LiberDe locutionibꝰ cōueniētibꝰ ꝑſonis C. iij.Eterū cū cōuiuia nō debēt eē muta ẜmMacrobiū vbi ſupͣ. Qui vult amenꝰeſſe cōſultor et ad loquēdū excitator ea debetint̓rogare que ſūt facilia reſponſu: et que ſcitillū ſedula exercitatione didiciſſe. Gaudet em̄vnuſquiſqꝫ cū ꝓuocat̉ ad ſuā doctrinā in me-diū ꝓferedā Quia nemo vult late̓ qd̓ didicitet maxīe ſi ſcīa quā laboe̓ adqͥſiuit pluribꝰ ſitincognita vt aſtronomiīa et huiōi. Cūc em̄ fi-ne et fructu videt̉ cōſequi laboris: cū acceperitoccaſionē publicādi q̄ didicerit ſine oſtētationis nota. q̄ caret qͥ ſe nō ingerit ſꝫ īuitat̉ vt ꝓferat. Ecōtra maxime amaritudīs eſt ſi corāmultis int̓rogas q̄ nō didicit: cogit̉ em̄ aut ſeverecūde ignorare: aut teme̓ reſpōdere: aut fortuito veri falſiqꝫ comitte̓ ſe euetui ¶ Qui abierūt ꝑ terras et maria gaudēt cū de ignoto multis vel terraꝝ ſitu interrogatur vel ſitu maris¶Duces ac milites fortiter a ſe facta diſcu-tiunt et cū carent arrogantie motu: periculaquoqꝫ et erunas q quiſqꝫ euaſit penitus ab-ſolutas vt referat gratiſſime prouocat̉. Illūquoqꝫ ſepe ad narrandum ſi potes prouocaqui recitando fauorabiliter acceptus eſt: velqui libere feliciterqꝫ legationem peregit: