De reformationehabeas. Nichil vtiliꝰ qͣꝫ vt tu ab alijs dili-garis. Primū claꝝ eſt: qꝛ ī dilectiōe actiuaid ē. qͣ diligimꝰ nos: ꝯſiſtit legis īpletio ⁊ finis p̄ceptoꝝ. Scd̓m dic̄ Ambroſiꝰ. Itaqꝫpͥmo inqͥt puro oēs diligamꝰ affectu: cauea-mus or̄s offenſiōes: ſimꝰ oībꝰ fideles in au-Exilio tꝑe oportuno in īfirmitatibꝰ ſimꝰ oībꝰfideles in ꝯſilio cū indigent in tēptatiōibꝰgaudeamꝰ cū gaudentibꝰ: facile cedamꝰ. li-bēter obſequamur. Si ita ipſi ors diliga-mꝰ: idē ſentiētes. idē volētes. noſmet ipſosin caritate ꝑdentes: facti oībꝰ oīa caritatisaffectu. infirmis infirmi. fortibus fortes:haud dubiū quī ab oībꝰ diligamur. Nichlenī ẜm Auguſtinū tm̄ ꝓuocat ad amandūalios: qͣꝫ ſi nos priꝰ ꝓuocauerimꝰ amādo Igit̉Si vis amari ama. vt qͥdā ait. Audi quo debemꝰ nos reddere amabiles. Ait celeſtꝭ Ambroſiꝰ. Itaqꝫ id agamꝰ vt cū ſedulitate ꝯmēdemꝰ eſtimatione opinionēqꝫ nr̄aꝫ. At pͥmūplaciditatē mētꝭ ⁊ animi benignitatē īflua-mus in affectu hoīm. popularis enī grata ēoībꝰ bonitas: nichilqꝫ tam facile humanisſenſibꝰ illabit̉. ea ſi maſuetudine moꝝ: ac facilitate: moderationeqꝫ p̄cepti ⁊ affabilitateẜmonis: ꝟboꝝqꝫ honore ac paciētia ẜmonūmodeſtieqꝫ adiuuet̉ gratia: īcredibile qͣꝫtum
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten