De reformationedie vnū vitiū inſequunt̉: ⁊ cras ꝯtra aliudpugnat: qui qm̄ debite nō ꝑſequunt̉: nullūſequūtur ad int̓nitionē. Tu aūt nō ſic. ſedordinata acie ꝓcedas ad bellū. De bes em̄vnū vitiuarripere qd̓ ē tibi magis moleſtūatqꝫ illud ꝑſequi donec deficiat: ꝯtra illudoēm intentione mentis et conatū dirigere:qͦtiēs reſilis iteꝝ īcipere: ꝓ illiꝰ extinctiōeſepe orare. ſepe ignita emittere ſuſpiria: fūdere lacrimas. nec tamē ita totū te contraiſtud vnū dabis: vt ab alijs obruaris: ſedhabebis quēdā horrorē generalē cōtra oīavitia: ⁊ ab omni latere vnū oculū. vt ſcilicꝫquādo aliud vitiū inſurgat. illi viriliter reſiſtas. Sꝫ prīcipalis intētio ⁊ conatꝰ eritꝯtra illd̓ vnū aūt duo. Diligēter etiā ꝯſidera: ꝙ qͥlibet quodāmodo ſpecialē habet inſe īclinatione vitioſā: a qͣſi homo diligēterꝑſpexerit. ſingula vitia ⁊ exceſſus. vl̓ ſaltēplura trahut ortu ⁊ originē. Cōtra hanc generalē inclinationē debes maxime generalia tua exercitia ordinare: ⁊ ſemꝑ habere p̄oculis. Unꝰ eſt ſcrupuloſus. alter ꝑplexustertiꝰ implexꝰ: iſte audax. ille timidus. hicletꝰ. ille triſtꝭ. ille. naturalit̓ nimiū qͥetꝰ. iſteꝟo glorie ⁊ laudis cupidꝰ. Et ex qͣlibet taliindeclinatiōe exceſſiua: alia depēdēt vitia ⁊