Druckschrift 
Sermones de sanctis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

filij eius. Vel dicere poſſumus ꝙrecuperauimus dei amiciciam perincarnationis vnionem. In eo enii ꝙ veſtiuit ſe carne noſtra priori nos amicicie reformauit. Secudo innocentiam recuperauimꝰp eius paſſionē Tercio aūt excellentiā recuperauimꝰ ꝑ eius reſurrectioēꝫ. ī cuuis virtute aſſeq̄mur eterna glorificationē. ī quacōpioſā et glorioſā excellentiā habebimꝰ ī eternū Sequit̉ quartū et vltimum ſcꝫ ſi tacuerimiꝰ ſceleris arguemur. in qūo p̄dicatoris neceſſitas declarat̉. q̄ em̄ ſcīeet eloquētie donū et maxīe grāꝫad loquendū verbū dei accipiūt.a dn̄o grauiſſime arguūtur. ſi eaad lucrū non poſuernt aīarū VnYſaie. vi. Ve michi qꝛ tacui. Conſiderauit em̄ ꝙ ad predicandū talentū acceperat. et ideo doluit ſetacuiſſe. Propter qd̓ talibꝰ negl̓igentibꝰ dr̄ Luce. xij. Serue neꝙquare non dediſti pecunia meaꝫad vſurā. et ego venieris cū vſura vtiqꝫ exegiſſē illā. Hīc. 1. Corī.ix. Ve michi ſi non euāgelizaue̓oqm̄ diſpenſatio tradita eſt mihiBern. Ve qui bene loq̄ de dn̄o atceper̄t. ſi q̄ſtū reputāt pietatē ⁊cͣSermo. xxvi. De eodeꝫ ẜmotercius.Ve maria grā ⁊cͣ. Luce .i.Dicit Bern̄. Inuingiturnoua legatio āgelo Gab̓eli. et nouā v̓go ꝓfeſſa v̓tutē noue ſalutatiōīs honorat̉ obſeqͥo. ātiqua excludit̉ maledictio mulierū. ⁊ nouā noua mat̓ accipit bn̄dictionē In verb̓ ergo ꝓpoſitiscū ſubiūctis beati Bernhardi ſexdulciſſime ſētētie ponūt̉. qͣbꝫ glorioſa v̓go Maria mirifice ꝯmēdat̉ Prīo em̄ laudat̉ et ſalutatur apuriſſime vite īnocētia. ſcd̓o a v̓tutū copioſiſſima ſufficientia. tercio a grārū pleniſſima ſuꝑeffluētia. quato a digniſſima dei pn̄tia.qn̓to a ſtatus ſui excellentiſſimareuerētia. ſexto a frcus ſui vtiliſſima magnificētia Primū ibi Aue.ſcd̓ꝫ ibi. maria. teciū ibi. grā plena. quartū ibi. dn̄s tecū. qu̓tū ibibn̄dicta tu ī mulieribꝰ. ſextū ibi.⁊ bn̄ocūs fr. ve. tu. Hec ego laudis p̄conia ꝑ ordinē ꝓſequētesPrīo diciꝰ ꝙ btā v̓go ꝯmendat̉⁊ laudat̉. ꝑ hoc qd̓ ē aue a puriſſima vite īnocentia. q̄ ſcꝫ ſalutatiotāto glorioſior ip̄i v̓gini attribuit̉quāto rarior in ſcp̓tura inuenit̓.In ōmem̄ textu veteris teſtamēti an̄ iſtā ſalutationē nō inuenit̓.eo ꝙ nulli vniꝙͣ hoīm veacit̓ potuerit applicari. Quis em̄ ſine ve amūdi exordio ē inuentus; nec infans cuiꝰ vita ē vniꝰ diei ſuꝑ t̓rāDr̄ em̄ aue .i. ſine ve. hoc ē ſine culpa. cui iuſto ordīe debet̉ ve. ponēdo effectū ꝓ cauſa qd̓ ſepe ſolꝫ fie̓iint̓ ītelligētes. Qd̓ āt Maria fuitīmunis ab ōmi ve pccī. ꝓbat̉ perdictū āgeli. ſcꝫ Aue grā ⁊c Quiaoppoſita nō pn̄t eē ſil̓ in vno ſb̓iecto. ſꝫ plenū et vacuū opponūt̉ ergo ⁊cͣ. Et qꝛ ſola v̓go īmunis abon macl̓a fuit. ideo ei ſoli hec noua dictio ⁊ ſalutatio debuit reſeruari. Eſt āt t̓plex ve a quo fuit libera v̓go ſcā. ſciꝫ a ve culpe originalis. a ve culpe venialis. ⁊ a ve