pax nec dabat miſericordia ſilētium in corde dei. ſed pio fuſurriopaterna puſſātes viſtera deo dulciter ſuggerebāt dicentes. Nūqͥdin eternū ꝓiciet deus. aut nō apponet vt complacitior ſit adhuc?Nunquid obſiuiſcet̉ miſereri deꝰ.aut ꝯtinebit in ira ſua mīas ſuas;Et ꝙͣuis diu multūqꝫ viſus ſit diſſimulare pr̄ mīaꝝ. vt interim ſatiſfaceret zelo iuſticie ⁊ veritatis.nō tn̄ infructuoſa fuit ſupplicātiūīportunitas. ſed exaudita eſt ī tēpore oportuno. forte em̄ int̓pellātibꝫ tale dicit̉ dediſſe rn̄ſum. Vſqꝫquo p̄ces vr̄e. debitor ſū ſororibꝫvr̄is qͣs accinctas vidētis ad faciēdā vindictā in nationibus iuſticieet veritatis. Vocēt̓ veniāt. et ſuper hoc v̓bo ꝑit̓ ꝯferamus. Feſtinat ergo legati celeſtes. et vt viderunt miſeriā hōim et crudē ſē plagā. vt Propheta loquit̉. Angelipacis amare flebāt. Qui em̄ fidelius qͦ ad pace ſūt querāt ꝙ angelipacis?. Sane ex deliberationē cōmum aſtēdit veritas ad ꝯſtitutaꝫdie. ſed aſcendit vſqꝫ ad nubes.net dū plane lucidā ſed obſturaet obnubilata adhuc zelo indigͣtionis. Factūqꝫ ē vt legimꝰ ī ꝓphāDn̄e in celo mīa tua et veritas tuavſqꝫ ad nubes. Medius aūt paterluminū reſidebat. ⁊ vtraqꝫ ꝓ ꝑteſua qd̓ habebat allegabat. ⁊ qd̓ vtilius poterat loquebat̉. Quis putas illi colloqͥo meruit intereſſe.et indicabit nobis. quis audiuit⁊enarrabit? Forte inenarrabiliaſunt. et nō licet hōi loqui. Sūmaaūt ꝯtrouerſie huius hec fuiſſe videtur. Eget̉ miſeratione creaturarationalis ait miſericordia. qm̄ miſera facta eſt et miſerabilis valdeqꝛ in corpore ꝙͣ in anima leſa eſt.Venit tempus miſerēdi eius qꝛiā tēpꝰ p̄terijt. Et ecōtra veritasait. oportꝫ inquit impleri ſermonē quē locutꝰ es dn̄e. totus moriat̓ neceſſe eſt Adā cū oībus qui ineo erāt. qua die vetitū pomū in puaricatione guſtauit. Vt quid ergo ait mīa. vt quid mē genuiſti citius ꝑiturā. Scit em̄ veritas ipſaqm̄ mīa tua pernjt et nulla eſt. ſinō aliqn̄ miſereris. Sil̓iter aūt etilla ecōuerſo loquebatur. Quis enim neſciat ꝙ ſi p̄dictā preuaricator ſententiā mortis euaſerit pijtnec permanebit in eternū veritastua dn̄e. Et ecce vnꝰ de cherubinad regē ſalomonē filiū dauid fuggerit ēe mittēdū. qm̄ filio datū ēomne iudiciū. In eius ergo iudicio et in ꝯſpectu ſuo p̄dicte ſcꝫ iſericordia ⁊ veritas obuiauerūt ſibi. eadē que ſupra dicta ſūt v̓baquerimonie repetētes. Fateor aitveritas zelū bonū habꝫ mīa. ſed vtinā ſcd̓m ſcīam. Nūc aūt quid p̄uaricatori plus ꝙ ſorori iudicateſſe parcendum At tu inquit miſericordia neutri ꝑcis. ſꝫ tāta īdigtione ſeuis in preuaricatorē vt inuoluas pariter et ſororem. Quidenim male merui. ſi quid habēsaduerſum me dicito mihi. ſinautem quid me perſequeris; Grandis contrauerſia fratres et intricata minium diſceptatio. quis nōiſſic diceret. bonum nobis erat ſinatus non fuiſſet homo iſte. Sicerat dilectiſſim omnino ſic erat.non videbatur quō ſimul poſſent