DeQanteR

Primo qꝛ homo reatū omiſſiōis euadit̉ qui hmōi oꝑaperficit. Secundo qꝛ hmōi opera aliquo modo ad bonūdiſponūt: vt hō ex minori contemptu etiā peccata faciatvel etiā a multis peccatis per hmōi opera retrahat̉. Seddiminutionē vel dilationem tꝑalis pene merentur hmōiopera eodem modo ſicut ⁊ bonoꝝ tꝑaliū conſecutionemQuidā dicunt ꝙ diminuit̉ pena qͣꝫtū ad vermē conſciētie: lꝫ nō qͣꝫtum ad ignē: Sic hoc non videt̉ verū: qꝛ ſicutpena ignis adequat̉ culpe: ita ⁊ pena remorſionis ꝯſcientie. vn̄ ſil̓is ratio eſt de vtroqꝫ. Sic ergo ſane intelligasvt declaratū eſt illud ꝙ dicit Aug. in. li. de patientia. Siquis inquit nō habēs charitatē que pertinet ad vnitatēſpūs ⁊ vinculū pacis: quo eccl̓ia ꝯnectit̉ in aliquo ſciſmate ꝯſtitutus ne xp̄m neget patit̉ tribulationes: famem: ꝑſecutionē: vel flamā: vel beſtias: vel ipſam crucē: timoregehenne nullo modo culpanda ſunt iſta: īmo ⁊ ꝑ hec laudanda eſt patientia Non enī dicere poſſumus melius eifuiſſe vt xp̄m negando nihil eorū pateret̉ que paſſus eſtꝯfitendo: ſed eſtimādū eſt fortaſſe tolerabilius ei futurūiudiciū qͣꝫ ſi xp̄m negādo nihil eorū pateret̉. vn̄ illud qd̓ait Apl̓us ad Corint. Si tradidero corpus meū ita vt ardeā: charitatē aūt nō habeā nihil mihi ꝓdeſt intelligat̉ad regnū obtinēdū nō ad extremi iudicij tolerabiliꝰ ſuppliciū ſubeundū. vt expoſitū eſt. Et ſcias ꝙ dicit ph̓s iniiij. Ethico. habitus operationibus determinatur Idē ineodē: Unuſquiſqꝫ qualis eſt ⁊ talia dicit ⁊ oꝑat̉ ⁊ viuitſic: ſi nō alicuius gratia operaret̉. vide in vita.Dante3LOra ore ſine aſpiratiōe eſt regionū vel finiū vel veſtiū. Qn̄ēt eſt pluralis numeri de os oris: nō aſpirat̉: ſꝫ qn̄ ſignattp̄s aſpirat̉. vide in hora hore: in hͦ lr̄a.Oraculū. ab os oris dr̄ hͦ oraculū li. i. diuinū rn̄ſuꝫ: qꝛ ore petit̉ ⁊ ore dat̉. ⁊ oraculū ē locꝰ vbi dat̉ rn̄ſum: ⁊ ſic accipit̉oraculū ẜm Hu. Pap̄. ēt dicit: Oraculū celeſte rn̄ſum velip̄m delubrū. Et dr̄ ẜm quoſdā ab oro oras. vn̄ in hiſtorijs dr̄. Rn̄ſum diuinū oraculū qꝛ orantibꝰ dat̉. vide ētin ſomniū ⁊ in ꝓpiciatoriū.Orariū. ab ora ꝓ extremitate veſtiū deriuat̉ hͦ orariū rij .ſ.lymbꝰ qͥ apponit̉ ore .i. margini: ⁊ extremitati alicuius veſtimēti cā ornatꝰ. Itē orariū pōt dici ab os oris. Et tuncorariū .i. peplū .ſ. īfula illa q̄ inuoluit ⁊ operit ora .i. vultꝰ.Oratio. ab oro as dr̄ hec oratio onis: ⁊ dr̄ oratio quaſi orisratio. ⁊ eſt ethymo. Et eſt quinduplex oratio. Eſt enī oratio copulata ⁊ ligata in metris: abſoluta in proſa: allocutiua in epl̓is: diſputatiua ī dialogis: relatiua in hiſtorijsItē orationū alia ꝑfecta: alia imꝑfecta. Oratio ꝑfectaeſt illa que ꝑfectū ſenſum generat in animo auditoris vthomo currit. Imperfecta eſt illa que imperfectū ſenſumgenerat in animo auditoris: vt homo albus. Uel oratioꝑfecta eſt ordinatio dictionū aptiſſime ordinatarū. Ueloratio perfecta eſt ordinatio dictionū congruā ꝑfectāqꝫſnīaꝫ demonſtrans. Species ꝑfecte orationis ſunt quinqꝫ .ſ. indicatiua: vt ego lego: qꝛ fit ꝑverbū indicatiuū indicatiue poſitū. Imꝑatiua: vt lege libros: fac ignē. Optatiua fiue deprecatiua: vt vtinam eſſem bonus: vel miſereremei deus: Dubitatiua ſiue interrogatiua: vt quis currit.Uocatiua vt o petre. Et vt dicit Boe. oratio vocatiua eſtꝑfecta. ⁊ hoc verū eſt ex parte loquentis: qꝛ ſufficit ad dirigenduꝫ ſermonē: vt o petre. Imperfecta tn̄ eſt ex parteaudientis: qꝛ abſqꝫ noīe ⁊ verbo nulla eſt ꝑfecta oratio.Ille enī qui audit nō quie ſcit niſi audito verbo: vt o theobalde veni huc. Et nota ꝙ cū dr̄: ego lego virgiliū. Heceſt vna oratio ⁊ vna cōſtructio ⁊ vna locutio. Oratio eſtindicatiua: ꝯſtructio trāſitiua: locutio de preſenti ⁊ affirmatiua. Et ſic de oratione poſſumꝰ loqui ẜm grāmaticūẜm v̓o theologū oratio eſt petitio decentiū a deo: vt vultDamaſce. Et ſcias ꝙ attentio in oratione manere debet ẜm virtutē: ſed nō requirit̉ ꝙ ſemꝑ maneat per actus

eſſentiam. Manet aūt ẜm virtutē qn̄ aliqͥs ad orationiaccedit cū intentione aliquid impetrandi: vel deo debitūobſequiū reddendi: ēt ſi in proſecutione orationis mensad alia rapiat̉: niſi tāta fiat euagatio ꝙ oīno deperiatyispͥme intentionis: ⁊ ideo oportet ꝙ homo frequenter correuocet ad ſeip̄m. Et ꝙ dicit Grego. Illā orationē deusnō audit cui ille qui orat nō intendit: intelligendū eſt qn̄attentio nullo mō orationi ꝯiungit̉ Et ſcias ꝙ qͣttuorconditiones exigunt̉ ſi oratio exaudiri dꝫ .ſ. ꝙ ſit pia proſe ⁊ ad ſalutē pertinens: ⁊ ꝑſeuerans. Iſte tn̄ cōditionesnon hoc modo requirunt̉ ad efficaciā impetrandi: quaſinihil impetretur ſi aliqua deſit: qꝛ qn̄qꝫ aliquis pro alioorans exaudit̉: ſed qꝛ his poſitis ſemꝑ oratio efficaciamhabet impetrandi. Et nota ꝙ xp̄s inquātū homo oratꝓ nobis: ſed ideo nō dicimus: Chriſte ora pro nobis: qꝛxp̄s ſupponit ſuppoſitū eternū: cuius nō eſt orare ſed adiuuare. Et ideo dicimus: xp̄e audi nos: vel miẜere nobis⁊ in hͦ etiaꝫ vitamus hereſim Arrij ⁊ Neſtorij. nā oratioeſt actus quidā. quidā actus aūt ſūt particulariū ſuppoſitoꝝ: ⁊ ideo ſi diceremus: Chriſte ora pro nobis: niſi aliquid adderet̉ videremur hoc ad xp̄i perſonā referre ⁊ itavideret̉ eſſe conſonū errori neſtorij: qui diſtinxit in xp̄operſonā filij hoīs a perſona filij dei. vel errori Arrij: quipoſuit perſonā filij minorē patre. vnde ad hos errores vitandos: eccleſia non dicit: xp̄e ora ꝓ nobis: ſed xp̄e audinos: vel miſerere nobis. Hic poteſt queri: An ſctī oratiōes noſtras agnoſcāt? Ad hoc dico ꝙ vnuſquiſqꝫ beatus tantū in eſſentia diuina videt quantū ꝑfectio beatitudinis requirit: Hoc aūt ad perfectionē beatitudinis reqͥritur vt homo habeat quicquid velit: nec aliquid inordinatū velit. Hoc aūt recta volūtate quilibet vult vt ea quead ipſum ꝑtinet cognoſcat. vn̄ quū nulla rectitudo ſctīsdeſit: volunt cognoſcere ea que ad ip̄os ꝑtinent. vn̄ oportet ꝙ illa in verbo cognoſcant: hoc aūt ad eoꝝ gloriā ꝑtinet ꝙ auxilium indigentibus prebeāt ad ſalutē. Sic enīdei cooꝑatores efficiunt̉ quo nihil diuinius eſt: vt dicitDyoniſius tertio capitulo celeſtis hierarchie. vn̄ patet ꝙſancti cognitiones habens eoꝝ que ad hoc requirunturEt ſic manifeſtū eſt ꝙ in verbo cognoſcāt vota: ⁊ orationes: ⁊ deuotiones hominū qui ad eoꝝ auxiliū ꝯfugiunt.Et ſic dicas Deus ſolus inſpector eſt cordiū. ſed oratio p̄cipue in corde ꝯſiſtit: ergo ſolius dei eſt orationes cognoſcere. non ergo ſancti orationes noſtras cognoſcunt. Reſpondeo: Cogitationes cordis ſolus deus ꝑ ſeipſum nouit: ſed tn̄ alij cognoſcere poſſunt quantū eis reuelat̉: velper viſionē verbi: vel aliquo alio modo. Itē adnimaduerte ꝙ qͣꝫuis ſuperiores ſancti ſunt deo acceptiores qͣꝫ inferiores: vtile tn̄ eſt minores ſcōs interdū orare: ⁊ hoc propter quinqꝫ rōnes Primo ex hoc ꝙ aliquis habet maiorem deuotionē ad ſanctū minorē qͣꝫ ad ſctm̄ maiorē. Exdeuotione aūt maxīe depēdet orationis effectus. Scd̓oꝓpter faſtidiū tollendū: quia aſſiduitas vniꝰ rei faſtidiūparit. Per hoc aūt ꝙ diuerſos ſanctos oramus quaſi inſingulis nouus feruor deuotionis excitat̉. Tertio quia q̄buſdā ſanctis datū eſt in aliquibus ſpecialibus cauſis pcipue patrocinari: ſicut ſctō Anthonio ad ignē infernaleQuarto vt oībus honor debitꝰ exhibeat̉ a nobis: Quinto ꝙ pluriū orationibus qn̄qꝫ impetrat̉ qd̓ vnius oratione nō impetraretur. Sed querit Grego. in. xxiiij. morꝭ.an ſancti orent ꝓ damnatis: cū dn̄s precipiat in euangelio: Orate ꝓ ꝑſequentibus ⁊ calūniantibus vos. Et reſpōdet Greg. Orāt ꝓ inimicis ſuis ſancti eo tꝑe quo poſſūtad fructuoſam pnīam eoꝝ corda conuertere atqꝫ ipſa cōuerſione ſaluare. Quid enī aliud ꝓ inimicis orandum eſtniſi qd̓ ait Apl̓us: Ut det illis deus pnīam ad cognoſcedū v̓itatem: ⁊ vt reſipi ſcāt a diaboli laqueis a quo captiui tenent̉ ad ipſius voluntatē. ⁊ quō ꝓ illis tunc orandūeſt vel orabit̉ quia iā nullatenus poſſunt ad iuſticie oꝑaab iniquitate cōmutari. Eadē ita cauſa eſt cur nō oretur