feriā ſextapoſtcinerum

deū vel peccatum quod fecit homo cōtra teEt dicis recte rn̄dendo ꝙ maius eſt pctm̄illud qd̓ feciſti ꝯtra deū. ꝑ hoc qd̓ eſt infinitu. cū offendiſti ꝑſonā infinitā qͣꝫ illd̓ peccatū qd̓ in te fecit hō. ꝑ hoc qd̓ eſt finitumcū offenderit ꝑſonā finitā. vn̄ ibidem ait.Si diceret aliqͥs tanta mala me inimicꝰ cōpulit ſuſtinere vt eū nll̓a rōne poſſuꝫ diligere Attendis igr̄ quid tibi fecit hō. ⁊ nō attendis quid tu feciſti d̓o. ſi ꝯſcīam tuā diligent̓ diſcutis et inqͥris. ſine vlla ꝯpēſatōemaiora tu pctā ꝯmiſiſti in deo. qͣꝫ in te cōmiſit hō. Et qua frōte vis vt tibi d̓s dignet̉dimittere multū. cū tu nō acqͥeſcis dimittere paꝝ. Tercia rn̄ſio eſt eiuſdem. qꝛ ec̄ q̄rita te hn̄te inimicū qd̓ potiꝰ velis ī illa vitahr̄e bonū vl̓ malū ꝓculdubio rn̄des ꝙ bonū. ſi ergo vis hr̄e bonū debes parcere inimico. qꝛ in odiendo inimicū faciſ malū aīetue. ſꝫ īdulgēdo facis malū corꝑi tuo. Ubieī corpꝰ tuū ſtaret lete. anxiat qn̄ videt inimicū. ⁊ ſi anxiat̉. dolet ꝯtriſtat. paut. qꝛ qͥaliū in corꝑe ꝑſequit̉. prius ip̄e in corde ꝑſecutiōeꝫ ſuſtinere cognoſcit̉. Ex hijs cuilibet dicenti ꝙ nō poſſit indulgere inimicoobuiatur. ꝙ contra rationem loquitur.¶ Sꝫ diceret quis. videt̉ ꝙ non debeā remittere nec indulgere inimico in me peccāti. niſi ſatiſfaciat mihi d̓ iniuria illata. qꝛ ſecūdū augu. Nō dimittit̉ pctm̄ niſi ablatūreſtituat̉ Dico ꝙ hō cui iniuriat̉ ⁊ qͥ iniuriam paſſus eſt ſtatī tenet̉ petenti veniā dimittere cordis rancorem. Pro qͦ ſcienduꝫꝙ ex iniuria illata ſolent in hoīe tria oriri .ſ.rancor in affectu. ſignū rancoris in effectu⁊ actus ꝯtra iuiuriātem. Primū tenet̉ hōſtatī dimittere petenti. ⁊ nūqͣꝫ in corde ſuotenere mathei. xviij. Sic pater meꝰ celeſtꝭfaciet vobis. ſi nō remiſeritis vnuſqͥſqꝫ fr̄iſuo de cordibꝰ vr̄is. Scd̓m .ſ. ſignū rancoris in effectu tenet̉ etiā hō dimittere petenti veniam ⁊ ſatiſfacere volenti inquantū pt̄nec etiā oꝑtet. ꝙ quis ledenti tantā familiaritatem exhibeat. ſic̄ an̄ fecit. ſꝫ ſufficit ſibi ſigna cōmunia q̄ directe ordinant̉ ad vitaꝫ eternā habedam nō negare. Sic ⁊ dn̄sremittit ꝑato ſatiſfacere. De hoc pōt intelligi illd̓ qḋ d̓r luce. xvij. Si reuerſus fuerit ad te aliqͦs dicēs. penitet me. dimitte illi. Terciū .ſ. actōem ꝯtra iniuriātem nō te

net̉ dimittere. niſi ille reſtituat. vel quantūad cei ablatōem vel fame quantū pōt. qꝛ talis ſalua caritate pōt ꝯtra talem in iudicioagere ⁊ qd̓ ſuū eſt repetere. Quātum nūcad ꝯtinuatōem ⁊ declaratōem euāgelij habitū eſt in prioribꝰ de aliquibꝰ ꝟtutibꝰ .ſ. ieiunio ⁊ huilitate. nūc ne fruſtemur meritoqualit̓ fundari debēt in caritate videamꝰ. ⁊ſūt tres ꝑtes q̄ notant̉ in euāgelio In prima ſctē affectōis caritas dilatanda. Ibi.Audiſtis qꝛ dictū eſt antiqͥs. In ſcd̓a pureītentōis ſinceritas recitāda. Ibi. Attendite ne iuſticiā vr̄aꝫ ⁊c̄. In tercia pie ſubuentōis largitas ordināda Ibi Cum ergo facꝭelemoſinam. ⁊cͣ.¶ Quantum igitur adprimā ꝑtem ad literā eſt ſciendū ꝙ hoc qd̓dicit odio habebꝭ inimicū tuū. nō eſt ꝟbūlegis. qꝛ hoc in lege nō ſcribit̉. ſꝫ eſt interp̄tatō iudaice expoſitōis. qͥ dicebāt ꝙ omneqd̓ nō erat in lege ꝓhibitū. erat eis ꝯceſſū¶ Moraliter eſt notandū ꝙ volens meritorie laborare neceſſario fūdat ſua oꝑa ſuꝑſincerā caritatem. vt neminem odio hēat.ſꝫ tā amicū qͣꝫ inimicū ꝓpt̓ deū diligat. Nāvt ph̓s dicit. viij. eth. ꝙ naturalit̓ vnū qd̓qꝫ diligit ſuū ſil̓e. Cū gͦ quilibꝫ hō ſit eiuſdē ſpeciei cū altero ⁊ ſil̓is in natura. debꝫ exnatura ꝯſil̓em hoīem diligere ⁊ nullū odirevl̓ ledere. Ad qd̓ inducit nos natura. Legitur in naturalibꝰ de quadā aue noīe arpiaque eſt auis ferociſſima habens vultū ſil̓eꝫhoīs. q̄ ſi ferocitate aliquē homīem interfecerit. videns ſe habere eius ſil̓itudinē maxime dolet. Multo magis hō ratione preditus dolere debet ſe leſiſſe ꝟbo vl̓ facto ſibiſil̓em et maxīe xp̄ianum. cū ſit cōmēbꝝ ſuūDebemꝰ ergo nos inuicem amare. iuxta illud Ioh̓. xv. Hoc eſt p̄ceptū meū vt diligatꝭ iuuicē Et qͣꝫ maxīe debemꝰ inimicū diligere Et hoc ꝓpt̓ tria ſcilicet ꝓpterDebitum ꝑſoluendum.Eternum premium conſequendum.Damnationis periculum euadendum.Primo enim debemus inimicos diligerepropter debitum perſoluendum. Duplexem̄ in hoc habemus debitum. ſcꝫ precepti.ſic̄ hīc pꝫ. qd̓ p̄ceptū ita gn̓aliter obligatorium eſt. ꝙ ab illo nullus ſe excuſare poteſt