DeSante
vn̄ ꝑ vnum l ſcribit̉. Item inuenit̉ ſalio lis liui vel lij perſyncopā ⁊ facit ſupinū litū ⁊ ſcribit̉ ꝑ duo l. Itē inuenit̉ſallio lis lilere tertie coniugationis ⁊ facit ſupinū ſum ineodē ſenſu cū ſallo: ſale ꝯdire. ⁊ ſcribit̉ ꝑ duol: cū faciatſupinū in ſū ſicut vello vulſū. Nā ſi ſcriberet̉ ꝑvnū l. faceret ſupinū in tū vt colo cultū. Inuenit̉ ēt pſallo lis li leretertie ꝯiugationis: ⁊ ſcribit̉ ꝑ ps: ⁊ caret ſupino Prohpeta: Pſallite dn̄o in cithara. De p̄dictis ꝯſueuit dici: Sallio ſallo cibū: ſalio pede: cantica pſallo. Sallio ſalitū: datſalſū ſallo ſupinū. Dat ſaltū ſalio pͥuat̉ pſallo ſupio. Sallo facit ſali: ſalliui ſallio pſallo. Dat pſalli ſalio ſalui ſalijqꝫ ſaliui. Sallo facit ſalſū ſallitū ſallio: ſaltum. Dat ſaliopſallo tn̄ manet abſqꝫ ſupino De hͦ ēt dixi ſupra in tertiaꝑte vbi egi d̓ p̄teritis ⁊ ſupinis qͣrte ꝯiugatiōis. Itē ſciasꝙ ſalis gtūs de ſal vtrāqꝫ ſyllabā corripit. Salis v̓o ſcd̓aꝑſona huius v̓bi ſallo ꝓ ꝯdire cibū ſale vtrāqꝫ ſyllabā ꝓducit. Salis aūt ſcd̓a ꝑſona huiꝰ v̓bi ſalio ꝓ ſaltū facerecor. pͥmā ⁊ ꝓdu. vltimā. ſꝫ pſallis ꝑ pͦ ſcd̓a ꝑſona huiꝰ verbi pſallo lis ꝓducit pͥmā ⁊ corripit vltimā.F almentū. a ſalio lis vel a ſale: vel a ſalſo dr̄ hoc ſalmentū:vel hoc ſalſamentū in eodē ſenſu. vel ſalmentū ꝓprie piſcis ꝯfectio: ⁊ dr̄ tūc a ſalmo onis piſce: qͥ dr̄ ſic a ſale: qꝛinde fit ſalſamentū vel qꝛ habeat ſaporem ſalis. ſed ſalſamentū oīs res ſalſa: vt piſcis ⁊ hmōi. Et inde hͦ ſalſū ſalſiS alomon interpretat̉ pacificus: qꝛ in regno eius fuit pax.vn̄ in primo li. Paralip̄. ca. xxij. dicit Dauid: Factus eſtſermo dn̄i ad me dicēs: Multū ſanguinē effudiſti ⁊ plurima bella bellaſti: non poteris edificare noī meo domūtanto effuſo ſanguine corā me. Filius qͥ naſcet̉ tibi eritvir quietiſſimus. faciā enī eū quieſcere ab oībꝰ inimicisſuis ꝑ circuitū: ⁊ ob hanc cām pacificus vocabit̉: ⁊ pacē⁊ ociū dabo in iſrael cunctis diebus ſuis: ipſe edificabitdomū noī meo. Idē dictus eſt ⁊ iditha: qꝛ fuit dilectꝰ.amabilis dn̄o. Idē ⁊ ceelet vel coleth: qd̓ grece or̄ eccleſiſiaſtes: latine ꝯcinator: qꝛ ad ppl̓m loqueret̉. vide in eccleſiaſtes. Et ſcias ꝙ quidā volunt dicere ſalemon ꝑ e: vel aſalē ciuitate: vel a rege vel a ſale qd̓ eſt ſapīa ⁊ monos qd̓eſt vnum: qꝛ vnicus ⁊ ſingularis fuit in ſapīa. vt pꝫ in. iij.Regū ca. iij. vbi dicit ei deus. Ecce feci tibi ẜm ſermonestuos: ⁊ dedi tibi cor ſapiens ⁊ intelligēs in tantū: vt nullus ante te ſil̓is tui fuerit nec poſt nec futurus ſit.Falona. a ſalon dr̄ hͨ ſalona ne: vel he ſalone ſalonarū inſula ⁊ quedā ciuitas dalmacie iuxta mare. vn̄ ſaloninus nanū. ⁊ Saloninus dictus eſt filius pollionis: qͥ uatus eſtin eo anno in quo pr̄ ſuus deuicit illā ciuitatē. ⁊ ꝓducitpenul. ſalona ne.S aloninus in ſalona eſt. ⁊ ꝓdu. ni.S alpiga pige qd̓ eſt depreſſū: cōponit̉ cū ſalim qd̓ eſt locꝰ⁊ hͨ ſalpiga ge quidā ſerpens qͥ habitat in depreſſis locisHec eadē dr̄ ⁊ cecula: qꝛ ꝑua eſt ⁊ oculos nō hꝫ.S alſamentū exponit̉ in ſalmentū.S alſicia cie dr̄ a ſalſus: qꝛ ſalſa ſit.S alſugo. a ſalſus dr̄ hͨ ſalſugo ginis .ſ. res q̄ ſalſū facit. Itēſalſugo dr̄ amarus ⁊ ſalſus humor terre. Et inde ſalſuginoſus ſa ſum: ⁊ ſalſugineus ginea gineū. Et ꝓdu. penul.noīatiui ſalſugo.alſus ſa ſū participiū a ſallo lis. Pōt ēt eſſe nomē: ⁊ tuncderiuat̉ a ſale: vt dicat̉ ſalſus qͣſi ſale aſperſus ⁊ ꝯditꝰ ⁊cōparat̉ tior ſimꝰ. vn̄ ſale ſius ſime aduer. ⁊ inde ꝑ cōpoſitionē inſulſus .i. nō ſalſus.§altē ꝯiunctio aduerſatiua cū diminutione ꝑ ſyncopā fitad ſalutē: ⁊ ē tractū a captiuis qͥ qn̄ capti erāt ex timorenō valētes loqͥ integre dicebāt ſaltē ſaltē ſaltē: qͣſi dicerētvt vitā ⁊ ſalutē nō amitterēt. Itē inuenit̉ ſaltim ꝑi: ⁊ dr̄a ſaltū. vn̄ dicit Priſ. in. xvj. li. Saltu ſaltuatim vl̓ ſaltimi. ſaltando: ⁊ eſt aduer. qualitatis. vn̄ verſus: Saltim ſaltando: ſed ſaltū diminuendo.alcia cie dr̄ a ſalus qꝛ ſalſa.altim aduer. in ſaltem exponit̉.
S altricula le dimi. parua ſaltrix.S altrix cis mulier ſaliens vel ſaltū faciens a ſalio lis. Itē aſalio dr̄ hͨ ſaltria trie ioculatrix mulier. Iuuenalis: Nouerunt mauri atqꝫ indi que ſaltria panem: vel eſt ibi pſaltria a pſallo pſallis.§ altus. a ſalio lis dr̄ h̓ ſaltus tus: actus vel paſſio ſaliendItē ſaltus dr̄ locus ſilueſtris ⁊ vaſtꝰ vbi arbores exiliūtin altuꝫ pluſqͣꝫ in alijs locis. Uel ſaltus dr̄ ſilua rara: vbibeſtie inter arbores facile poſſūt ſalire. vnde extremitasſiluarū dr̄ ſaltus: qꝛ arbores ibi iā rareſcūt. vn̄ ſaltuoſusſa ſū: ſaltibus plenus. de hͦ quidā dicūt: Eſſe nemus ſaltſaliendi dr̄ actus. De domo ſaltus libani dixi in domus.S aluber. a ſalus dr̄ h̓ ⁊ hͨ ſaluber vel ſalubris ⁊ hͦ bre ẜmantiquos. ẜm aūt modernos dr̄ h̓ ſaluber ⁊ hec ſalubris⁊ hoc bre. i. ſanus vtilis: ſalutē ꝯferens ⁊ cōparatur. vn̄ ſalubriter brius berrime aduerbiū: ⁊ hec ſalubritas tatis.Et eſt ſalus integritas corporis: ſalubritas ſaluti cōueniens cauſa: ꝑ quā ſanitas vel ſeruat̉ vel reſtaurat̉. ⁊ ꝓdu.lu. vn̄ ī doctrinali dr̄: Ante b fit breuis n ſed demit̉ indeſaluber. ⁊ ẜm Papͥ. Saluber ad locū refert̉ vel cibū ſalutaris ad conſilium.aluia. a ſalus dr̄ hec ſaluia uie: qꝛ ſalubris herba eſt: ⁊ diſaluia qͣſi ſalutis via.S aluio uis in ſaluo uas eſt.S alū. a ſale dr̄ hͦ ſalū li i. mare: qꝛ ſalſū ⁊ amarū eſt. De hocHieronymus ad paulinū. ca. viij. Et herentis in ſalo nauicule funē magis precide qͣꝫ ſolue.S aluo. a ſalus dr̄ ſaluo uas: qꝛ ſalus ſaluat: vl̓ qꝛ tali v̓bovtimur in ſalutatiōe. vn̄ ſaluus uauū. ⁊ hinc hec ſaluitatatis. Et ſalue: ſaluete: ſalueto: ſaluetote: verbū defectiuū⁊ ſaluatoriū .i. eſſe vel fieri ſaluū. Et ſaluiouis ſaluire ineodē ſenſu .i. eſſe vel fieri ſaluū. Hora. Urbis amatoremfuſcū ſaluire iubemus. Legitur ibi ⁊ ſaluere. Saluo uasactiuū eſt cū oībus ſuis cōpoſitis.alus. a ſale dr̄ hͨ ſalus lutis: qꝛ ꝯdimētū eſt: ſicut enī ſal ēꝯdimētū omniū ciboꝝ: ſic ſalus eſt ꝯdimētū omniū menbroꝝ: ⁊ eſt ſalus integritas corꝑis ſalubritas ſalutꝭ ꝯueniens cā ꝑ quā ſanitas ſeruat̉ vel reſtaurat̉. A ſalꝰ deriuat̉ſaluto tās. ſic enī ſolemus ſcribere ⁊ ſalutare. MartinoPetrus ſalutē. Et or̄ ſalutare: qͣſi ſalutē optare. vn̄ ſalutatio qͣſi ſalutis optatio illū enī ſalutamꝰ cuiꝰ ſalutē optamus. Et ſalutatoriꝰ riariū: ⁊ hͦ ſalutatoriū rij locꝰ ſalutatiōis: ⁊ ē actiuū ſaluto cū oībꝰ ſuis cōpoſitis. Salus cōponit̉: vt ſalutiferrarū: ſalutiger rarū: ⁊ ſalutigerulus lalū: qͥ fert vel gerit ſalutē v̓bis vel oꝑe. Et cor. pͥmā ſalus.vn̄ Proſꝑ: Cur dubiū expectat cras hodierna ſalus? Etfuit ſalus ꝓpter delectationes vt femina: ⁊ ſic eſt fe. gen̄.ſicut morbus ꝓpter leſionē vt mas: ⁊ ſic eſt maſ. ge.§ alutatio. a ſaluto tas or̄ hec ſalutatio onis: quaſi ſalutisoptatio. Illū enī ſalutamus cuius ſalutē deſideramꝰ. Etē ſalutatio pͥma pars epl̓e debita ordinatione tā noīa qͣꝫmerita ꝑſonarū cōnectens ⁊ affectione declarās Et ſciasꝙ illud qd̓ eſt ꝓpriū narrationū in ſalutatione nō debetclaudi. vn̄ vitioſa eſt illa ſalutatio. Ioanni petri reuerendo. p. eius filius humilis bononie leges audiens vel decreta cū ſubiectione ſalutē. Nā eadē rōne poſſet dici: bononie comedens vel ſcribēs codicē vel digeſtū. Sufficitergo dicere: bononie ſcholaris. Si aūt dicat bononiē deditus ſcolaſticis diſciplinis vel ſtudio litterarū: dicimusꝙ ſtudiū eſt attributū ꝑſone. vn̄ cōmode pōt dici: ac ſi attributū ſolius negocij eſſet nō eſſet dicendū: vt bononielegens lr̄as vel leges audiens vel decreta.S alutigerulꝰ la lū penl̓. cor. qͥ gerit ſalutes a ſalute ⁊ gerulꝰvide etiā in ſalus.aluto tas in ſalus eſt.amaritani. ſamaria eſt quedā regalis ciuitas: vn̄ ſamarita. vel ſamaritanos na nū. i. cuſtos. Hi non cōmunicaniiudeis: īmo vitant eos in cibis ⁊ vaſis eoꝝ: ⁊ vt dicit Papias: ſamaritani vel ſamarite interpretātur cuſtodes: eo
C
Sꝯ
S
S
S