TleSante
quia interiectio nō poteſt cōponi: vt oſtēdi in ꝓdolor. etſic non acuitur.P ronepos in nepos exponitur. ⁊ cor. ne.P ronōe. Noīs .i. mens componit̉ cū ꝓthos qd̓ ē pͥmū: ⁊ dr̄hec ꝓnoe es qͣſi ꝓthonoe .i. p̄ma noīs .ſ. diuina mens.P ronoſticū. A ꝓnoſco ſcis dr̄ hͦ ꝓnoſticū ci. i. ſignū futuri.et ꝓnoſticꝰ ca cū qui p̄cognoſcit vel an̄ ſigͣt. ⁊ prenoſticocas p̄noſticꝭ perpēde̓: p̄cognoſce̓ ẜm Hug. Pap̄. v̓o dicitPrenoſtica p̄uiſio egritudinū dicta a p̄noſcēdo. oportetenī medicū p̄terita pn̄tia ⁊ futura preuidere.P ronoſticon liber eſt: ⁊ pōt ſcribi ſine gͦ: vel pōt addi gͦ perꝓtheſim ꝓgnoſticon vel ꝓnoſticon.P ronuba. ex ꝓ ⁊ nubo bis cōponit̉ hͨ ꝓnuba be q̄ aſtat nubēti: ⁊ q̄ nubētē viro ꝯiūgit. Ip̄a ē ⁊ paranimpha: ⁊ dr̄ ꝓnuba qͣſi p̄nuba: qꝛ nubētibꝰ p̄eſt: vl̓ qͣſi ꝓpe nubētē. vn̄ ⁊iuno dicta ē ꝓnuba: qꝛ nubētibꝰ dr̄ p̄eſſe. Inuenit̉ etiā h̓ꝓnubꝰ ſic̄ ⁊ paranimphꝰ. Un̄ Iudi. xiiij. ca. dr̄ ꝙ vxor ſā Iſonis accepit maritū vnū de amicis eiꝰ ⁊ ꝓnubis .i. paranimphis ſibi aſtātibꝰ. Et ſic̄ oſtēdi in nubo bis nubo ꝓducit pͥmā cū ꝓnuba ab eo cōpoſitū. ⁊ etiā pronubꝰ cor. Inu. Un̄ quidā: Pronuba curtat̉: cui pronubꝰ aſſociaturEt Ouidius in ſecūda epl̓a: Pronuba theſiphone: thalamis vlulauit in illis.P ronurꝰ ex pro ⁊ nurꝰ componit̉: ⁊ cor. nu. vn̄ qͥdā ait: Natus ait matri nobis nurꝰ eſt mea ꝯiūx. Uide in nurus.P ronus. Nonas cōponit̉ cū pro: ⁊ dicit̉ pronꝰ naͣ nu. i. inanteriorē partē flexꝰ: inclinatꝰ: curuꝰ: ſubiectꝰ: humil̓: tracta metaphora a natāte: qꝛ caput in anteriorē partē inclinat: ⁊ poſteriora eleuat. Pronꝰ etiam dicit̉ obſequēs etpromptꝰ. Et cōparat̉: vt ꝓnꝰ nior niſſimꝰ. vn̄ pronemniusniſſime aduer. ⁊ hec pronitas tatis.P ropagineus. A propago ginis dr̄ propagineꝰ a um. i. adpropaginē ꝑtinēs: vel de propagine exiſtēs. Itē a ꝓpagodicit̉ propagino nas .i. protēde̓: propagines extēdere: flagellum vitis terre ſubmerſum ſternere: et qͣſi porro pandere. et corripit gi.P ropagino nas in propagineus vide.Propago gas gaui gare .i. protēdere et extende̓. vn̄ hec propago ginis .i. linea: origo: extēſio: flagellū vitis extēſū ſubterra. ⁊ ꝓdu. penul. propago v̓bū ⁊ nomē in oī ſua ſignificatiōe. tn̄ in pͥma ſyllaba eſt dr̄ia: qꝛ hec propago ginis ꝓextēſione vitis: ⁊ propago gas cū ad propaginē vitis ꝑtinet ꝓdu pͥmā. ſꝫ propago qn̄ ꝑtinet ad ſapiētiā cor. pͥmā.vn̄ v̓ſus: Uitis propago libet infinita propago. et cor. penulti. gtī propago ginis.Propaſſio. ex ꝓ ⁊ paſſio cōpo. hͦ ꝓpaſſio onis: ⁊ dr̄ ꝓpaſſioqn̄ caro titillat viſa muliere. ſꝫ paſſio qn̄ ille malꝰ effectꝰerūpit poſtea ī effectū. vn̄ ſic deſcribit̉ a btō Hiero. Propaſſio ē paſſio: in glo. Math̓. v. Qui viderit mulierē adꝯcupiſcēdū eā: iā mechatꝰ ē eā ī corde ſuo. Propaſſio ēſubitꝰ motus animi ſine deliberatiōe boni vl̓ mali oꝑisPaſſio v̓o ē affectio deliberati aīmi: ſi ſit locus ꝑficiēdi.Itē nota qͣꝫ paſſio īportat īmutationē patiētꝭ. Nō āt dialiqͥd īmutari ſimplicit̓ qn̄ id qd̓ ē pͥncipale ī ip̄o īmutatū ꝑmanet. ⁊ iō ſimplicit̓ loquēdo qn̄ rō nō mutat̉ a ſuieqͥtate vl̓ eqͣlitate nō dr̄ paſſio: ſꝫ ꝓpaſſio: qͣſi pͥma vl̓ incepta paſſio. vl̓ ꝓpaſſio qͣſi imꝑfecta paſſio. ſꝫ paſſio dr̄ ꝯſūmata paſſio ꝑ ꝯſenſū. Uolo etiā te ſcire: ꝙ alit̓ fuit propaſſio ī xp̄o: ⁊ alit̓ eſt in nobis. Nā vt dr̄ in. iij. ſen. di. xx.habuit xp̄s verū timorē ⁊ triſtitiā ī naͣ hoīs: ſꝫ nō ſic̄ nosqͥ ſumꝰ mēbra eiꝰ. Nos enī cā pctī nr̄i his defectibus neceſſario ſubiacemꝰ: ⁊ ī nobis ſunt iſti defectꝰ ẜm ꝓpaſſionē ⁊ paſſionē: ſꝫ ī xp̄o nō niſi ẜm paſſionē. Sic̄ enī ī pctīsgradꝰ qͥdā vocāt̉ ꝓpaſſio ⁊ paſſio: ita ⁊ ī penalibꝰ affectibus. Afficit̉ enī qͥs interdū timore vl̓ triſticia ita vt mētꝭītellectꝰ nō inde a rectitudine moueat̉ vl̓ dei ꝯtēplatiōe:et tūc ꝓpaſſio ē. Aliqn̄ v̓o mouet̉ ⁊ turbat̉: ⁊ tūc paſſio ēXp̄s v̓o nō ita turbatꝰ fuit ī aīa timore vl̓ triſtitia vt a rectitudine vel dei ꝯtēplatiōe aliqͣtenꝰ declinaret. ẜm quē
modū ītelligit̉ cū dicit̉ nō timuiſſe vel triſtis fuiſſe. Un̄Diero. ſuꝑ Mat. in. xxvj. ca. vbi dr̄: Cepit ꝯtriſtari ⁊ meſtus eē: vt v̓itatē inqͥt ꝓbaret aſſūpti hoīs. vere ꝯtriſtatꝰ ēſꝫ qꝛ nō paſſio eiꝰ dn̄abat̉ aīo: vera ꝓpaſſio ē. vn̄ ait: Cepit ꝯtriſtari .i. alit̓ ꝯtriſtat̉: qꝛ ꝑ ꝓpaſſionē. Ideo ẜm hācdiſtinctionē aliqn̄ dr̄ xp̄s nō vere timuiſſe: qꝛ verū timorē habuit ⁊ triſtitiā: ſed non ẜm paſſionē: neqꝫ ex neceſſitate conditionis.Propatulus. ex ꝓ ⁊ patulꝰ cōponit̉ ꝓpatulus la lū i. valdepatulus: in palā ductus: corā factus.P rope aduerbiū loci deriuat̉ a pro. ⁊ cōparat̉: vt ꝓpior ꝓximus. vn̄ prope pius proxime aduerbiū. Et cōponit̉: vt deprope: et corripit hanc ſyllabā pro.P ropello lis puli pulſū .i. ꝓcul vel ante pellere. Et cōponit̉a pro ⁊ pello lis ⁊ cor. pu propuli p̄teritū.P ropenſius in propenſus eſt.P ropenſus. A ꝓpēdo dis qd̓ ē extēdo: dilato: deriuat̉ ꝓpēſus ſa ſū .i. extēſus: dilatatꝰ. ⁊ dicit̉ ꝓpēſus qͣſi porro pēſus. et inde propēſius aduerbiū quaſi extenſius.P ropero ras in properus vide.P roperus. A prope deriuat̉ ꝓperꝰ ra rū. i. feſtiuꝰ ⁊ citus. Etcōponit̉: vt perproperꝰ raru: ⁊ preproperus ra rū i. valdeproperus. Itē a properus rarū dicit̉ propero ras .i. feſtinare. Sed properat qui vnūquodqꝫ mature tranſigit: feſtinat qui multa ſimul incipit et nō ꝑficit. Et cōponit̉: vtappropero ras .i. valde properare. ⁊ depropero ras. Itema properus dicit̉ prope aduerbium: ideſt velociter: celeriter. ⁊ corripit penul.P ropes pedis maſ. ge. eſt funis quo pes v̓eli alligat̉: quaſiprope pedes. Et componitur a pro et pes pedis: et corripit penul. genitiui.Propheta. A ꝓfor faris qd̓ eſt p̄dice̓ dicit̉ h̓ ꝓphetate qͣſip̄fator a p̄dicēdo futura. ſꝫ qꝛ hͦ nomē hꝫ h: qd̓ nullū latinū debet habere poſt p:ideo credo ꝙ potiꝰ cōponat̉ a ꝓvel ꝓcul: ⁊ phonos qd̓ ē ſonꝰ: qꝛ lōge p̄uiſa p̄nūcient prophete. vn̄ hͨ ꝓphetiſſa ſe: ⁊ ꝓpheticꝰ ea cū: ⁊ h̓ ⁊ hec prophetial̓ et hͦ le: ⁊ ꝓpheto tas: ⁊ ꝓphetizozas in eodē ſenſu. et ſūt neu. Ꝙ aūt dicit̉ ꝓpheta qͣſi ꝓcul fans: etymo.eſt ẜm Hug. Et dicebat̉ olim ꝓph̓a vidēs: qꝛ ꝓph̓e videbant qd̓ ceteri nō videbāt: ⁊ ꝓſpiciebāt q̄ in myſterio abſcōdita erāt. Et ſcias ꝙ veri ꝓph̓e intelligebāt q̄ videbant. Un̄ Iob: Ecce oīa vidit oculus meꝰ: ⁊ audiuit auris mea et ītellexit ſingula. Qd̓ v̓bū tractās btūs Grego.in. xj. li. moral̓. dicit: Cū aliqͥd oſtēdit̉ vel audit̉: ſi intellectui nō attribuit̉ ꝓphetia minime eſt. Uidit enī pharaoꝑ ſomnū q̄ erāt in egypto ventura. ſꝫ qꝛ neqͥt intellige̓ qd̓vidit: ideo nō fuit ꝓpheta. Aſpexit balthaſar rex articulūmanꝰ ſcribētis in pariete: ſed propheta nō fuit: quia ītellectū rei quā viderat nō habuit. Ut igit̉ beatus iob propheta ſpiritum ſe habere teſtaretur non ſolum vidiſſe etaudiuiſſe: ſed etiam intellexiſſe omnia aſſerit. Itē hicnota ꝙ prophete falſi diſtinguunt̉ a veris quātū ad triaad minus. Primo quantū ad reuelationis ardorē: quiaboni prophete futura predicant diuino lumine mediantibus bonis angelis inſpiranti. ſed falſi prophete vel ſequunt̉ ſpiritū ſuū nihil videntes: ſed mendacia ꝯfingentes: vel reuelationē īmūdi ſpūs. Secundo quantū ad intentionem prenūciationis: quia falſorū prophetarū finisaliqd̓ lucrū tēporale eſt: vt dicit̉ Ezech̓. xiij. Uiolant mead populū meū ꝓpter pugillū ordei ⁊ fragmentū panis.vel ſaltē ipſius demonis reuelantis intētio ꝑuerſa eſt: qdeceptionē intendit. Sed prophetarum bonoꝝ tota intētio in rectū finem ordinat̉. Tertio quantū ad certitudineꝓnūciatoꝝ: qꝛ bonoꝝ ꝓphetia innitit̉ diuine preſcientieque omniū futuroꝝ euētus intuet̉. ſed ꝓnūciatio maloꝝprophetarū innitit̉ preſciētie demonū: que coniecturaliseſt. Uide in prophetia: et in miraculum. Hic etiā volote ſcire: ꝙ (vt dicit beatus Gregorius) tenebroſa eſt aquain nubibus aeris: quia obſcura eſt ſcientia in prophetis.