DleTantePe
achille fuit aliqn̄ timor: timiditas nunqͣꝫ. Uide in timor.Uel ſic ẜm Priſ. ꝙ hmōi denoīatiua deſinentia in idusdemōſtrant̉ in ſe habe̓ ea ex quibꝰ deriuant̉: vt herbidꝰqͥ hꝫ herbā: timidus qͥ hꝫ timorē: rabidus qͥ hꝫ rabiē.Timinus. A timo dr̄ timinꝰ naͣ nū .i. floridus vel dulcis etſuauis. vn̄ ⁊ timinū dr̄ vel ſuaue ⁊ odoriferū.T imo grece: latine dr̄ flos vel floreo. vn̄ hͦ timū generaliterdicitur flos: ſpāliter tn̄ q̄dā herba dicit̉ timūs vel timusqꝛ talis flos valde redoleat. Item timo vel timos grecedicitur mens latine.jmor. A timeo mes dicit̉ h̓ timor moris. vnde timoroſusſa ſum timore plenꝰ. Et cōparat̉. Et eſt timor accidēs dolor mētis extrinſecꝰ ex aliqͣ accidēti actione. ⁊ eſt timorꝓ tꝑe: ſꝫ timiditas eſt animi vitiū ſempiternū: ſicut dixi ītimidꝰ. Eſt igit̉ in viro forti qn̄qꝫ timor: timiditas nūqͣꝫ.Qualit̓ aūt hō timēs efficiat̉ pallidꝰ: dixi ī formido das.Scias qͣttuor eſſe timores .ſ. mūdanū ſiue humanū: ſeruilē: initialē: caſtū vel filialē ſiue amicabilē. Humanus timor (vt dicit Caſſiodorꝰ) eſt qn̄ timemꝰ pati pericula carnis: vel ꝑdere bona mūdi: ꝓpter qd̓ delinquimꝰ. h̓ timormalus ē: qͥ in pͥmo gradu cū mūdo deſerit̉: quē dn̄s ꝓhibet in euangelio dicēs: Nolite time̓ eos qͥ occidūt corpꝰ:animā aūt nō pn̄t occide̓. Timor āt ſeruil̓ eſt vt ait Augcū ꝓpter timorē gehēne ꝯtinet ſe hō a pctō: qͥ ſentētiā iudicis ⁊ penas meruit: ⁊ timore facit quicquid boni facit:nō timore amittēdi eternū bonū qd̓ nō amat: ſed timorepatiēdi malū qd̓ formidat nō timet ne ꝑdat amplexꝰ pulcherrimi ſpōſi: ſꝫ timet ne mittat̉ in gehennā. Bonus eſtiſte timor ⁊ vtilis: lꝫ inſufficiēs: ꝑ quē fit paulatim cōſuetudo iuſticie. Ex predictis nota: ꝙ aliqͥs dicit̉ aliqͥd ex timore ſeruili face̓: qd̓ facit coactus metu pene: ⁊ ꝑ ꝯn̄s cūtriſtitia. mallet enī nō facere niſi pena timeret̉. Uide inopus. Et ſuccedit initialis timor qn̄ incipit qd̓ durū eratamari. ⁊ ſic incipit excludi ſeruil̓ timor a charitate. Et ſuccedit demū timor caſtus filialis ſiue amicabil̓: quo timemus ne ſpōſus tardet: ne diſcedat: ne eū offendamus: neeo careamꝰ. timor iſte de amore venit. ille quidē ſeruil̓ ēvtil̓: ſꝫ nō ꝑmanēs in eternū. ſꝫ iſte timor diuinꝰ iuſticiecomes eſt ꝑ oēs gradus. h̓ timor donū ſpūſicī eſt: ⁊ creatus ex amore dei: ⁊ ideo dicit̉ amicabil̓ vl̓ filialis: inqͣntūdeus dicit̉ pr̄ nr̄. vel etiā dicit̉ caſtus inqͣntū dr̄ deꝰ metaphorice ſpōſus aīarū nr̄arū. iſte timor in patria erit ſic̄alia dona: ſꝫ nō habebit oēm illū vſum quē modo hꝫ. faciet enī nos tūc reuereri on̄m: nō time̓ ſeꝑari a deo vl̓ eocarere. Numerꝰ aūt iſtoꝝ timoꝝ ſic pōt ſumi Timor hicdiſtinguit̉ ẜm ordinē timentis ad deū: cui ꝑ vnū timorēmagis appropinquat vel diſtat qͣꝫ ꝑ aliū. Cū enī timor īfuga mali ꝯſiſtat: malū aūt ſit pene ⁊ culpe: erit enī timorquidā qͥ ꝯſiſtit in fuga mali culpe tm̄ ꝑ quā hō a deo ſeparat̉ .ſ. timor caſtus vel filialis. alius aūt qͥ ꝯſiſtit in fuga mali pene. Pena aūt eſt duplex. vna ꝑ cuiꝰ vitationēpctm̄ qn̄qꝫ cōmittit̉: ſic̄ tꝑales ſunt pene: ⁊ ꝑicula carnis.ſꝫ hāc penā refugit timor mūdanꝰ vel humanꝰ. Alia precuiꝰ vitatione nunqͣꝫ fit pctm̄: ſꝫ magis vitat̉: ſicut pena q̄erit poſt hāc vitā. ⁊ hāc penā fugit timor ſeruilis. Aliꝰ āttimor eſt qͥ fugit vtrūqꝫ malū culpe ⁊ pene .ſ. initial̓: qͥ hꝫoculū ad vtrūqꝫ: ⁊ ideo mediꝰ inter ſeruilē ⁊ caſtū. Ex dictis pꝫ ꝙ nō eſt eadē pena quā reſpicit timor mūdanꝰ etſeruil̓. initialis v̓o ⁊ ſeruil̓ eādē penā reſpiciūt. ſꝫ ſeruilistanqͣꝫ pͥncipale obiectū: initialis aūt nō: ſꝫ magis malumculpe. vnde magis ſe tenet cū caſto timore qͣꝫ cum ſeruiliAīaduerte etiam ꝙ timor initialis eſt in inchoata charitate: ſed non eſt in perfecta charitate. ⁊ quantum creſcitcharitas: tantum decreſcit iſte timor quantū ad metumpene .i. qͣntū ad id quod facit timere penam: ⁊ quantū adtormentū ꝯſciētie. nā quāto plus diligimꝰ: tāto minus timemꝰ. Seruil̓ aūt timor nō eſt in inchata charitate: necītrat charitas niſi priꝰ iſte timor exeat. Et ſcias ꝙ quedāgloſa dicit ſuꝑ illud Eſa. xxxv. Nolite time̓: dicit: Timor
vniꝰ dei alios expellit. Itē nota ꝙ timor mundanꝰ ꝓpriedicit̉ quo timemꝰ bona mundi ꝑdere ⁊ tꝑalia. Timor v̓ohumanꝰ quo timemꝰ carnis pericula pati. Itē aīaduerteꝙ lꝫ xp̄s timorē pene habuit: nō tn̄ in eo fuit timor mundanus vel ſeruilis vel initialis: qꝛ mūdanus malus eſt: ⁊in pͥmo gradu cū mūdo deſerit̉. Seruilis v̓o vel initialisin ꝑfecta charitate nō eſt. nullus ergo iſtoꝝ timoꝝ fuit inxp̄o. Quis ergo fuerit timor ille quo penā tīmuit? Et pōttimor ille dici natural̓ ſiue humanꝰ: qui oībꝰ hoībꝰ ineſt:quo horret̉ mors atqꝫ formidat̉ pena. ⁊ dicit̉ timor iſtenaturalis: nō qꝛ acceſſerit hoī ex natura: qꝛ natura priusfuit inſtituta: qꝛ non fuit iſte cōcreatus hoī: nec de bonisnaturalibus: ſed qꝛ ex corrupta natura ꝑ pctm̄ hoī aduenit: cui corruptio inoleuit tanqͣꝫ eſſet naturalis. ⁊ eſt iſtetimor in hoīe effectus pctī. Uide in propaſſio. Sed poteſt dubitari de eo qd̓ dictū eſt: ꝙ timor mūdanꝰ vel humanus ſemꝑ malus eſt. ſic enī videt̉ ꝙ ſemꝑ malū ſit timere pati pericula carnis: vel perdere bona mūdi: qd̓ tn̄non eſt verū? Ad hoc dico ꝙ nō quandocūqꝫ timet̉ periculū carnis dicit̉ humanus: nec quandocūqꝫ timet̉ amiſſio temporalis dicitur timor mundanus: ſed tm̄ quandotalis timor eſt inordinatus: ⁊ ideo ſemꝑ ſonat in malumItem poteſt queri: Oīs actus timoris ex aliquo amore ꝓcedit. ſed actus timoris ſeruilis nō ꝓcedit ex amorecharitatis: ergo ꝓcedit ex amore libidinoſo: gͦ eſt malus.Ad hoc rn̄deo: Actus ſeruilis timoris qn̄ bonꝰ eſt: nō examore gratuito: nec ex amore libidinoſo: ſꝫ ex amore naturali ꝓcedit: quo quis vult ꝯſiſtētiā ⁊ bene eē ſui ſubiecti: ⁊ ideo horret oēm penā: ſiue quā experiētia docet: ſic̄in naturali timore: ſiue quā fides demōſtrat: ſic̄ in ſeruili. Itē ꝯſueuit ſic obijci: Quicqͥd eſt a ſpūſcō poteſt eē ſil̓cū ipſo. ſed timor ſeruilis nō habet̉ ſil̓ cū ſpūſcō: qui ſinecharitate nō habet̉: cū quo nō eſt timor ſeruilis: gͦ timorſeruil̓ nō eſt a ſpūſcō. Ad hͦ dico: ꝙ q̄dā ſūt a ſpūſcō: ⁊ tn̄nō ſūt cū ſpūſcō: ſicut fides informis ⁊ timor ſeruil̓: qd̓quidē nō eſt niſi propter defectū cōcomitantē. Quedamv̓o ſunt a ſpirituſancto ſicut charitas: quedam v̓o cū ſpūſancto: ſed non ab ipſo: ſicut peccatū veniale. quedā necab ipſo nec cū ipſo: ſicut peccatū mortale. Et ſcias quia īxxviij. Iob dicit̉: Ecce timor dn̄i ipſa eſt ſapiētia: ⁊ recedere a malo intelligentia. Uolo etiā te ſcire: ꝙ ſicut dicit Grego. in paſto. antiqui enī patres noſtri nō reges hominū: ſed paſtores pecorū fuiſſe memorant̉. ⁊ cum noedn̄s filijſqꝫ eius diceret: Creſcite ⁊ multiplicamini ⁊ replete terram. protinꝰ adiunxit: Et terror veſter ac tremorſit ſuꝑ cuncta aīalia terre: quoꝝ videlicꝫ terror ac tremorquia eſſe ſuꝑ aīalia terre precipit̉: ꝓfecto eſſe ſuꝑ homines ꝓhibet̉. homo quippe brutis aīalibꝰ: nō aūt hoībusceteris naturaliter prelatꝰ eſt: ⁊ iccirco ei dicit̉ vt ab animalibꝰ nō ab hoīe timeat̉: qꝛ ꝯtra naturā ſuꝑbire eſt abequali velle timeri. ⁊ tn̄ neceſſe eſt vt rectores a ſubditistimeant̉: qn̄ ab eiſdē minime deū timeri deprehēdit̉: vthumana ſaltē formidine peccare metuant: qͥ diuina iudicia nō formidāt. Nequaquā nāqꝫ prepoſiti ex hͦ queſitotimore ſuꝑbiant. in quo nō ſuā gloriā: ſed ſubditoꝝ iuſticiam querūt. in eo enī ꝙ metuūt ſibi a ꝑuerſe viuetibusexigūt: qͣſi nō hoībus ſed aīalibꝰ on̄ant̉: qꝛ videlicet ex qͦparte beſtiales ſunt ſubditi: ex ea debent etiā formidiniiacere ſubſtrati. ſed plerūqꝫ rector eo ipſo quo ceteris prelatione preeminet: elatione cogitationis intumeſcit. ⁊ dūad vſum cuncta ſubiacēt dū ad vota velociter iuſſa complent̉: dū oēs ſubditi ſiqua bene geſta ſunt laudibꝰ efferunt: male geſtis aūt nulla auctoritate ꝯtradicūt. dū plerūqꝫ laudāt etiā qd̓ reprobare debuerūt. ſꝫ ſeductus abhis que infra ſuꝑpetunt ſemper animus tollitur: ⁊ dumforis īmēſo fauore circūdat̉: intus veritate vacuat̉: atqꝫoblitꝰ ſui in voces ſe ſpargit alienas: talēqꝫ ſe credit: qualem ⁊ ſoris audit: non qualem intus diſcernere debuit.Subiectos deſpicit: eoſqꝫ equales ſibi nature ordine