Druckschrift 
Catholicon
Einzelbild herunterladen
 

DePjante

Penſo ſas v̓bū frequē. depēde̓ vl̓ eqͣre. a quo pēſito tas aliud frequē. Itē pēſo ſaspōt deriuari a pēſū ſi: ⁊ tūc pēſo idē eſt qd̓ cogito: delibero vl̓ pōdero: trutino: equo. ſꝫ ẜm hāc ſignificationē pōteē frequē. a pēdo dis: vt dictū eſt.Penſū. a pēdeo des dr̄ hͦ pēſū .i. deliberatio: cogitatio: ꝯſiliūquia dū aliqͥd deliberamꝰ pēdemꝰ .i. ī pēdulo ⁊ dubio ſumus. ſꝫ hͦ pēſū dr̄ mulierū .ſ. lana vl̓ linū ad opꝰ datū: vl̓ filatura. ⁊ dr̄ a pēdo vl̓ a pōdꝰ: qꝛ ad pōdꝰ ⁊ mēſurā ꝑabat̉Penſus. A pēdo dis deriuat̉ pēſus ſa ſū .i. ꝑſolutꝰ vl̓ ſuſpēſus: vel pōderatꝰ: vel libratꝰ: equatus. Et ẜm hͦ cōparat̉pēſus ſior ſimꝰ. vnde penſe ſius me aduer. Un̄ in epl̓a ſelicis pape. In epiſcopio poſiti ſunt in celeſti militia: q̄ pēſius ponderanda eſt.Penta grece: latine quinqꝫ dicit̉.Penta cōtarchus chi pͥnceps ⁊ mgr̄ ſuꝑ qͥnqꝫ hoīes. vn̄ in.Mach̓. iij. ca. Cōſtituit iudas duces ppl̓i centuriones ⁊pētacontarchos. ⁊ dicit̉ a penta .i. qͥnqꝫ: ⁊ archos pͥncepsUel (vt quidā dicūt pentacontarchꝰ dicit̉ qͥ quinqͣgintaregit: ſꝫ pentarcha qͥ qͥnqꝫ. Un̄ in Greciſ. dr̄: Quinqͣgintaregens pentacontarcha vocat̉: Pentarchā dices qui ſibiquinqꝫ tenet. ⁊ hoc videt̉ verius. Et poteſt cōponi pentacontarcha a penta qd̓ eſt quinqꝫ: ⁊ coſtes decē: ⁊ archosprinceps: quaſi princeps ſupra qͥnqͣginta. Pentarcha v̓ocōponit̉ a penta qd̓ eſt qͥnqꝫ: ⁊ archos pͥnceps: quaſi princeps ſupra quinqꝫ.Pentagamꝰ ma mū penl̓. cor. qͥ vel q̄ cū quinqꝫ nupſit. vn̄ hͨpentagamia mīe .i. qͥnqꝫ nuptie: cel proprietas qͣ aliquisdicit̉ pentagamus.Pentamēter. A pēta qd̓ ē qͥnqꝫ ⁊ meter tra trū cōponit̉ pentamēter tra trū penl̓. naͣlit̓ cor. i. v̓ſus ꝯſtās ex qͥnqꝫ pedibus. vn̄ illud Ouidij. Nil mihi reſcribas: attn̄ ipſe veni.P entangulus. I pēta qd̓ ē qͥnqꝫ: ⁊ angulꝰ cōponit̉ pētāgulus la lū. i. qͥnqꝫ angulos habēs. vn̄ pētangulatus ta tu: ⁊ſubſtātiue dicit̉ h̓ pentangulus li pro tali figuraxPentaphilō herba a numero folioꝝ dicta. Hāc latini qͥnqꝫfoliū vocāt. Et componit̉ a pēta qͥnqꝫ: ⁊ philon folium.Pentapolis. a pēta qͥnqꝫ ⁊ polis ciuitas cōponit̉ hͨ pētapol̓penul. cor. ciuitas hn̄s ſub ſe qͥnqꝫ ciuitates: vel regio ī ſeꝯtinēs qͥnqꝫ regiōes. ⁊ hinc ſpālit̓ q̄dā regio ī ꝯfinio arabīe ⁊ paleſtine ſita: dicta ē pētapolis a. v. ciuitatibꝰ īpioꝝq̄ celeſti igne cōbuſte ſūt .i. ſodoma ⁊ gomorra: adama: zeboīm ⁊ bale: ipſa ē ſegor. Eſt ⁊ alia pētapolis in libia ſil̓rdicta a. v. ciuitatibus. Eadē etiā cā regio q̄dā dicta eſt tripolis a tribus ciuitatibus.Pentaptotus ta tū penl̓. cor. nomē habēs qͥnqꝫ terminationes: vt dn̄s. ⁊ dicit̉ a penta quinqꝫ ⁊ ptotos caſus: qͣſi habens quinqꝫ caſus.Pentarcha in pentacontarchus vide.Pentateuchꝰ chi liber diſtinctus in qͥnqꝫ volumībꝰ: vt ſuntqͥnqꝫ libri moyſi. Et cōponit̉ a penta qͥnqꝫ ⁊ teuchos volumen inde pētatenchꝰ penul. ꝓdu .i. qͥnqꝫ volumīa: vel liber diſtinctus in qͥnqꝫ voluminibus.Pentecoſte. Apēta qͥnqꝫ ⁊ coſtes decē componit̉: hec pētecoſte huiꝰ pētecoſtes. vl̓ hͦ pētecoſten indecli. qꝛ qͥnquiesdecē dies ſūt a reſurrectiōe dn̄i vſqꝫ ad pētecoſtē vtroqꝫdie incluſo. ⁊ acuit̉ in fine. Et ē eqͥuocū pētecoſte ad qͥnqͣgnā: ⁊ ad ſolēnitatē ſeptē diebꝰ ꝓtelatā. Un̄ ī act̓. apl̓oꝝCū cōplerent̉ dies pēthecoſtes .i. qͥnquageſime. Illa enīdies erat quinquageſima a reſurrectiōe. ⁊ cū inchoarent̉dies pētecoſtes .ſ. illiꝰ ſolēnitatꝭ ſeptē diebꝰ ꝓtelāde erātoēs diſcipuli in eodē loco in quo facta ē electio matthieſ. ī cenaculo. Iō āt ī qͥnquageſimo die miſſus ē ſpūſſcūsvt oſtēdat̉ qm̄ a ſpūſcō ē legis ꝑfectio: ⁊ pctōꝝ remiſſio.Legꝭ ꝑfectio: qꝛ ẜm glo. a die agni īmolati qͥnquageſimadie data eſt lex ī igne. In nouo etiā teſtamēto qͥnquageſima die a paſcha xp̄i deſcēdit ſpūſſcūs in igne: lex ī mōte ſynai: ſpūs in mōte ſyon: lex ī ſublimi mōtis loco: ſpūsdat̉ in cenaculo. vn̄ ꝑ hͦ inſinuat̉ ꝙ ipſe ſpūſſeūs eſt ꝑfe-

ctio totius legis: qꝛ plenitudo legis eſt ꝑfectio. Itē a ſpūſcō eſt pctōꝝ remiſſio. vn̄ glo. ibidē dicit: Ideo in qͥnquageſima die: qꝛ indulgētia fiebat in iubileo: ⁊ per ſpm̄ſcm̄pctā remittunt̉: in ſpūali iubileo rei ſoluuntur: debita pimittunt̉: exules ī patriā reuocant̉: hereditas amiſſa reddit̉ ſeruis .i. hoīes pctō venūdati a iugo ſeruitutꝭ liberāt̉Uide in iubileus: ⁊ in phaſe.Penterus grece: latine ſocer. Pentera v̓o ſocrus dicit̉.Pentimemeris. meris cōponit̉ cū pēta qd̓ ē qͥnqꝫ: ⁊ hemisqd̓ ē ſemis .i. dimidiū: ⁊ dr̄ hͨ pētimemerꝭ ris .i. media diuiſio vl̓ media ꝑs v̓ſus pētametri: quaſi ſemiqͥnaria diuiſio vel pars. vn̄ Priſ. Eſt enī dimetrū iābicū ꝯiūctū pentimemeri heroice. Itē pētimemeris pōt eē cōpoſitū a pētaet memeris qd̓ eſt idē qd̓ meris. indgētimemeris quaſiqͥnaria diuiſio vel pars v̓ſus ꝯſtātis ex qͥnqꝫ pedibꝰ. Itēpētimemeris dr̄ q̄dā ſpēs ceſure: ꝑ quā poſt duos diuerſos pedes ī pͥncipio tertij pedis ſyllaba naͣlit̓ cor. ꝓducit̉vt pꝫ ī hͦ exēplo: Qui petit excelſa debet vitare ruinā. eccehͨ ſyllaba ꝓducit̉ cū ſit naͣliter breuis: ⁊ quaſi ſubleuat̉quadā ꝓductiōe. ⁊ fit ad oſtēdendū ꝙ lꝫ ille due ſyllabeſ. ſa ⁊ de efficiāt vnū pedē: tn̄ nō ſūt eiuſdē dictiōis. et dr̄pētimemeris quaſi dīuiſio ſuꝑ qͥntā ſyllabā: qd̓ dicit̉ reſpectu duoꝝ ſpōdaicoꝝ pedū: qꝛ ſi duo ſpōdei p̄cedūt qͣttuor ſyl. p̄cedent: ⁊ erit diuiſio ſuꝑ qͥntā ſyllabā. ⁊ ſi duodactili: vel dactilꝰ ⁊ ſpōdeꝰ p̄cedāt: ſꝑ ꝓ duobꝰ ſpōdeis reputant̉. Pētimemeris cōponit̉ cū anti qd̓ ē. ⁊ dicit̉ hͨZ.antipētimemeris. et corripit penul.P enula. a pēdeo des dr̄ hͨ pēdula le. i. palliū quoddā: ⁊ ꝓpͥecū lōgis fimbrijs. vel dicit̉ a penis ppl̓is: qꝛ maxime taliveſte vtuntur: ⁊ apud quos initiū habuit. Iuue. Et multo ſtillaret penula nimbo. ⁊ inde penulatꝰ ta tū illo pallioindutus: vel illud palliū hn̄s ẜm Pug. In. ij. aūt epl̓a adThi. c. iiij. dicit apl̓s: Penulā quā reliqͥ troade apud carpū veniēs affer tecū ⁊ libros: vbi ſic dicit̉ ꝯtinuo. hec penula ẜm haymonē data fuit pr̄i pauli in inſigne a romanis qn̄ ſuſceptꝰ eſt in ſociū ⁊ ciuē romanū. vn̄ ⁊ paulꝰ ſeciuē romanū appellat. Penula enī veſtis erat ꝯſularis q̄induebant̉ ꝯſules romani ingrediētes curiā. Hāc aūt penulā ſiue veſtē paulꝰ poſt mortē pr̄is ob recordationē ſibi retinuit. Ul̓ penula h̓ dicit̉ volumē legꝭ. vn̄ dic̄ Hiero.Uolumē hebreū replico: quod paulus iuxta quoſdā penulam vocat. ⁊ corripit nu.P enulatus ta tū in penula eſt.Penultimꝰ ma mū. i. pene vltimꝰ .ſ. qͥ eſt in ſecūdo loco antevltimū. Et cōponit̉ a pene .i. fere: ⁊ vltimus.P enuria. a penꝰ dr̄ hͨ penuria rie .i. inopia: egeſtas: pauꝑtas⁊ ꝓpͥe q̄ in penore ē ẜm Hug. Et ſcias ꝙ penꝰ cor. pͥmā: ſꝫpenuria eā ꝓducit. Un̄ Uirg. Enei. vj. Exiguā ī cererē penuria adegit edēdi. ⁊ ideo videt̉ quibuſdā ꝙ penuria dr̄quaſi penurgia a pena ⁊ vrgeo: vel a pena ⁊ vro ris quaſipena vrens vel vrgens. Uel dic ꝙ eſt etymologia.P enus a peno grece latine dr̄ nutrio. vn̄ hͦ penꝰ ni: ⁊ hͦ penni: ⁊ hoc penuni: ⁊ hͨ penꝰ nus nui: ⁊ hoc penu indecli. ethoc penꝰ noris oīa ī eodē ſenſu .i. cellariū: qꝛ in eo reponūtur ea vn̄ hoīes nutriunt̉. Et nota ꝙ penora etiā dicunt̉res neceſſarie ad nutrimētū vl̓ victū quotidianū ẜm Hu.Et Priſ. ī. v. li. fere idē dic̄. ⁊ cor. pͥmā penꝰ ⁊ penu: ſꝫ penꝰꝓ carthaginēſi ppl̓o ꝓdu. pͥmā. vn̄ v̓ſus: Eſt ppl̓s penus:ſeruat edēda penꝰ. Et vt dicit Pap̄. poenꝰ .i. afer ꝑ oe ſcribit̉: ſꝫ penꝰ pro cellario ſine o ſcribit̉.P eon medicꝰ qͥdā fuit: a quo poenia herba ꝑhibet̉ eē inuēta. Itē peo fuit qͥdā auctor: a quo qͥdā pes īuētꝰ dictꝰ ēpeon. ⁊ conſtat ex qͣttuor ſyllabis quilibet peon. Sūt enīquattuor prones: ⁊ ſūt ꝯͣrij epitricis. Peon pͥmꝰ ꝯſtat exprima lōga ⁊ tribꝰ breuibꝰ ſequētibꝰ: vt legittimꝰ. Peonſecūdꝰ ex ſecūda lōga ⁊ ceterꝭ breuibꝰ: vt amabil̓. Peontertius ꝯſtat ex tertia lōga ⁊ tribꝰ reliqͥs breuibꝰ: vt habitator. Peon quartus ex quarta lōga ⁊ precedētibꝰ breuibus: vt habilitas: humilitas. A peon̄ dicit̉ poeniꝰ nia niū