De reformationevalet ꝯpūctio. Qui enī luget ſeip̄m: nōno-uit accidiā. ait cliniacꝰ. Itē liget̉ iſte tyrā-nꝰ mēoria offenſionū ⁊ delictoꝝ. ⁊ ꝑcuti at̄ oꝑemanuū: ⁊ intēta meditatiōe futuroꝝ bonoꝝDe triſticia ⁊ pugna cōtra ea Ca. lvOta ꝙ triſtici a mala duplex ē. Nāqn̄qꝫ dicit̉ triſticia generalit̉: ita vtverſet̉ circa omēs paſſiones. Nā inomn̄i paſſiōe eſt īuenire triſticiā ⁊ delectation. ẜm ꝙ ſuū obiectū adipiſcit̉ vl̓ ab eo re-pellit̉. Et hāc ſuperabis triſticiā. inqͣꝫtū ſin-gula vitia extirpaueris: ſi ml̓tū multū: ſi parū parū: ſi oīa. ipſam necas. ſed ad hoc qͥsidoneꝰ? Alia eſt triſticia ſpecialis. ſcꝫ circadiuina tediū: ⁊ iſta poteſt cōprehendi ſubaccidia. Triſticie origo difficult̓ eſt cogno-ſcibilis. eo ꝙ tāmultas habet origines: oīavidelicet vitiā et affectiōes. Cōtra hec duovitiā. triſticiā et accidia. pugnat caritas deique nūqͣꝫ eſt ocioſa cōtra accidiā. et cuiꝰ fructus eſt gaudiū ꝯtra triſticiā. Ad qua cari-tatē triplici gradu ꝓueharis. Primꝰ eſt. ſicvti licitꝭ ⁊ ꝯceſſis. vt tn̄ illicita deuites Secūdꝰ. feruētiori deſiderio oīa q̄ dei ſūt ſtudioſe facere: ⁊ ī ſe ⁊ ī alijs ꝓmouere. Tertiꝰ eſttanto affectu eſtuare ad deum. ꝙ ſine ipſo
Iiij