De dolo ⁊ contuma.

XIX

titorium a ſe ⁊ᵇ ab aduerſariointentatum in ſoloº poſſeſſorioꝓcedendo. ¶ Clemens. v. inconcilio vienen̄.De dolo et contumacia.Fan̄ diffinitiuāſententiaꝫᶠ a iudice qͥsappellādo recedat

et iudex ſue appellationi n̄ deferens? citato vel etiā n̄ citatoⁱvlterius in cauſa ꝓcedens cōtra ipſum etiam abſentem ſententiā diffinitiuā ꝓmulgꝫ poterit idē appellans a dicta ſententia infra tempuſ debitūᵗ appellareᵐ. niſi eiuſ prima appellatio eſſet friuola manifeſte

b ¶ Et ꝓ vel. vt. ff. de ꝟ. ſig. ſepe. de reſcrip. c. ij. vbi de hoc.c ¶ Aduerſario. hec lr̄a ⁊ ſeq̄nſ approbare videt̉ qd̓ noͣ. Io.ij. q. ij. c. i. ⁊ ber. sͣ. de or. co. c. fi. Gof. Inno. ⁊ Ab. d̓ reſti. ſpo.ex q̄ſtiōe .ſ. qn̄ ſuꝑ eadē re intētat vnꝰ petitoriū alter ſuꝑ illaintētat poſſeſſoriū recuꝑande prius audit̉. ⁊ ſic vtilius ē ſibiagere qͣꝫ excipere qd̓ho. nō placuit. qͥ dicebat ex vi actioniseū nō priꝰ audiēduꝫſed ſimul dicēs ꝙ indecr. ex ꝯqueſtiōe pͥus excepit poſtmod̓egit vt ibi ſcripſi.d ¶ Solo. qͣſi nil habeat docere de petitorio. ⁊ ꝑ hͦ videt̉ ꝙpeteret reſtitutioneꝫbn̄ficij nō habeat iuſtificare poſſeſſioneꝫvel ꝓbare titulū. dereſti. ſpo. in lr̄is. ꝯͣ. de a. p̄ſ. ꝯſtitutꝰ. vide qd̓ dixi ſuꝑ gl. ij. etqd̓ no. Hoſt. in ſum. de reſti. ſpo. §. in caſibꝰ. ꝟ. qͥd gͦ. volēs ſedefendere ꝯͣ hūc tex. rn̄debit ꝑ dec̄. ex ꝑte. de reſti. ſpo. vbi intentans poſſeſſoriū ꝓbat ꝯiugiū. ⁊ ꝑ dec̄. ad decimas. e. ti. li.vi. Aliud ē ergo intētare petitoriū aliud iuſtificare poſſeſſorium ex ti. vbi natura poſſeſſorij hͦ reqͥrit. ſed vide qd̓ dixi in p̄di. decr. ex ꝑte. in glo. qͣſi dicat vltra medium.Iante. ſe ſumat ⁊ det̓minat caſum dubiū circa dercre. eū qui. e. ti. li. vi. ⁊ qd̓ ibi tāgit arch̓. ⁊ qd̓ no.de reg. tu. inter moͣſteriū. in vl. glo.¶ Snīam. ⁊ ſic oportet appellationē iuſtificari ſolū ex virtute grauamīs illati ꝓpt̓ qd̓ appellat̉. vt. jͣ. de ap. appellantig ¶ Nō deferēs. ſi detuliſſet ſnīa poſtea ꝑ ipſum lata nō valuiſſet. qd̓ dic vt de ap. cū appellatiōibꝰ. li. vi. bene aūt fecit iudex nō deferēdo exqͦ putabat ex falſa cauſa appellatū. nunqͣꝫenī reuocabit̉ qd̓ ꝑ eū fiet niſi pruſ iuſtificetur appellatio qd̓h ¶ Nō citato. qꝛ citar̄ n̄ tene dic vt no. e. ti. non ſolū. li. vi.tur. vt in predi. decre. eum qui.i ¶ Abſentē. fortificabāt dubiū h̓ duo ꝙ citatꝰ fuit ⁊ ꝙ fuit abſens. ꝑ que aꝑte videbat̉ ꝯtumacia in nō veniēdo vt. jͣ. dicamk ¶ Promulget. qd̓ potuit ſi lis erat ꝯteſtata ⁊ ꝙ liq̄bat decauſa. sͣ. e. ꝓut. ⁊ idem ſi nō exat ꝯtē. ſed exat de caſibꝰ qͥbusꝓcedi pōt ad ſnīam li. nō ꝯtē. ꝯͣ ꝯtumacē qui habent̉ vt li. ꝯtͣ.¶ Debitū .ſ. x. dierū ⁊ a tꝑe noticie. de qm̄ inter. ⁊ in glo.ap. ꝯcertationi. li. vi.m ¶ Appellare. nō. Inno. ⁊ poſt eū Hoſti. de ap. dilecto. vtibi p̄ſcripſi in fi. vl. glo. ⁊ Guilh̓. in ſpe. de ſen. ꝓlata. §. iuxͣ ꝟ.qͥd ergo ſi appellatio. ꝙ appellās ad ſnīam qͥ poſtea appellata ſnīa ꝑ hoc nō renūciet pͥme appellationi nec ſnīam ratificatgemīatio enī appellationū nō ſubmittit ſed ſubtrabit appellantem a iudicis ptāte. xxxi. q. ij. lothariꝰ. de ap. bone. ⁊. c. dilecte. nō ob. ff. rem ra. ha. l. iij. §. falſus. qd̓ ſolue vt no. Ber.n ¶ Manifeſte. vt qꝛ nulla cauſa fuit ibi ex­ de re iudi. c. i.preſſa vel nō legitima dato ꝙ eſſet vera. vel licꝫ legitima manifeſte falſa vel iam ꝓnūciatū eſſet illā falſam ⁊ nō appellatūEt aduerte qꝛ ꝓbare videt̉ hec lr̄a ꝙ vera ꝯtumacia in nō veniendo nō impedit appellantē vl̓ appellationē niſi ſit manifeſta vt ſic in vera ꝯtumacia diſtinguebat̉ inter manifeſtā ⁊ dubiam. appellās enī friuole ⁊ recedens vere ꝯtumax eſt. ⁊ tn̄ ſihoc non ē manifeſtū appellat ⁊ ẜm hoc intelligēda vident̉ iura q̄ dicūt ꝯtumacē in nō veniēdo n̄ appellare. ij. q. vi. §. ſuntquoꝝ. in pͥn. xxiiij. q. iij. de illicita. C. de iudi. ꝓperādū §. cuꝫeūt quoꝝ ap. nō re. l. i. C. e. ti. In non veniēdo iō dixi. qꝛ ꝯtumax in non parendo appellat. ff. de ap. creditor. §. iuſſuſ. ⁊ ꝓratione diuerſitatis dicit glo. ꝙ iſte peccat in vno tm̄ ille induobus quod intelligo ꝙ iſtę venit ſed non paret ille nec venit nec paret. Guil. in ſpe. de ꝯtuma. §. i. ꝟ. ⁊ no. pͥmo diſtinguit duplicem ꝯtumaciam veram ⁊ preſumptam. Secundo

triplicem. ſcilicet euidentem veram ⁊ preſumptā aut fictam.dicens ꝙ verus ꝯtumax quem citatio apprehendit non auditur appellans ⁊ multominus euidens ⁊ euidentem vocat cōtumaciam illius qui dixit ſe non venturū. ⁊ an ſufficiat hͦ extra iudicium dixiſſe nuncio citanti. vide quod no. de ſen. ex.venerabilibus. §. ſecus. li. vi. veram illius quem citatio apprehendit. fictam vl̓interpretatiuā citatiad domū quem citatio non apprehēdit.Ia. de are. ꝯtumaciam quam. sͣ. dixi euidentem dicebat veriſſimā. ⁊ dicebat fictum ꝯtumacem appellare verum venientem iudice ſedenteꝓ tribunali reſtituiad appellandū. ff. de in inte. reſti. l. diuus veriſſimū nullo iure ad appellandū admitti. ff. ex qui. ca. in poſ. ea. fulcimꝰ. §.fi. Sed circa hoc eſt ſciendum ꝙ ī vero ꝯtumace quadrupleceſt opi. ⁊ in ficto quadruplex. Nā aliqui dicunt verum queꝫsͣ. dixi euidentē veriſſimū alij inuentū alij non inuentū tūc demū ſi ſecitatum nouit alij citatum ab homine. Item quidamdicunt fictuꝫ inuentū qui dixit ſe venturū ſed tacuit vel nonvenit ⁊ hanc etiam recitat glo. vl. in. l. fi. ff. de reſtit̓. in integ.Alij dicūt hunc verum ſed fictū non inuentū. ⁊ facit qd̓ no. inl. ex ꝯſenſu. §. fi. ff. d̓ ap. Tertij ī non inuento diſtinguūt an citatio poſtmodū ad iſtū ꝑuenerit ⁊ ſit verus an non ⁊ tunc ſitfictus. ⁊ facit qd̓ no. in. l. i. §. i. ff. qn̄ ap. ſit. Alij dicunt fictumcum ius citat verum cum citat homo quia nūcius ⁊cͣ. ff. dear. celſus. ⁊ facit qd̓ no. compo. ⁊ archi. d̓ ele. c. i. li. vi. ſic vera interpellatio que fit expreſſe ꝑ hominē. ff. d̓ vſur. mora ficta que tacite ſit ꝑ legem. vt in ꝑſona minoris. ff. de leg. ij. l.ticia ſeia. §. vſuras. C. in qui. ca. in inte. re. non eſt ne. l. in minorum. De vero ⁊ ficto placet ſecūda opi. reprobata pͥma etquarta ⁊ licet tertia in ſe ſit vera quia vere iudici ꝯtumacit̓reſiſtit is qui non inuentus citatiōis noticiā habuit ⁊ non venit tn̄ quia id iudicialit̓ non ꝯſtat ⁊ ex p̄ſumptione iudicamuſhabemus illū pro ficto vbi iudicialit̓ ergo ꝯſtaret haberet̉ ꝓvero. ⁊ ſic poſſet intelligi. §. ſinantem. de quo ſubmittā. Iteꝫſciendū ꝙ circa ꝯtumacis ap. eſt opi. etiam quadruplex. Cōmunis habet ꝙ fictus appellat. C. quō ⁊ qn̄ iu. ab eo. ff. quando ap. ſit. l. i. in fi. C. de li. ca. ſi is. ⁊ facit hec decre. Secūdaſingularis opi. Ia. bal. ⁊ odof. quam ſequebat̉ dn̄s meus inl. ꝓperandū ꝙ etiā ficte ꝯtumax nō appellet. ⁊ h̓dicūt per. §.ſinantem. e. l. de iudi. q̄ loquit̉ de ꝑte nō inuenta. ꝓ his facitff. d̓ iud. l. ⁊ pꝰ edictū ī fi. ſine ſuppletiōe legēdo. ſed vt ibi dicit glo. ſi finis loqueret̉ de eo qͥ nec vere nec ficte ꝯtumax eētnon eſſet ap. neceſſaria. qꝛ ipſo iure ſnīa nulla eēt ⁊ ſi exponaſqd̓ ibi dicit. audiet̉ bn̄ficio nullitatis ſine ap. remedio. nō cōuenit rn̄ſio narrātis. ꝯͣ illud de fi. inſtru. inter. §. ceteꝝ. Alij dicunt ficte ꝯtumacē appellare. ⁊ poſſe qͥ venit iudice ſedēte ꝓtribunali alias non appellat. ⁊ ſic intelligunt. §. ſinanteꝫ. Alijdicunt nedum fictum ſed etiam verum appellare poſſe. dummodo non ſit manifeſtus quem ſupra vocaui euidentem velveriſſimū. ⁊ pro his facit hec littera. ⁊ de ſen. excō. venerabilibus. §. idem eſt. vbi videtur expreſſum ꝙ citatus non veniens ſit preſumptiue ꝯtumax quia potuit impediri ſic ꝙ venire non potuit. Cum ergo eo caſu beneficio abſentie teſtitueretur contra ſententiam. de re iudi. cum Bertoldus. de reſtitu.in inte. ex litteris. ⁊ de hoc. ff. de dam. infec. ſi finita. §. ſi fortede re iudi. queſitum. fortius ergo beneficiuꝫ ꝓbabilis abſentie illum excuſabit a contumacia vt appellare poſſit vt preſens. obtinere ſententiam retractari propter iniquitatē ſui. n̄propter abſentiam tm̄. fateor tamen ꝙ vbi preſens appella-

c 4