DeSante
pora mortuoꝝ. Iuuena. Inter carnifices ⁊ fabrosꝭ ſandapilarū. ⁊ cor. pe.S andicus: in ſandix vide.S andix cis fe. gn̄. genus rubre herbe de qͣ fit q̄dā tinctura.vn̄ ſandicus cacū: ⁊ ſandicius dicia diciū: tali colore infectus: ⁊ ſandicinꝰ na nū ī eodē ſenſu: ⁊ hͨ ſandarica rice genus coloris: colore cinabanio: odore ſulphureo. ⁊ ꝓduc.penul. gtī ſandix cis.anguiminuo. a ſanguis ⁊ minuo is cōponit̉ ſāguiminuois nui verbū actiuū .i. ſanguinē minuere.S anguinarius. a. ſanguis dr̄ ſanguinariꝰ riariū .i. ficarius:homicida: ꝑcuſſor: vl̓ ſanguine abūdās: vel fluxū ſanguinis patiēs. Inuēit̉ ēt h̓ ⁊ hͨ ſanguinarꝭ ⁊ hͦ re. Eccl̓i. xlij.Latus ſanguinare. Itē inuenit̉ h̓ ſanguinariꝰ rij ꝓ qͣdaꝫarbore: ⁊ hͨ ſanguinaria q̄dā herba ſic dicta: qꝛ miſſa innaribus ſanguinē moueat.anguinus. a ſanguis dr̄ h̓ ſanguinꝰ ni: quedā ꝑua arbor:qꝛ fructus ⁊ cortex eius ſit ſanguinei coloris vn̄ hͦ ſanguinetū ti: locus vbi abundant ſanguini. ⁊ cor. gui.S anguinetū ti: in ſanguinus eſt.S anguis. a ſuauis dr̄ h̓ ſanguis nis: qꝛ ſuauis ſit. p̄ualet v̓oſanguinea cōplexio oībus alijs in ſuauitate ⁊ ī dulcedīevn̄ ⁊ hoīes qͥbus dn̄at̉ ſanguis dulces ⁊ blandi ſunt. velſanguis deriuat̉ a ſalio lis: qꝛ ſalias ⁊ vt dicit Priſ. caretpluralitate. Inuenit̉ tn̄ in diuina pagina. Qui nō ex ſanguinibus: ⁊ alibi: Uiri ſanguinū ⁊ doloſi ⁊e̓. Item liberame de ſanguinibꝰ. Ad hͦ pōt dici ꝙ ꝓ pctīs pōt inueniriin plurali. vl̓ dic ꝙ qͣꝫuis alicubi inueniat̉ in plurali. noniccirco eſt in vſu. Et Priſ. dicit: ꝙ deficit in plurali ſolovſu. ſed illud dr̄ eſſe in vſu qd̓ cōiter eſt in vſu apud oēsTn̄ ſcias ꝙ cōplexiua q̄ magis vim vnitiuā hn̄t ꝓpͥe dn̄tin ſingulari numero declinari vt puluis ſanguis: lutū hecenī vehemētē hn̄t aggregationē. A ſanguis deriuat̉ ſanguinoſus ſa ſū .i. ſanguine plenus ⁊ abudans: ⁊ cōparat̉⁊ ſanguineuꝫ nea neu ⁊ ſanguino nas .i. ſanguinem emittere vel minuere vel ſanguinē inqͥnare: ⁊ eſt ſanguis calidus ⁊ humidus: ⁊ ꝯuenit cū aere ⁊ vere vide in eſtas ⁊ inelementū. Sanguis cōponit̉ cū ex. ⁊ dr̄ h̓ ⁊ hͨ ex ſanguis⁊ hͦ gͣue huiꝰ guis: Sanguis multa ſignat: vt pꝫ in his verſibus: Sanguis ꝓgenies: ſanguis quoqꝫ dr̄ humor. Sittibi pctm̄ ſanguis: ſanguis quoqꝫ vita.anguīſuga eſt vermis aqͣtilis .ſ. hirudo. Ceno alit̉: potantibus inſidiat̉. qn̄qꝫ illabit̉ faucibꝰ vel vbi vſpiā adheſerit ſanguinē haurit ⁊ cū nimio cruore maduerit euomitqd̓ hauſit vt recētior denuo ſugat. ⁊ ſic dic̄ Iſid̓. vij. ethy.⁊ dicūt qͥdā: lꝫ cōponat̉ a ſanguis ⁊ ſugo gis: qd̓ pͥmā ꝓdu. tn̄ ſanguiſuga pen̄. cor. Alij dicūt cū qͥbus ego ꝙ ſanguiſuga pen̄. ꝓducat. qꝛ cōponit̉ a fugo gis: cuiꝰ pͥma ꝓducit̉: nec īuenit̉ ī aliquo bono auctore ꝙ ſit pen̄. breuis⁊ huiꝰ opinionis fuit magr̄ bn̄. vn̄ in ꝓuer. xxx. ca. vbi dr̄Sāgui ſuge due ſūt filie dicētes: affer affer: penl̓. ſiue ſu.dꝫ ꝓdu. ⁊ dꝫ ſcribi per vuū s. De hͦ dicit Hora. in poetriaNō miſſura cutē niſi plena cruoris hirudo.S anies. a ſanguis dr̄ hͨ ſanies niei .i. putredo. vn̄ Iſidorusiiij. ethymo. vbi agit de morbis in ſuꝑficie ſic ait: Saniesdicta: qꝛ ex ſanguine naſcit̉. Excitato enī calore vulnerisſanguis in ſaniē vertit̉. Nā ſanies nō fit in quocūqꝫ loconiſi vbi ſanguis aduenerit: qꝛ oē qd̓ putreſcit niſi calidū⁊ humidū fuerit qd̓ ē ſanguis putrefieri nō pōt. ⁊ differtſanies a tabe: qꝛ fluere ſanie viuorū eſt: tabe mortuorumItē ſanies eſt q̄ fluit: tabes q̄ ſtat qͣſi ſtabes.anſon interpretat̉ ſol eoꝝ vl̓ ſolis fortitudo. Fuit enī virtute clarus: ⁊ liberauit ilrl̓ de hoſtibus. ⁊ vt dicit Remigius in Mat. Sanſon incluſus in gaza media nocte ſurgens portas ipſius ciuitatis abſtulit ⁊ verticē montis cōſcendit. Sic dn̄s clauſus in ſepulcro mortis imperiū deſtruxit: ⁊ tertia die reſurrexit: ⁊ poſtea celū aſcendit. Et ſicut ille plures interfecit moriēs qͣꝫ viuēs: ſic ⁊ iſte pluresoccidit poſt paſſionē qͣꝫ ante paſſionē ⁊ plures fecu ꝯuer
ti ad fidē̓: vt īciꝑent eē qd̓ nō erāt: ⁊ definerēt eē qd̓ erāt.De hͦ vide ſupra in nazareꝰ. ⁊ ꝓdu. penul. gtī ſanſon onisS antonicus. a ſandix dr̄ ſantonicus ci: color fuſcus ⁊ viliſſimus quo inficiebāt ſe qͥ nolebāt agnoſci.S anus. a ſanguis dr̄ ſanus na nū: ſanus v̓o ſine pallore eſt⁊ ſanguis ſanitatis ꝯſeruatiuus eſt. ⁊ cōparat̉ ſanus ſiorſimꝰ vn̄ ſane ſius ſime aduer. ⁊ hͨ ſanitas tatis qͣſi ſanguinis ſtatus. ⁊ inde dr̄ ſano nas: qd̓ cōponit̉ vt reſano as. ⁊eſt actiuū ſano cū oībꝰ ſuis cōpoſitis. ⁊ ꝓdu. ſa. vn̄ Qui.de remedijs: Qui poterit ſanus erit Diſcite ſanari ꝑ quēoīdiciſtis amare. Et vt dicit Priſ. ſciendū ꝙ quedam aduerbia nō plane ſeruāt ſignificationē q̄ in oībꝰ eſt: a qͥbusperiuat̉ vt ferus fere: ſanꝰ ſane: ſēſus ſenſim. Iō aūt dicimus nō plane: qꝛ pōt eſſe aliqͣ rō: vt fere dicunt̉ q̄ oī tꝑeferunt̉: qͥppe quū qͣttuor pedibus vtunt̉. Fere gͦ ꝓ iuxtadr̄: qꝛ ſceleribus oīa iuxta ſunt: ſanus ꝓ validus accipit̉:ergo ⁊ ſane ꝓ valide vel valde. vide in tertia ꝑte in ca. deaduerbijs. Et ſcias ꝙ ſanus cōponit̉ cū male: ⁊ dr̄ maleſanus na nū .i. leproſus ſꝫ qn̄ male ſanus ſunt due dictiones ſignat illū qͥ hꝫ ſanitatē imꝑfectā.S apa. a ſapio pis dr̄ hͨ ſapa pe dulce acetū: vl̓ dluce accidūvinū. ⁊ or̄ ſapa qͣſi ſaporis parū hn̄s.S aphira re nomen cuiuſdam mulieris ⁊ cor. penulti. vn̄ inAurora dr̄: Coniuge cū ſaphira fallēte cupidine victus.aphirus lapis ē p̄cioſus. ⁊ dr̄ in gloſa qͣſi in fine Apocal̓.Saphirus ſil̓is ē ſereno celo qͥ ꝑcuſſus radijs ſolis ardētē emittit fulgorē. ⁊ ꝓdu. pͥmā ſaphirꝰ. Inuenit̉ ēt pͥmācorripere ⁊ ꝓducere pen̄. ſꝫ qͥdā eā corripiūt ꝓ vitro. vn̄v̓ſus. Pro vitro ſaphirū: ꝓ gēma dr̄ ſaphirū: Magiſteraūt bn̄dictꝰ dicit ꝙ ſaphirus ꝓdu. pen̄. ſꝫ qͥdā accipiūt ſaphirū ꝓ vitro media correpta: qd̓ nos nō dicimꝰ: ⁊ huncſequor. vn̄ p̄dictus v̓ſus nō eſt autenticus ẜm nos.S apidus ſapori datus. vide in ſapia pis.F apiētia. a ſapio pis dr̄ h̓ ⁊ hͨ ⁊ hͦ ſapiens tis participiū ⁊nomē: ⁊ tūc cōparat̉ ſapiens tior ſimus. vn̄ ſapiēter tiusſime aduer. ⁊ hͨ ſapīa tie: a ſapiēti dtō addita a fit hͨ ſapientia ⁊ ē ſapīa rerū diuīarū ⁊ hūanarū cognitio. Sapiēsdiuina ⁊ humana rimat̉: ſed prudens ea q̄ ſenſibꝰ corporeis experiunt̉. vel ſapiens in diuinis: prudēs in hūanis.Sed p̄ualet qd̓ p̄diximus: ita dicit Hu. ⁊ or̄ ſapīa qͣſi ſapida ſcīa: ⁊ eſt ethymo. Eccle. vj. Sapīa enī doctrine ẜmnomen eius eſt. Aug. in. iiij. lib. de trini. ſic dicit: Dicuntph̓i diſputantes de ſapīa diffinierūt illā dicētes: Sapīaeſt rerū humanarū diuinarūqꝫ ſcīa. Ego quoqꝫ vtrarūqꝫrerū cognitionē .i. diuinarū ⁊ humanarū ſapīam ⁊ ſciamdici poſſe nō nego. verū iuxta diſtinctionē apoſtolicā qͣdicit apl̓s: Alij datur ſermo ſapientie. alij ſermo ſcīe ⁊cͣ.Illa diſtinctio diuidenda eſt: vt rerū diuinarū cognitioſapīa ꝓprie nuncupet̉: humanarū v̓o cognitio ꝓprie ſcīanomē obtineat. Sapīa aūt ab intellectu in hoc differt qꝛſapīa ꝓprie eſt de eternis: q̄ veritati eterne cōtemplandeintēdit. Intelligētia v̓o nō mō de eternis eſt ſed ēt de rebus inuiſibilibus ⁊ ſpūalibus tꝑaliter extortis. Per eaꝫenī ēt natura ſūma q̄ fecit oēs naturas .i. diuina ꝯſiderat⁊ q̄ poſt ipſū ſunt ſpūales ⁊ inuiſibiles nature: vt angeli:⁊ oēs alie aīe bone affectionis aſpiciunt̉. In hͦ ergo differentia eſt: qꝛ ſapīa creator tm̄ inſpicit̉. intellectu v̓o ⁊ creator ⁊ creature quedā. Item intellectu intelligibilia capimus tm̄. Sapīa v̓o non tm̄ capimus ſuꝑiora: ſed ēt in cōgnitis delectamur. Sic ergo diſtingui pōt īter illa tria. ſ.ſcīam intellectū ⁊ ſapientia. Scientia valet ad rectam admīſtratiōeꝫ rerū corporaliū. ⁊ ad bonā inter malos ꝯuerſationē. Intelligentia ad creatoris ⁊ creaturarū inuiſibiliū ſpeculationē. Sapīa v̓o ad ſolius eterne v̓itatis vlteꝯtemplationē ⁊ delectationē. Et nota ꝙ intellectus ⁊ſcientia vel ſapiētia que dicunt̉ dona differunt ab intellectu ⁊ ſcientia ⁊ ſapientia que ſunt naturaliter in animaIntellectus v̓o ⁊ ſciētia que dicunt̉ dona ſpūs ſctī ſuntvirtutes que ꝑ gratiā infundunt̉ mentibus fidelium: vt
C
S
C
C
Sꝯ