PaſceFeria ſecūda
altus in bonitate: et ſi haberet multa regnain celo ſi peccat mortaliter. ſtatim oīa ꝑditet eijcitur ab omībꝰ angelis ⁊ bonis hoībꝰvt nō ſit ꝑticeps eorū bonorū: nec hic necin celo. et ſit adeo pauꝑ vt beſtia vel bos ⁊auis fiat: qꝛ ſicut ille ꝑ omēs labores ſuosquos hn̄t laborando eundo romā: portādoonera: trahēdo currus fame: ⁊ penuria: ſtimulatōne ⁊ p̄ſſura. captiuitate: et clauſuranichil merentur p̄mij in celo Sic nec illequi eſt in mortali laboribus ſuis aliquidmeret̉ īmo totus mūduſ videndo talem intanta pauꝑtate et miſeria mirari poſſet: eteius mſereri: tam diuitē ⁊ glorioſum depauperatū: ⁊ ſubito immutatū de bono inmalū. Quid ergo facienduꝫ eſt tali: faciatcerte ſicut Nabuchodonoſor: ⁊ leuet oculos ſuos .ſ. interiores: ⁊ reuocet ad memoriā. quid ꝑdiderit: qͣꝫ ꝑiculoſe tempꝰ ſuuꝫexpenderit. Sic vere videre poterit qualeregnū ⁊ qͣntum: qͣles diuicias ⁊ honoreset de licias: qualiū ſocietatē p̄cipuā ꝑdiditet tūc hec omīa reuocando ⁊ cogitādo gratiam infinitā: habet materiā de preteritisamariſſime deplorandi: et d̓ cetero cauēdiSi enī ille tantū fleuit: qͥ terrenū regnumperdidit ⁊ oculi eiꝰ ⁊cͣ. et tamdiu pro vnomortali. multo dignius pctōr ⁊ diutiꝰ dolere debet ⁊ flere. ꝙ regnum celeſte amiſit.Quare Iſaias āmonet peccatores di. Iſaxxxij. Plangite ſuꝑ regione deſiderabili.O deꝰ quid ꝑdidimuſ ꝑ peccatū. di. Cri.Si oēs hītatores terre extollāt vocē ſuamet lapides ⁊ ligna ⁊ arbores ⁊ beſtie ⁊ volatilia ⁊ piſces: ⁊ vt ſimul dicā. totꝰ md̓ꝰvocē ſuā extollat ad lamētandū nos: ꝙ abillis bonis excidimꝰ. nichil dignū lamētabunt̉. hec reuoca ad mēoriaꝫ ⁊ caue ne iterum cadas ¶ Tercō ꝑegrinꝰ qͦtidie determino cogitat: vt ad terminū ꝑueniat. oīamala itineris tolexat: nec labores recuſat.Sic etiam qͦttidie de termino beatitudīsrecogitare debemus qͣntum bonum ſit. qͣnta delectatō: quanta iocūditas ⁊ quies: q̄tamen ſine labore ꝑtingere non valemus.Gregoriꝰ. ad magna p̄mia ꝑueīre non p̄t:niſi ꝑ magnos labores. Aſſimilat̉ namqꝫſtatus beatitudinis arbori ameniſſime vrticis et ſpinis circumdate. cuius ſtipites
roſis et ſuauiſſimis floribꝰ ſunt ornate incuius cacumīe puella ſpecioſiſſima reſidetcuius aſpectus p̄ cunctis clarior et delectabilis ⁊ amabilis odor veſtimētoruꝫ. ſuperomnia genera muſicorū cantus auiū audiuntur. Hanc arborem quidā conſiderans.et glorioſiſſimā puellam intuens in amorēeius exarſit puelle. quod nec ſpinarū punctiones: nec vrticarum aduſtiōes curauit.et ſic per ſpinas ad vrticas: de vrticis adfrondes. de frondibꝰ ad flores. de floribusad fructus ⁊ ad amātiſſime virginis amplexus ꝑuenit et inſeꝑabiliter copulauitAd ꝓpoſitum. Hec puella diuinitatē cuꝫomni decore: ſuauitate ⁊ delectatōe plenadenotat: in qua eſt tota merces noſtra: circa quaꝫ eſt cantus āgelicus: dulcior omnimelodia. Hec eniꝫ ē circūdata ſpinis magnis laboribus ⁊ amoris ꝟtutuꝫ: ſine quibus nemo diuinitatē attingit: ſed dum ꝑſpinas pungitiuas magnarū virtutum appropinquamꝰ. ſtatim aſſuefactōe grauitaslaboris mitigat̉ ⁊ leſioni vrtice comꝑat̉.Sed tandeꝫ per exercitiū labor virtutumin flores odoriferos. id eſt magnā delectationē ⁊ conſolatiōem ꝑmutatur: et in hisbeati tudo acquirit̉. Sed tria hominū genera hanc beatitudinē conſiderant: ⁊ appetunt poſſidere primi beatitudinē eternampoſſidere affectant. cogitantes autē ſemitevirtutū laborem ⁊ difficilē aggreſſum virtutes relinquūt: ⁊ beatitudinē nō habebūtTales ſunt oīno d̓ſꝑati. Alij incipiunt tolerare labores ad tempꝰ. ieiunādo. vigilādo ⁊ caſte viuendo. Sed dum hatū amaritudinē ⁊ pūctōem ſentiunt: ⁊ delectationes carnis: ⁊ vanitates mūdi ꝑ contrariūaduertūt: a btītudine dorſa vertūt: ⁊ horuꝫeſt magnꝰ numerꝰ xp̄ianorū: qui iſto ſacrotemꝑe oꝑbꝰ deuotiōis btītudinē nitebāt̉raꝑe: ſed breuiſſimo tꝑe gratis oblatū dedignāt̉ habere. vn̄ Sen̄. epiſtola. li. Turpe eſt cedere homī luctari cū officio quodſemel recepiſti. n̄ eſt vir fortis ac ſtrenuusqui laborē fugit niſi creſcat illi aīmꝰ ip̄a rerū difficultate Tercij ſunt qͥ amore xp̄i advirtutes accedūt: et licꝫ primo difficultasgrauet: n̄ tn̄ retrocedūt: ſꝫ feruētiores ſactimaiora aggrediunt̉. et tandē ꝑ aſſuefactōꝫ