neſcio.Nunquid cuſtos fratris mei ſum ego: Dixitqꝫ ad eum. Quid feciſti? Uox ſanguinisfratris tui clamat ad me de terra. Nunc igitur maledictus eris ſuper terram: que aperuit os ſuum: ⁊ ſuſcepit ſanguinem fratristui de manu tua. Cum operatus fueris eaꝫnon dabit tibi fructus ſuos. Uagus ⁊ profugus eris ſuper terram. Dixitqꝫ cayn addn̄m. Maior eſt iniqͥtas mea: qͣꝫ vt veniaꝫmerear. Ecce eijcies me hodie a facie t̓re: eta facie tua abſcondar: ⁊ ero vagus ⁊ profugus in terra. Omnis igitur qͥ inuenerit me