euk ariſtiam⁊is profecto ſeipſum deciperet ⁊ ꝙͣdā ſuperbie ſpetiem habere videret̉. Eſt igr̓ aliahumana vel moralis certitudo/ que in noſtropropoſito et requiritur et ſufficit. cum videlicetquis in ꝓpria recollectione ⁊ conſcientie diſcuſſione id egit quod tum ſua diſcretio. tū bonūaliorum ꝯſiliū eū debe̓ facere iudicat. atqꝫ hocper ſufficiens tempus ad id cōiter obſeruatumconſuetumqꝫ. Qd̓ ſi tunc in peccato mortali ſecundum proprium iudicium is ſe eſſe non videat. tuto ⁊ ſine noui periculo pcc̄i ad cōionemaccedere poteſt / et ꝙͣꝙͣ ut frequenter accidit ſibifortaſſe leuīa quedam dubia ſuperueniant? eatamē contemere / ȳmo vincere debet / ⁊ ad contrariū agendum ſemetipſum cōgere. Leue autem dubiū voco. cum quis pocius de aliquo fertiuditiū. qd̓ ſit bonū. iuſtū ⁊cͣ ꝙͣ ꝙ ſit malū ⁊ peccatū ⁊ nichilominꝰ quaſdā racōnes vel cogitacōnes incōtrariū habet / que aliquā ei dubitacōnē afferūt. non tn̄ ita quin primū iudiciummulto ſibi ſit cercius intantū ꝙ ſi res ip̄a alteriꝰforēt: de ea nequaꝙͣ ambigeret aut cunctaret̉Verum ſi non maiorem certitudinem de vnaparcium habet ꝙͣ de altera? ſiſtere debet/ quouſqꝫ ad earum aliquam magis aſſentiatur / ethoc vel aliorum vel ſue rationis conſultationevel inſpiratione diuina/ obtenta per orationem