LiberValerius li. iij. ca. v. Marcus curius Sānitū legatis agreſti ſcāno aſſidenti foco ligneocatello conāti ſe ſpectādū p̄buit. Qui cū pauptatē eiꝰ mirātes magnū pōdus auri miſſuꝫ ſihi attuliſſēt: vt eo vti vellet dep̄cates. reſpuitdicēs: narrate ſānitibꝰ Marcū curiū malle diuitibꝰ ip̄are ꝙ diuitē eē Et menitōte me nec acie vici nec pecuīa corrupi poſſe. Abidē. Fabricius hōribꝰ et autoi̓tate oīm in citate maior: cēſu par vnicuiqꝫ pauꝑrio q̄ ſānatibꝰ qͦs oēs īcliētela hēbat ml̓ta donaria oblata r̄miſit Sine prcuia diues ſine v̓ſu hn̄de faīlie cōmitatꝰ:qꝛ locuplete illū faciebat nō ml̓ta poſſide ſꝫ mediocria deſiderae̓. Idē dicit VVegētiꝰ li. iiijDe pauperibus Ca. xviij.Rontinus vbi ſupra li. iiij. ca. i. Sci-pio poſt res ꝓſpere geſtas in Hiſpania in fūma pauꝑtate deceſſit. Nec ea pecuniarelicta que in dote ſufficeret filiaꝝ qͥs publicedotauit ſenatꝰ Emilius vbi ſupra PhocionAthemen. ꝑpetue fuit pauꝑ cū ditiſſimꝰ eē poſſet ꝓpter freq̄nter delatos honores et poteſtates ſūmas a populo ſibi datas. hic cū a regePhilippo muneri magne pecunie repudiaretlegatiqꝫ eū ad recipiēdū hortarent̉. qꝛ ſi ipſehis facile careret: filijs tn̄ ſuis difficile eſſet in

mnin ibtt ſcrmm