que iuri d̓ino ⁊ naturali ꝯtrariat̉. et de ſe morlem culpam habet. eſt aliquid r̓ciꝑe ex pactovltra ſortem. Sortem vero eſtimamꝰ appellatam. ius qd̓ hētur in re per vendicōnem autempcōnem. aut aliū modū. ſcd̓m quem tnͣſitdn̄ium rei in ementem ⁊ fit ſua. Quia iusvtendi peruia ad tꝑus vel ꝓ ſe inꝑ. nō trāſitin aliquem abſqꝫ eius dn̄io. ꝓpte̓a in materiapecunie cōmodatio et venditio cōincidunt ⁊illic ſepiꝰ vſurā colloͣtur. Ibi enim aliqͦs ꝓ reiam ſuā aliud dare ꝯpellitur. Recipiens advſuras ncc̄itate ꝯpulſus ſub intencōne dandiillud qd̓ eſt vltra ſortem tanꝙͣ ſuū. ⁊ ad redinendum vexacōes ſuas et dāpna. nō videt̉mortaliter delinque̓. quia nec ꝓprie cū vſuralodāpnabiliter exigente ꝑticipat in crimiē. Sednec ꝑ hoc ius habet vſurarius in datō obſtāte ecc̄iaſtica auctoritate que recepcōneꝫ hancvetitat Omnis fere cōtractꝰ vſurarius exgn̓e. pōt ꝑ piam intencōnem dantis et recipientis trāſferri a ſuo gn̓e in opus pietatis. vtſi cauſa ſuccurrendi principaliter indigentieꝓximi ex vna ꝑte. et p̄ſeruandi ſe indēpnemex altera. petar aliquis vltra ſortē. niſi infratale tꝑus ſua ſors ei detur; ſic ꝙ mallet teſteꝯſcientia ſuam ſortem apud ſe mane̓ nūc ſineillo precio. ꝙͣ tūc cum tali p̄cio eandē c̓ciꝑe ob