Liber XII. Particula. VII. Ca. II.eo frueret̉. Et ideo de hac aqͥla d̓r; ꝙ ocl̓i eiꝰ de lōge ꝓſpiciūt. Et ad p̄ceptū dn̄i eleuata ē hec aqͥla ī ſua aſſumptōe. qn̄ .ſ. Laſcēdit ſuꝑ cherubin .i. ſuꝑ choros angelorū l⁊ volauit ſuꝑ pēnas vētoꝝ l .i. ſuꝑ rōem et ſuꝑ omnē intellectū hūanū. In ex-celſis etiā mētibꝰ ⁊ eleuatꝭ a terra; ꝑ mūdi ꝯtēptū: diligit ꝑ gr̄am habitareAqͥla cet̓as aues p̄cellit ī volatu ⁊ ſol̓ aſpectu. Et ip̄a ſctōs ceteros ī volatu ꝯtēplatōis et aſpectu ſol̓ iuſticie .i. filij ſui. qͥ lucē īhabitat īacceſſibilē. i. Thi. vi. q̄ videlicꝫlux ī ip̄a fuit abſcōdita. ⁊ quā ip̄a nob̓ acceſſibilē fecit: viciniꝰ atqꝫ limpidiꝰ ꝯtēplat̉.Ditiſſimū v̓tutibꝰ ⁊ donis optimis facit nidū ſuū. id ē. cor qd̓ īhabitat ꝑ gr̄aꝫ. vt ꝟedicere poſſit qͥ ip̄aꝫ ſpūal̓r hoſpitat̉ illd̓ Sap̄. vij. Uener̄t mihi oīa bona parit̓ cū ilMariala. ⁊c̄.aqͥla. qꝛ Procurat optime filios ſpūales qͦs adoptat ꝑ gr̄aꝫ; cibo deuotōis. vi-no ꝯſolatōis et ꝯpūctōis. pane lacrimaꝝ. et hmōi. ⁊ hͦ paſtu dignos reddit carneet ſanguine vnigeniti ſui.Reſpiciēs miẜicordit̉ ad cadauero ſos pctōres: ip̄am hūiliter īuocātes. aduolat duabus alis. pietate ⁊ ꝯpaſſiōe. vt ptꝫ ī theophilo. quē qͣſi roſtro orōis quā ꝓ eo fuditDe theoad filiū. et qͣſi vnguibꝰ iuſticie: a diaboli faucibꝰ potēter eripuit. cyrogͣphū ſuū ei r̄ſtituēs anulo ꝓpͥo ꝯſignatū. Propter hͦ d̓r de maria. ¶ Cōfidit ī ea ꝭ. i. de eiꝰ fide ⁊ fortitudīe lcor viri ſui chriſti .ſ. let ſpolijs n̄ īdigebit. ¶Prouer. vl. Ip̄a eī qͣſi ditat illis ſponſum ſuū; qͥbus ſpoliat vt dictū eſt diabolū aduerſariū.a Quila btūs Ioh̓es euāgeliſta. Un̄ Eze. i. Facies aqͥle deſuꝑ ip̄oꝝ qͣttuor. GIoh̓es¶ Iohānes aquilaaquilaPrimo: quia in arduis ſuꝑ omnes poſuit nidū ſuū ſicut aquila. Iob. xxxix. quādoſupra pectus dn̄i in cena recubuit. Ioh̓. xiij.Scd̓o; qꝛ ꝓuocat ad volatū pullos ſuos. Deut̓ .xxxij. ⁊ lābere ſanguinē eos docet.Iob .xxxix. Et ioh̓es ſpūales filios .ſ. fideles eccl̓ie: docꝫ ꝯtēplari et̓na. ⁊ q̄rere q̄Sctūsſurſū ſūt. ⁊ imitari dn̄icā paſſiōeꝫ. ſic̄ ptꝫ ī his q̄ ſcribit ſeptē eccl̓ijs aſie. ⁊ angel̓ eaiohānes Tercio. qꝛ ī nido ponit ametiſtū. qͥ fugat ſerpētes. Nidus eccl̓ia. ametiſtꝰ fides. ſerpentes hereſes: contra quas ſpecialiter ſcripſit.Quarto; qͥa ſolē ītuet̉ ī rota. et iſte ſpecialiꝰ deitatꝭ ꝯtēplatꝰ ē archana. Un̄ dixit. Inpͥncipio erat v̓bū. Alij qͣſi īfirmis ocul̓ ſolē .i. xp̄m videbāt ī nube .i. velatū carne.Quīto; qͥa renouat ſe ī ſenectute. qͥa qͥcqͥd factū ſit de corꝑe eiꝰ; inuentū ē māna ſcaturire. in figura eius qd̓ dicit̉. Renouabit̉ vt aquile iuuentus tua.De hac aqͥla p̄t exponi illd̓ Eze. xvij. Aqͥla gͣndis ⁊c̄. ¶ Aqͥla vt dictū ē Igͣndis Iī v̓-tute: ī ſapīa: ī aucͣte. Magnaꝝ alaꝝ Hic qͣttuor ī ioh̓e ꝯmēdāt̉. duplicꝭ v̓gītatꝭpuritas ⁊ ītelligētie. Per hͦ qd̓ d̓r lalaꝝ he due iūgūt̉. qꝛ nō ſufficit ſubtilitas ītel-lectꝰ. niſi ſubſit mūdicia affectꝰ. ml̓ti eī eleuant̉ ꝑ ītellectū; ſꝫ depͥmūt̉ ꝑ affectū. Itēꝑ hͦ qd̓ d̓r lmagnaꝝ ꝯmēdāt̉ ī eo chriſti familiaritas. ⁊ ſtili poſteriorꝭ auc̄taſ. Lōgo mēbroꝝ ductu iſtud nō tā ꝑtinet ad qͣntitatē tꝑis qͣꝫ corꝑis: qͣꝫtū ad lōgeuitatēmortis. quā .ſ. dn̄s poſt oēs ſibi ꝓrogauit. vt poſterior ſcriberet: ⁊ defectꝰ alioꝝ ſuꝑpleret. Ad hͦ gͦ ꝙ d̓r Llōgo mēbroꝝ ductu ſꝑtinet ſtili poſteriorꝭ auc̄tas. Un̄ Ecc̄i.xxxiij. Ego nouiſſimꝰ euigilaui. ¶ Plena plumis et varietate. Et ſi enī pͥncipalit̓circa diuinā naturā īſiſtat: qd̓ ſigͣt̉ ꝑ hͦ qd̓ d̓r lplumis) tn̄ īmiſcet plura q̄ ꝑtinēt adhūanā. qd̓ ſigͣt̉ ꝑ hͦ qd̓ dicit̉ (et varietate. Nā cū p̄miſiſſet deitatꝭ ſublimia dicens.lin pͥncipio erat v̓bū ſubiūxit hūanitatꝭ hūilia dicēs. ¶ Et v̓bū caro factū ē ⁊c̄. IIn hͦ v̓bo qd̓ ſeqͥt̉ lvēit ad libanū īnuit̉ chriſti familiaritas. Libanꝰ īterp̄tat̉ candor. et ſignat chriſtū qͥ ē cādor lucꝭ eterne. Tūc maxīe ioh̓es venit ad hūc libanumqn̄ chriſto ſe ꝯformauit ī puritate. et qn recūbēs ſuꝑ pectꝰ eiꝰ: hauſit aqͣs ſapīe ſa-lutaris: que fluūt impetu de hͦ libano. Et hͦ eſt qd̓ ſubdit̉ Et tulit medullā cedri.i. pinguedinē ⁊ dulcedinē ſpūal̓ archani: qͣſi occultatā ſub ſentētijs ẜmōis myſticivl̓ ſub duricia oſſiū. ¶ Et ſūmitatē frōdiū eiꝰ auulſit l i. excellētiā celeſtꝭ eloquij. etiō d̓r (ſūmitatē qͥa altiꝰ oībꝰ locutꝰ ē. vt de eo poſſit illd̓ dici Gen̄. xlix. Neptalimceruꝰ emiſſus dās eloqͥa pulcritudīs. Ibidē d̓ ip̄o p̄t dici; ꝙ ip̄e ē alia aqͥla de qͣdicitur Apoca. viij. Audiui vocē vnius aquile volātis ꝑ mediū celi ⁊c̄. qd̓ notaturin ſummitatibꝰ frondiū.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten