XL IAlphabetum

taſim laberet̉. vnde vt dolorē aliqn̄ temꝑaret. ⁊ fluuiū lacrimaꝝ cohiberet. relicta hūanitate ad xp̄i diuinitatē ⁊ maieſtatē animūattollebat. vt in eius impaſſibilitate reperiret conſolatōem. Sed vnd̓ flumīs impetūreſtringere conabat. inde mirabil̓r maior lacrimaꝝ impetus oriebat̉. Cum em̄ quadaꝫdie an̄ paraſceuen. cū iam imminēte paſſione xp̄i. maiori lacrimaꝝ ymbre. cū ſuſpirijset ſingultbꝰ ſe cum dn̄o mactare inchoaſſꝫQuidā de ſacerdotibꝰ eccleſie vt oraret cuſilentio ⁊ lacrimas cohiberet quaſi blandeincrepādo hortabatur. Illa ꝟo verecundaimpaſſibilitatis ſue cōſcia egreſſa clamansab eccleſia in loco ſecreto a dn̄o cum lacrīsimpetrauit. vt p̄dicto ſacerdoti oſtenderet.ꝙ nō eſt in homīe lacrimaꝝ impetū cohibere ſeu retinere. quin flante ſpū vehemēti fluunt aque. Cum igit̉ ſacerdos ille eodē diemiſſam celebraret. tanto lacrimaꝝ diluuioſubmerſus eſt. ꝙ ſpūs eius fere ſuffocatuseſt. vt libꝝ et lintheamina altaris rigaret.Cui poſt ancilla chriſti reuertens ac ſi preſens fuiſſet. quecunqꝫ acciderant ſacerdotiretulit dicēs. Nunc inquit ꝑ experientiamdidiciſtis. ꝙ nonē in hoīe impetū ſpiritusauſtro flante retinere He inquit lacrīe meeſunt refectio mea. he ſunt michi panes dieac nocte quia caput non affligunt. ſed mentem paſcunt. nullo dolore torquēt. ſed animā quadam ſerenitate exhilarant. dum ſcꝫper violentiā non extorquētur. ſed ſponte adeo propinantur.Tercia pars in quatractatur de inſidioſa machinatione iudeorum. ibi. Uenite mittamus lignum. ⁊cͣ. Secundum Nicolaum de lira. in illis parubusſcꝫ oriente eſt quedam arbor dicta taxus cuius lignuꝫ ſi minutim inciſum fuerit. vel inpulueres redactū in cibo occidit comedentem. et inde dicit̉ toxicum quaſi venenum.⁊ intoxicare id eſt veneno inficere. Et de ligno huiuſ arboris intendebāt ponere in panem et cibum Hieremie. qui eſt figura xp̄ivt eum occiderēt ne eos amplius argueretde iniquitate. Et congrue exponit̉ de xp̄o.quia lignū crucis iudei volebāt mittere inchriſtū qui eſt panis vite eterne. Cogitaue

runt ergo ꝙ ſi chriſtū crucifigerent pēituseum de memoria hominū tollerent ꝑ ſupplicij ꝯtemptibilitatē ⁊ doctrinaꝫ eius radetētde terra ꝑ ſupplicij vilitatē. Cuius tn̄ cōtrarium patet. qꝛ ip̄e crucifixꝰ ⁊ mortaꝰ. ſurgēsa morte in populo fideli attulit fructū multum ſicut p̄dixit Iohānis. xij. Niſi granumfrumēti cadens in terrā mortuū fuerit ⁊cͣ.¶ Sequit̉. Tu autē domine ſabaoth. hebrayce princeps exercituuꝫ. qui potens esiudicare iuſte. et ꝓbas renes id ē malas affectiones ⁊ corruptas concupiſcētias. ⁊ corda id eſt cogitatōes. videam vltōem tuamex eis. Sed cur chriſtus querit vindictamcum al̓s ꝓ eis rogauerit. Luc̄. xxiij. di. Pater dimitte eis quia neſciunt. ⁊cͣ. Dico ꝙhic querit vindictam de obſtinatis et nō penitentibꝰ. al̓s rogat ꝓ penitentibꝰ. nec hicloquit̉ appetitu vindicte. ſꝫ zelo iuſticie ⁊cͣ.¶ Moraliter. Per illud lignū mortiferū.ſcꝫ taxi. deſignat̉ lignum ſctē crucis. qd̓ dyabolo mortifeꝝ fuit. nobis ꝟo ſalutiferum.cum chriſtus in eo moriendo diabolū vincendo occiderit. et hominē mortuū reuificauerit. Quare ſapientie. xiiij. dicit̉. benedictum lignū per quod ſit iuſticia. Iuſtumem̄ eſt. vt iuxta qualitatē ⁊ quantitatem delicti ſatiſfactio fiat xij. q. ij. Fraternitas. Iniuſte autem homo fructū vetitum ab arboreaccepit. ſed chriſtꝰ homo factus eſt propterhominē. iuſte arbori fructum vite reſtituit.homo delectatus ē in omni ſenſu illicite. etchriſtus ꝓpter hominem punitus eſt in omni ſenſu licite. De illa iuſticia habet̉ Roꝝ..v. Sicut per vnius delictum om̄s homīesin condemnatōem. ſic per vniꝰ iuſticiā om̄shomines in iuſtificatōem vite. Fuit etiamcongruū. vt quia dyabolꝰ hominē in lignodeceperat ⁊ vicerat. ꝑ lignuꝫ falleret̉ ⁊ vinceretur. ſcd̓m illud Ouidij. Iuſtuſ vterqꝫfuit. nec eſt lex equior vlla. qͣꝫ necis artificēarte perire ſua. Hoc dic̄ Ouidiꝰ ad ꝯmēdationē iuſticie duoꝝ regū qͦꝝ vt̓qꝫ tyrānū ſeui tormenti excogitatoreꝫ in ꝓprio artificioprimo occidit. Unuſ pro punitōe hominūexcogitauit thauꝝ ereum. qui ignitus hominem immiſſum torqueret. Ex cuiꝰ clamoremirabilē mugitū daret. ac ſi thaurꝰ viuerꝫQuo facto rex vt artificis opus probaret