xIIAlphabetum

vituperatur ⁊ animam debilitat ⁊ proſternitſicut pꝫ in primo angelo ⁊ primo hoīe. Sicinter actꝰ virtuoſos vera huilitas aīam roborat ⁊ eleuat plus. Eſt em̄ fundamētū oīm virtutū ⁊ in qua om̄s alie virtutes hn̄t fūdari etꝯſeruari. qꝛ ẜm greg. Qui ſine hūilitate virtutes ꝯgregat. ē quaſi qui pulueres in ventoportat. Debet em̄ vere hūilis ſe ſubdere nonſolū ſuꝑioribꝰ equalibꝰ. ſed etiā inferioribuseccl̓. iij. Quāto maior es hūilia te in oībusſic arbor fecunda qͣꝫtomagis habundat fructibus. tanto inclinat ſe ad terrā ꝓfundius.Grēplū habemꝰ in ſpeculo vere huilitatis inb. pr̄e nr̄o .ſ. franciſco. De qͦ ſcribit do. bonauen. cardinalis ⁊ doc. deuotꝰ. c. de hūilitate īeius legēda di. Sane vt ꝑfecte humilitatisoēm īpleret ſcīam. ſeip̄m adeo ſtuduit nō ſolum ſuꝑioribꝰ. ſed etiā inferioribꝰ ſubdere. ꝙ⁊ ſocio iuneris qͣꝫuis ſimplici obedientiā ꝓmittere ſolitꝰ erat. vt nō tanqͣꝫ p̄latꝰ ex auctoritate p̄ciꝑet. ſed tanqͣꝫ miniſter ⁊ ſeruus etiāſubditis ex humilitate ꝑeret. ¶ Sed videtur ꝙ hō nō debeat ſe oībus ꝑ humilitatemſubijcere. qꝛ hūilitas p̄cipue ꝯſiſtit in ſubiectionē hoīs ad deū. ſed illud qd̓ debet̉ deo nōē hoī exhibendū. vt pꝫ in oībus actibꝰ latrie.gͦ hō ꝑ hūilitatē non dꝫ ſe homini ſubijcere.tē nullus dꝫ facere id qd̓ vergat in detrimētu ſalutis alteriꝰ. ſed ſi aliqͥs ꝑ hūilitatē ſe alteri ſubijciat. hoc qn̄qꝫ vergeret in detrimentū illiꝰ cui ſe ſubijcit. qui ex hoc ſuꝑbiret velꝯtēneret. Un̄ aug. dicit in regula. Nedū nimiū ſeruat hūilitas. regendi frangat̉ auctoritas. gͦ nō dꝫ ſe ꝑ hūilitatē omnibꝰ ſubijcereCon phil̓. ij. In hūilitate ſuꝑiores ſibiīuicēarbitrates. Rn̄dit. s. tho. in ſcd̓a ſcd̓e. q. clxiQd̓ in hoīe duo pn̄t ꝯſiderari .ſ. id qd̓ ē dei⁊ id qd̓ eſt hoīs. hoīs autē eſt qͥcquid ꝑtinetad defectū. ſꝫ dei ē qͥcqͥd ꝑtinet ad ſalutē ⁊ ꝑfectiōem ẜm illd̓ oſee. xiij. Perditio tua ex teiſrl̓. ex me tm̄mō auxiliū tuū. Hūilitas aūt ſic̄dictū eſt ꝓprie reſpicit reuerentiā qua hō deoſubijcit̉. Et iō quilibꝫ hō ẜm id qd̓ ſuum eſt.dꝫ ſe cuilibet ꝓximo ſubijcere. quātū aūt adid qd̓ eſt dei in ſeip̄o nō requirit hūilitas vtaliquis id qd̓ eſt dei in ſeip̄o ſubijciat ei. qd̓apparet eſſe dei ī altero. Nā ille qui dona deiꝑtcipāt cogͦſcunt ſe hr̄e ea. ẜm illud. i. coꝝ. ijvt ſciamꝰ q̄ a deo donata ſunt nobis. Et ideoabſqꝫ p̄iudicio hūilitatis pn̄t dona q̄ ip̄i acce

perūt p̄ferre donis dei. q̄ alijs apparent collata. Sicut apl̓s ad ephe. iij. dicit alijs generationibꝰ. nō eſt agnitū filijs hoīm ſicut nūcreuelatū eſt ſcīs apl̓is eius. Sil̓r etiā hoc nōrequirit hūilitas vt aliquis id qd̓ eſt ſuū in ſeip̄o ſubijciat ei qd̓ eſt hoīs in ꝓximo. alioqͥnoporteret vt quilibet reputaret ſe magis peccatorem quolibet alio. cū tn̄ apl̓s abſqꝫ p̄iudicio humilitatis dicat gal̓. ij. Nos natura iudei ⁊ nō ex gentibꝰ potiores. Pōt tn̄ aliquisreputare aliquid boni eſſe in ꝓximo. qd̓ ipſenō hꝫ. vel aliquid mali in ſe eſſe qd̓ in alio nōeſt. ex quo pōt ei ſe ſubijcere ꝑ huilitatē. Adid aūt qḋ dr̄ in primo argu. Dd̓m ꝙ nō ſolūdebemꝰ deū reuereri in ſeip̄o. ſed etiā id qd̓eſt eius debemus reuereri in quolibet nō tn̄eodē mō reuerentie qͦ reueremur deū. ⁊ iō ꝑhūilitatē debemꝰ nos ſubijcere oībus proximis ꝓpter deum. ẜm illud. i. pe. ij. Subiectieſtotē omni hūane creature ꝓpter deū. latriātn̄ ſoli deo debemus exhibere. Ad ſecūdū dicendū ꝙ hūilitas ſicut ⁊ cetere virtutes precipue interius in aīa ꝯſiſtit ⁊ iō pōt hō ẜm interiorē actū anime alteri ſe ſubijcere ſine hocꝙ occaſionē habeat alicuiꝰ qd̓ ꝑtineat ad detrimentū ſue ſalutis. Et hoc ē qd̓ aug. dic̄ inregula timore corā deo p̄latꝰ ſubſtrattus ſitpedibus nr̄is. ſed in exterioribus huilitatisactibꝰ ſicut ⁊ in actibꝰ ceteraꝝ virtutū eſt debita moderatio exhibenda. ne poſſint vergere in detrimentū alterius. Si aūt aliqͥs qd̓debet faciat ⁊ alij ex hoc occaſionē ſumāt peccati. nō imputat̉ hūiliter agenti. ſed ſuꝑbienti. qꝛ ille nō ſcādaliſat qͣꝫuis ille ſcādaliſetur.Feria quarta poſt Reminiſcere.Gcēdens ieſushieroſolimā aſſumpſit. xij. diſcipulos ſuos ſecreto. ⁊ ait illis. Ecce aſendimꝰ hieroſolimā ⁊ filius hoīs tradet̉principibꝰ ſacerdotū ⁊ ſcribis. ⁊ cōdēnabunteum morte. Matth. xx. ¶ Iſido. xij. li. ethi.d. ꝙ elephas eſt animal magnum ⁊ forte ī rebus bellicis aptum. In his enim animalibꝰmēdi ⁊ parthi ligneis turribꝰ collocatis tāqͣꝫde muro iaculis dimicāt. Et areſt. iiij. de aīalibus dicit. ꝙ elephātes naturaliter benigniſūt qꝛ carēt felle. accidentaliter tn̄ efficiunturſeui qn̄ nimis ꝓuocant̉. vel quādo inebriativino vel ſanguinis on̄ſione ad p̄liū acuunt.