Nſcriptio. Qui accuſat aliquē debet ſeinſcribere .i. ad penā talionis. ſi nō ꝓbauerit ſe obligare. vt ſupͣ. Accuſare.¶ Utrū inſcriptio ſemꝑ ſit neceſſaria. Rn̄. qn̄crimē nō opponit̉ directe ꝑ modū accuſatōisvel denunciatōis. ſed ꝑ modū exceptōis. vt cūobijcit̉ accuſatori vel teſti ad hoc vt ab accuſatione vel teſtificatōe repellat̉. vel electo. vt a ꝓmotione excludat̉. nō eſt neceſſaria inſcriptio.Sed ſi obijciat̉ iam cōfirmato. puta. in ꝯſecratione. obijciēs debet ſe obligare ad penā exͣordinariā ad arbitriū iudicis circa vinculū inſcriptionis. nā electus crimine ſic ꝓbato ꝑdit qd̓ꝑ electionē et cōfirmationē ei fuerat acquiſitūſed prius habita nō amittit. exͣ de accu. ſuꝑ hiset. c. qualiter et qn̄. el. ij.Nterdictū primo. Quid ſit. et qͦt ſunteius ſpecies. Quo ad primū dic ꝙ interdictuꝫ eſt priuatio quo ad aliqua eccleſiaſtica per ſententiā iuris vel iudicis facta.Quo ad ſecundū dic ꝙ due ſunt ſpecies .ſ. lociaut ꝑſone. Interdictū loci aut ē generale. autſpeciale. aut ꝑticulare. Et ſil̓i mō diuidit̉ interdictum ꝑſone ſiue hoīs. Et de quolibet iſtoꝝ eſtdicendū. Interdictū loci generale dicit̉. nontm̄ qn̄ regnū vel ꝓuincia interdicit̉. ſed etiaꝫ ſiciuitas. vel villa vel caſtrū vnū. ſolū interdicatextra de ver. ſig. cū in ꝑtibus. qꝛ dicit̉ generaleqͣꝫtum ad locū illū. cū nullus excipiat. vt ibi dicit glo. Et cū interdicit̉ terra alicuiꝰ dn̄i intelligitur de ea que eſt ſua qͦ ad dn̄ium iuriſditionale. Et multo fortius ſi terra illiꝰ dn̄i eſſet ſimpliciter et abſolute ꝓpria. Itē intelligit̉ de terra. quā habet ab alio in feudum. vel emphiteoſim. Itē intelligit̉ de terra que ꝑtinet ad ip̄mdn̄ium rōe dotis vxoris. qꝛ maritꝰ cōſtante matrimonio. eſt dn̄s dotis vxoris. Itē intelligit̉de terra ſibi pignorata. ſi ꝓferens dixit. Interdico terrā quā talis tenet. Secus ſi dixerit. Interdito terrā ſuā ẜm Io. an̄. Itē ſi talis dn̄scuius terra interdicit̉ habet terrā in diuerſisꝓuintijs. vel diuerſis locis. Si habet eā ꝓ parteet ꝓ diuiſo. oēs ille ꝑtes ſubiacent interdictoSed ſi ꝓ indiuiſo ſecus. ne innocēs puniatur.Si aūt poſtea dn̄s acqͥrat nouā terrā. talis terra nō ſubiacet interdicto. niſi lator ſnīe expreſſiſſet. vel intenderet tam de ea quā habebat. qͣꝫde ea quā habiturus eſſet. Si aut vendit terrāinterdictā. vel ꝑdit eam. nō ꝓpter hoc tollit̉ interdictū. cū onus rei trāſeat cum ip̄a re.¶ Nunquid aūt ciuitate interdicta. ſint ciueseius interdicti. Rn̄ꝰ. qn̄ ꝓpter de lictū dn̄i vel rectoris eſt ciuitas interdicta. ciues eius qui culpabiles nō exiſtūt nō ſunt interdicti. dummōet ip̄i ꝓpter dn̄m. vel rectorē eis puniendū. nōfuerint interdicti vn̄ poterūt in alijs locis noninterdictis intereſſe diuinis. c. ſi ſnīa. extra deſenten. excō. li. vi.¶ Quid de hoībus nō interdictis venientibusaliunde ad terrā interdictā. nunqͥd ibi poterūtaudire diuina. Rn̄. Aſten̄. vbi ſuꝑ. de mēte ho.dicit. ꝙ nec poterūt celebrare nec audire diuina. qꝛ loco interdicto. intelligit̉ oībꝰ interdictūibi audire diuina. niſi ſuꝑ hoc ſint priuilegiati.puta. ſi accipientes ſignū crucis ꝓ ſubſidio terre ſancte. vel quiuis alij. Et hoc nūc eſt expreſſum de priui. licet primo Rn̄ſo. li. vi.¶ Interdictū aūt loci ſpeciale ſeu ꝑticulare dicitur. qn̄ vna certa eccleſia vel etiā plures certe eccleſie nō oēs alicuius ciuitatis ſupponunt̉interdicto. vt extra de ſen. ex. ſi ciuitas. li. vi. Etintellige. ꝙ nec in capella nec in cimiterio eccleſie interdicte cōtiguis p̄t celebrari. niſi ꝓut aiure ꝑmittit̉ vel ſepeliri. Secus ſi nō ſint ei cōtigua. vn̄ cōtigua ſunt. quoꝝ vltima ſe cōtingūtSciendū etiā ꝙ interdicta eccleſia. nō ꝓpterhoc intelligit̉ clerus illius eccleſie interdictus.vn̄ licite. clerici illius eccleſie celebrare poſſentin alia eccleſia. ar. li. vi. de priui. ꝑ exemptionēet ſil̓r interdicto clero alicuius eccleſie. non ꝓpter hoc intelligit̉ eccleſia interdicta. vn̄ alij clerici licite celebrarēt in ea ẜm Io. an. in dictoc. ſi ſnīa. Itē qn̄ interdicit̉ clerus alicuius locinō ex hoc intelligit̉ ppl̓s illius loci interdictus.quia hec ſunt diuerſa. Et ecōuerſo d. c. ſi ſnīa.Et ẜm Io. cal. appellatōe cleri. intelligit cōtineri nō ſolū ꝓmotos ad ordines. ſed etiā religio ſos. cōuerſos et cōuerſas. qui ita ſunt ad eccleſiā tranſlati. ꝙ de populo ꝓprie dici nō pn̄t.xij. q. i. duo ſunt.¶ Interdictū aūt ꝑſone ſiue hoīs. aliud eſt generale. aliud eſt ſpeciale ſiue ꝑticulare. Generale eſt. qn̄ interdicunt̉ hoīes regni vel ꝓuincieciuitatꝭ vel ville vel caſtri. etiā vnius tm̄. ar. d.c. cū in ꝑtibus. Aliud eſt enī interdicere locuꝫtantū. Aliud locū ⁊ hoīes loci. Si enī locus eſttantū interdictus. hoīes loci qui nō dederūt cauſam interdicto. alibi pn̄t audire diuina. ⁊ eccleſiaſtica recipere ſacramēta. Si vero locus et homines loci ſunt interdicti. nō pn̄t alibi niſi incaſibꝰ expreſſis a iure. vt colligit̉ in. d. c. ſi ſnīain tex. et glo. Particulare vero vel ſpeciale interdictū hoīs. qd̓ ꝓprie dicit ſuſpenſio eſt. qn̄ſuſpenditur vel interdicitur certa ꝑſona vel etiam incerta. vt cū dicit̉. Qui fecit ſic vel ſic. ſitinterdictus ip̄o facto. Et iſti quocūqꝫ vaduntA