Liber Duodecimuseo voluit ſepeliri. ⁊ qͥcqͥd corꝑis cauſa an̄ꝙͣ ſepeliat̉ ꝯſumptū ē: funeris impenſaet pōt repeti. Cōtinet̉ etiā hoc dicto ꝙ nec hō mortuꝰ nec oſſa hoīs mortui ī lo-cū purū alteriꝰ. aut in illud ſepulchꝝ in quo ius nō eſt inferant̉. qͥ em̄ hoc fecerittenet̉ adp̄ciū loci: aut vt corpꝰ tollat. Si ꝟo in ſepulchꝝ alienū īferat: tenet̉ depurus locusſepulchro violato pena centū aureoꝝ. Et dicit̉ purꝰ locꝰ qͥ neqꝫ ſacer neqꝫ ſacra-Sepulabrumtus eſt. neqꝫ religioſus. Sed omnibꝰ his rationibꝰ caret Sepulchꝝ eſt: vbi corpus mortui. oſſa ve homīs ꝯdita ſunt. Et non totus locus qui ſepulture deſtina-Monumentūtus eſt ſit religioſus. Sed ſolum quatenus corpus humatū eſt. Monumentū autē generaliter res eſt memorie cauſa in poſterū ꝓdita: in qua ſi corpus vel reli-quie inferantur. fiet ſepulchrū. Si vero nihil eorum inferat̉ erit monumentū qd̓cenotaphiūgreci cenotaphium appellant: qd̓ ẜm variam orthographiam vel nouū vel comMunimentuꝫmune: vel vacuum ſignificat ſepulchꝝ. Munimentū aūt eſt id quod cauſa muniendi eius loci factū ſit in quo corpus impoſituꝫ eſt: ſicut ſunt clatri: vel inſerta ferramenta. et illud non ſpectat ad ſumptꝰ funeris.De mortuo inferendo et ſepulchro edificandoInferre¶ Qu inferendi mortuū ius habet. non ꝓhibeat̉ inferre id eſt ſepeli re. videturaut ꝓhiberi ſiue in locum ſuū ꝓhibeat̉ inferre. ſiue in itinere impediatur. Et ꝓpoſitū eſt hoc interdictū ꝓpterea quia religionis inter eſt monumenta extrui etedifieare ſepul exornari. Prohibet̉ aūt edificare ſepulchrū is qͥ ꝓhibet̉ talē materiā conuehi-Chrumedificio neceſſaria ſit: vel ſi machinā quis alligare ꝓhibeat̉. ꝓhibetur etiaꝫ hocinterdicto ne mulier p̄gnans mortua ſepeliatur. anteꝙͣ partus ei excidaturLiber duodecimus.Derebus creditis: ⁊ ſi certū petat̉: ⁊ de ꝯditiōeRes crediteEs credite dicuntur q̄ ex quocunqꝫCredereꝯtractu qͦ fidē alienā ſequit̉ nob̓ debent̉ Eſt em̄ credēdi vocabulū generale. ⁊ dicimur credere cuicūqꝫ rei aſſentiamus. ſt ex eocōtractu aliqͥd recepturi ſumꝰ. Appellatiōe aūt rei venit pecu-Condicerenia. ⁊ oīs ſpēs etiam facta id eſt ea q̄ in facto conſiſtunt. Certummutui datioaūt hoc titulo mutuū eſt. qd̓ peti d̓r: id eſt repeti. cum a debitoremutuū repetimꝰ: ꝓ qͦ dat̉ nob̓ ꝯditio .i. repetitio. ꝯdicere em̄ apd̓ ātiqͦs repetere dicebar̉. Mutui aūt datio cōſiſtit in his rebꝰ. q̄ pōdere nūero vel mēſura ꝯſi-ſtunt vt eſt vinū: frumeniū. auꝝ. argentū: et pecunia. He em̄ res in genere ſuorunctōem recipiūt .i. cōpē ſatōem vel cōꝑatōem In alijs aūt rebꝰ nō pōt cōſiſtere mutuū. qꝛ aliud ꝓ alio inuito creditore ſolui non pōt. Appellata aūt ē mututMutuumdatio ab eo ꝙ de meo ſit tuū: ⁊ iō ſi nō ſit tuū: nō naſcit̉ obligatio. Creditum gͦ amutuo tantū differt quantū genꝰ a ſpē Nā creditū ꝯſiſtiit etiā extra eas res quepon. nu. mēſu. ꝯtinēt̉: ſicuti ſi eadē rē recepturi ſimus creditū ē. In mutuo āt n̄eandē ſpēm quā dedimꝰ Sꝫ idē genꝰ repetimꝰ. qd̓ iō certū appellat̉ ⁊ ꝓ eo datCertumꝯditio certi gn̄aliſſima qͥ cōpetit ex oī cā. i. ex oī obligatione ſiue ſit nata ex ꝯͣctucerto ſlue ex incerto. dū tn̄ puraſui obligatio. Nā an̄ diē vl̓ ꝯditionē agere nonCerti cōditiopōt creditor. l. certi. īfra ē. Eſt ⁊ certi ꝯditio ſpēalis q̄ cōpe tit in ſolo mutuo. ⁊hec ⁊ qͥduſdā d̓r ſi certū petat̉. vt ſit ꝓprio nomē eiꝰ actōis. Alij aūt appellāt ex