diſplicet filij ꝯtēptus ⁊ occaſio. ſic ſuo modoei noſtrū diſplicet peccatū pro quo facta eſtilla traditio. īmo tantū peccatū noſtrū ab-horruit. vt potiꝰ mortē fili qͣꝫ peccatū ſuſti-net. magis ſibi placuit filiū tradere cruci qͣꝫdedecus pctī ſuſtinere. Uideat ergo homo⁊ cōſideret qͣꝫtū illā maieſtatē offenderit; dūipſū deū etiā poſt tale iudiciū ꝯtēpſit. rur-ſus quantū in ſe eſt dei filiū crucifigens.Mirū eſt quomodo homo nimio timore nōcontinue tremit corā deo quē offendit ſicuttremuit populeū foliū cū a magno vento mouetur et deberet quaſi in cinere et terra pretimore reſolui. Recurramꝰ ergo cariſſimi advanitatē et nequiciā noſtra ⁊ diuina offenſā⁊ corā ip̄o nos humiliemꝰ qͣꝫtūcūqꝫ poterimꝰqꝛ adhuc modicū eſt ſcd̓m ꝙ congrueret ne-quicie noſtre et maieſtati ſue: Paueamusatqꝫ vercamur oculos noſtros ad celum le-uare et tondamus pectora more publicantvt nobis ipſis peccatoribꝰ miſereatur. Di-camus. Magnū eſt ſi indignabitur aſpice-re nos qui pro viliſſimo ſtercore ꝯtēpſimusipſum. Timore reuerētie illius ſūme maie-ſtatis in nichilū ꝓut poſſumus redigamur: ⁊de cetero de nobis nō niſi vilia ſentiamus.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten