ChriſtꝰhabitatioPreꝑatōthurisChriſtilibanusLibanꝰad lr̄am
Liber XII. Particula. VI. Ca. VII.ſatio ſua in celis erat. ad Phil̓. iij. ꝑ purā intētōem. Un̄ dic̄ Eccī. xxiiij. ¶ Ego ī al-tiſſimis habitaui Iꝑ purā ītētōem. Unde etiā dicit Can̄. ij. Inueni quē diligit aīamea. tenui eū nec dimittā. Quaſi di. Nihil aliud qͣro. Uel ſic. ¶ Uaporaui habita-tōem meā l.i. chriſtū qͥ eſt habitatio mea. Fuit enī chriſtꝰ habitatio v̓gīs actiue ⁊paſſiue. Actiue; qͥa in ea nouē mēſibꝰ corꝑaliter habitauit. Paſſiue; qꝛ btā virgo ſicut et oēs iuſti ſpūaliter habitauit in eo. Un̄ Actuū. xvij. dicit apl̓s. Ip̄e eſt in qͦviuimꝰ mouemur et ſumꝰ. Uel lvaporaui dicit. qͥa ſi vas apothecariū ſapit ⁊ redolet aromatica cōtenta. etiā ip̄is aromaticꝭ amotis. quō nō magꝭ redolent cor etvēter btē v̓ginis: virtutū omniū odoramēta. in qͦ ventre ille qͥ omne bonū eſt: ꝑtot mēſes iacuit et nunqͣꝫ receſſit a mēte. Uel ſic ¶ Uaporaui habitatōnem meā. Iq̄ſi di. Illos qͥ ſunt habitatio mea; hūiles .ſ. et caſtos qͦs inhabito ꝑ gr̄am; vaporo-ſos et aromaticos et delectabiles reddo.Aliter. ¶ De libano Libanꝰ eſt arbor thurꝭ. vnde naſcit̉ colibanū .i. lucidiſſimū īcē-ſum. Et interp̄tat̉ cādor. et ſignat cādorē v̓gītatis. Chriſtꝰ aūt qͥ oblatꝰ ē pr̄i fer-uore paſſiōis incēſus in odorē ſuauitatis; ꝑ gumi huiꝰ arborꝭ deſignat̉. Et d̓r caſtitas marie llibanus nō inciſus Iqͥa ſine leſiōe ꝟ̓gītatis ꝯcepit et peꝑit ſaluato-rē. Aliaꝝ enī cōiugataꝝ caſtitas (libanꝰ inciſus eſt) qͥa oꝑe virili ꝯcipiūt. Sꝫ maria ſicut (libanꝰ nō inciſus) ſuū gumi ꝓtulit filiū: nō inciſa. Uel llibanꝰ) vt aiūt;arbor ē in arabia. cortice et folio lauro ſil̓is. ſuccū amigdali mō emittens. qͥ bis inanno colligit̉ .ſ. in autūno et vere. Sed autūnali collectōi p̄parat̉; inciſo cortice ineſtatis feruore ꝓſiliēte ſpūma pingui. q̄ cōcreta denſat̉. et hͦ eſt thus candidū. Qn̄ꝟo nō ſcindit̉ arbor; cōcretū eſt in ea thus ſuauiſſimū. et in ſe ſuū retinet odorē. Dic̄gͦ maria l Quaſi libanꝰ nō īciſus vaporaui habi. meā qͥa ꝯuerſatōeꝫ ſctām ī mente ꝯglomeraui. nō emiſi ꝑ inciſiōem adulatōis vel ſuꝑbie. ſed in me ꝯcretā abſcōdivt vaporarē ſuauiter habitatōem mentꝭ dn̄o. et nō impudēter ꝓmulgarē populo.Itē aliter LLibanꝰ) nomē ē montis. qͥ paſcual̓ eſt et ferax herbaꝝ. et ibi nutriebātur Evituli ī ſacrificio offerēdi. Un̄. ¶ Et cōminuet eos tanqͣꝫ vitulū libani j .i. hūiliabitadeo vt ꝑati ſint īmolari ꝓ chriſto: qͥ prius ꝑ ſuꝑbiam erāt qͣſi cedri. Erat etiā mōſille irriguꝰ fontibꝰ et aromaticꝭ arboribꝰ denſiſſime cōſitus. que ſi fuerint inciſe pͥuabit̉ mons odore. Dicit ergo lqͣſi libanus nō inciſus dū adhuc pullulat et fra-greſcit arboribꝰ aromaticꝭ. ¶ Uaporaui habitatōem mētis mee vt dn̄o ſuauiter redolēs offeram ſacrificiū. Uel qͥa libanꝰ ſonat thus ī greco; thus ꝟo integꝝ ī ignepoſitū; maiorē reddit fumi copiā qͣꝫ ſi incidat̉ et cōminuat̉. Per fumū huiꝰ thurisſignat̉ in v̓gine gr̄aꝝ actio de impēſis ſibi bn̄ficijs. et rectitudo ſue intētōis. quiafumus ſurſum aſcendit.Uel hec poſſunt eſſe v̓ba chriſti: qͥ eſt (libanꝰ l. i. cādor lucꝭ eterne. Sap̄. vij. qͥ candidat ꝑ gr̄am nigros pctōres. qͥ dicit̉ (nō inciſus qͥa ꝓ nob̓ ſponte oblatꝰ eſt ī cru-ce. ſicut dicit̉ Iſa. liij. Un̄ dicit Ioh̓. x. Nemo tollit aīam meā ⁊c̄. In inciſiōe enīviolētia adhibet̉ ¶ Uaporaui l. i. vaporoſam et delectabilē reddidi lhabitatōeꝫ meam l. i. vteꝝ v̓ginis: qͥ eſt thalamus meꝰ. Uel eccl̓iaꝫ; q̄ eſt aula mea. Uel aīaꝫ; in qͣhabito ꝑ gr̄am: que eſt ſedes et thronꝰ. Corda enī ſctōrū qͣſi thuribula vaporoſaſunt; ex qͥbus emittit̉ odor et fumus de manu angeli .i. chriſti. Uapor etiā iſte; orōeſt q̄ impinguat virtutes. et ſine qͣ aride ſunt. Itē d̓ hoc libano dicit̉ Can̄. v. Species eius vt libani. electus vt cedri. LLibanꝰ) cādor. quia chriſtꝰ ẜm diuītatē can-dor eſt lucis eterne. Sap̄. vij. Uel lvt libani q̄ eſt arbor thuris. que qͥdem arborhumillima eſt et modica. ⁊ totū qd̓ ex ea manat .ſ. thus; aut ad medicinā valet. autad dei honorificentiā et cultū. Sic et qͥcqͥd de chriſto fluxum eſt in paſſiōe .ſ. ſudorlacrime: ſanguis: et aqͣ medicamētū fuit generis hūani et honorificētia dei patris.Uel (vt libani mōtis cuiꝰ hec eſt ſpecies; ꝙ toti terre ꝓmiſſiōis ſuꝑeminet. et ꝙ d̓tex eius ꝑpetuo niueatus eſt. et ꝙ de eodē monte ꝑpetuo defluūt fluēta terrā ꝓmiſſiōis irrigantia. Un̄ et dicit̉ Can̄. iiij. Que fluūt impetu de libano. De his duobꝰHiere. xviij. Nunqͥd de petra agri deficiet nix libani. aut auelli poterūt aq̄ erūpetes frigide et defluētes. Habꝫ etiā libanus cedros alijs arboribꝰ excelſiores. Hec