Druckschrift 
Catholicon
Einzelbild herunterladen
 

DeanteMA

tibi .i. facio illū amicū tibi: ⁊ amicor tibi .i. ſū amicꝰ tibi:A mictuo. ab amicio cis amictu dr̄ amictuo ctuas frequē.vnde verbalia. ⁊ cōponit̉: vt circūamictuo as: dicit̉ tn̄ etcircūamicto tas ꝑ ſyncopamAmictus ab amicio cis amictꝰ cta ctū .i. cooꝑtꝰ: ⁊ h̓ amictꝰctus ctui: ⁊ hͦ amictoriū rij ambo ꝓ quolibet veſtimēto.Amiculū ab amicio cis or̄ hͦ amiculū li mitra virginalis. vl̓eſt amiculū lineū paliū meretricū. Hoc enī in adulterio 7deprehē ſe induebant̉: vt in tali amiculo potius qͣꝫ in ſtola polluerēt pudicitiā. ⁊ erat olim ſignū meretricie veſtis:ſed nunc eſt honeſtatis.Amicus. ab amo as deriuat̉ h̓ amicꝰ ci qͣſi amoris cuſtosvl̓ dr̄ amicꝰ ab hamo .i. catena charitatis: ⁊ adiectiue amicus ca cū. ⁊ cōparat̉ vt amicior ciſſimꝰ Cuiꝰ cōꝑatiuū poſuit plautꝰ in penulo: Nihil inqͥt eſt hominū amico oportuno amicius. ⁊ inde amice cius ciſſime aduer. ⁊ hͨ amicitia Et nota ꝙ in cōꝑatiuo amicior īterponit̉ hͨ ſyllaba ciqn̄qꝫ ad differētiā prime ꝑſone huiꝰ verbi amicior ciriset dr̄ amicicior: ⁊ ꝓdu. penl̓. amicꝰ. Sed amicio cis cor.mi. vn̄ verſus: Si nudos. amicis ſanctis potieris amicisEt ſcias ꝙ ẜm Ambroſiū amicus eſt alter ego Et qͥdā ſapiēs dicit: Alter ego niſi ſis non es mihi verus amicus:Ni mihi ſis vt ego nō eris alter ego.Amigdala nomē grecū ē: q̄ latine nux lōga dr̄. Hāc alij nuculā vocāt .i. minorē nucē. ⁊ nota ꝙ inuenit̉ hͨ amigdalale: ⁊ h̓ amigdalꝰ li: ⁊ hͦ amigdalū li ꝓ fructu: ⁊ inde amigdalinꝰ naͣ nū penl̓. ꝓdu. Gene. xxx. Tollēs gͦ Iacob virgas populeas virides ⁊ amigdalinas. Et eſt m ſcd̓a lr̄a ⁊gͦ eſt qͣrta ẜm Pap. in amigdala: ⁊ cor. penl̓. vn̄ qͥdā: Populus eſt arbor vt amigdalus has parit eſtas.A milarius: lapis eſt vocatus qͥ vbi eſt poſitꝰ miliariū oſtēdit viantibus: ab a ⁊ miliariū qꝛ miliario aptat̉.A miſtites lapis eſt quē qͥ ſecū geſtauerit inebriari nō poterit: ſicut dicit Hug.A mita te ſoror patris qͣſi alia mater dicta cor. mi. ⁊ deriuatur ab amo.A mittotis ſi ſū .i. ꝑdo: ex a ⁊ mitto ſed admitto ꝑ d aliud ſignat vt ſupra dixi: ⁊ cōponit̉ ex ad ⁊ mitto. Itē inuenit̉āmitto ꝑ duo in ex am p̄poſitione ⁊ mitto ſicut admirorex ad ⁊ miror: ⁊ āmiror ex am ⁊ miror dicit̉.Amman ꝑ duplex in ſcribit̉ ⁊ ꝓfert̉: ⁊ eſt ꝓpriū nomen loci: ⁊ accentuat̉ in fine.Ammiror raris: in admiror eſt.Aimmitto tis: in admitto eſt.Amnēſis fe. ge. q̄libet villa circa amnē ſita: ⁊ dr̄ ab amnis.Amnicola le cōis ge. penl̓. cor. colens amnē. ⁊ componiturab amnis ⁊ colens.Amniculus li dimi .i. paruus amnis. ⁊ cor. penul.Amnicus ca cū penulti. cor. i. fluuialis: ab amnis dicitur.Amnis. ab amenus dr̄ h̓ amnis huiꝰ nis .i. fluuiꝰ: ⁊ ꝓpteramenitatē riparū ẜm Hug. Pap. v̓o dicit: Amnis fluuiab amenitate dictus frondibꝰ redimitus: ⁊ deſinit ablatiuus in e: ⁊ in i: amne vel amni.Amnites gēma ſil̓is vitro ſed durior.Amo as auiatū. vn̄ hic amatortoris. Et amatorius riariū.Amo cōponit̉ vt Reamo as .i. rurſū amo: ⁊ deamo as i.valde amo: ⁊ ꝑamo ꝓ eodē: ⁊ hinc verbalia. ⁊ eſt actiuūamo cū ſuis cōpoſitꝭ: ⁊ cor. pͥmā. Sꝫ hamo mas ꝓ piſcari⁊ h̓ hamꝰ mi ꝓdu. vn̄ v̓ſus: Hamāt̉ piſces. ſꝫ amāt̉ ſepepuelle. Unā ſꝑ amo cuiꝰ nō ſoluor ab hamo. Et differtamo a diligo qꝛ diligo ī bono: amo ſumit̉ ī malo. Itemamamꝰ ardētiꝰ: diligimꝰ leuiꝰ. Itē ab amo h̓ amator torꝭ: ⁊ hͨ amatrix cꝭ: ⁊ definit abltus ī e tm̄ ab hac amatriceA modo .i. deinceps: cōponit̉ ab a ⁊ modo poſito aduerbialit̓ ẜm Hug. Et nota ꝙ ẜm Priſ. ab in vl̓ v loco ꝯſonātisincipiētibꝰ ſolet in cōpoſitiōe p̄poni a vt amodo amēs:aueho auerto: ⁊ ſic de alijs conſimilibus.A molior liris amolitꝰ ſuꝫ .i. remouere auertere Luca. in. v.Heu qͣꝫ fortuna hūeris iā pondere feſſis amodit̉ onus.

A momū mi penul. ꝓducta neu. ge. dr̄ qꝛ velut odore cinamomi referat: ⁊ naſcit̉ hͨ arbor in ſyria: ⁊ armenia Apo.xviij. ⁊ cinamonū ⁊ amomū. vnde Alexāder. Qui canneiunctum producit amonium.A mon filiꝰ ppl̓i mei interp̄tat̉. Ued amō interp̄tat̉ fidelisvel honeſtus: ⁊ fuerūt Moab ⁊ amon filij loth: a quibꝰmoabite ⁊ amonite dicti ſunt. ⁊ accentuat̉ in fine amon.A monita te penulti. produc. ab amon dicit̉ vide in amon.A mor. ab amo as dr̄ h̓ amor oris: ⁊ ē amor piꝰ filioꝝ: iuſtꝰvxorꝭ: crudel̓ ꝯͣ naͣꝫ: obſenꝰ meretricū Itē amor qū pranꝰē vocat̉ cupiditas vl̓ libido: qū rectꝰ ē dilectio vl̓ charitasEt vt dic̄ Oui. ep̄i. Res ē ſolliciti plena timoris amor. Finota ꝙ ſic̄ colligit̉ ex v̓bis Bioniſij ī li. de diuīs noībꝰ amor hꝫ triplicē vim ſcꝫ inclinatiuā: eleuatiuā: ⁊ coordinatiuā. Inclinatiuā qꝛ īclinat ſuꝑiora īferioribꝰ Aleuatiuāqꝛ eleuat īferiora ſuꝑioribꝰ: Coordinatiuā qꝛ coordinateqͣlia coeqͣlibꝰ. Hāc āt triplicē vim amor diuinꝰ efficit inhis quos replet. Nā īclinat eos ꝑ hūilitatē ⁊ ſui ꝯtēptūEleuat in deſideriū ſuꝑnoꝝ: Coordinat īuicē ꝑ vniformitatē morū. Pſal. Ip̄e enī hītare facit vniꝰ moris ī domovide ī dilectio ⁊ charitas. Hic nota ꝙ amicicia ſe extēdit ad aliquē dupl̓r: vno mō reſpectu ſuijpſiꝰ: Et ſic amicitia nūqͣꝫ ē niſi ad amicū. Alio mō ſe extēdit ad aliquēreſpectu alteriꝰ ꝑſōe. ſic̄ ſi aliqͥs hꝫ amicitiā ad aliquē hominē rōe cuiꝰ diligit oēs ad illū hoīeꝫ ꝑtinētes: ſiue filio:ſiue ẜuos ſiue qͣlitcūqꝫ ei attinētes: ⁊ tāta pōt eē dilectioamici ꝙ ꝓpt̓ amicū amāt̉ hi qͥ ad ipſū ꝑtinēt: ēt ſi nos offēdat vl̓ odiāt: ⁊ hͦ mō amicitia charitatꝭ ſe extēdit ēt adinimicos: quos diligimꝰ ex charitate ī ordine ad deū: adquē habet̉ pͥncipalit̓ amicitia charitatꝭ. Itē vt dic̄ Gre.Amor dn̄i nūqꝫ ē ocioſus. Oꝑat̉ eī maga ſi ē: Si āt oꝑari renuit amor nō ē: expone magna oꝑat̉ in ꝓpoſitio nōtn̄ ſꝑ magna oꝑat̉ in actu in pn̄ti vita. vide in ꝑfectio. Etnota ꝙ hͨ tria: amor dilectio charitas ſe hn̄t ex additiōead inuicē. Amor enī dicit ſimplicē inclinationē affectꝰ inamatū. vn̄ etiā qn̄qꝫ paſſionē dic̄ ẜm ꝙ ē in ꝑte ſēſitiua:⁊ ſic amor etiā ī irrōnabilibꝰ inuenit̉. Dilectio āt p̄ſupponit electionē ſic̄ ip̄m nomē on̄dit. vn̄ tm̄ rōnabiliū ē. Scharitas ponit quādā vehemētiā dilectiōis: īquātū dilectū ſub ineſtimabili p̄cio habet̉ ẜm ꝙ res ml̓ti p̄cij caredicunt̉. Uolo etiā te ſcire ꝙ amicitia addit aliquod ſuꝑamorē: qꝛ ad rōnē amoris ſufficit ꝙ hō velit bonū qd̓cuqꝫ alicui Ad rōnē āt amicitie oꝫ ꝙ aliqͥs velit ei bonū qd̓vult ſibi vt ſcꝫ velit ꝯuerſari cū ip̄o ⁊ ꝯuenire ī illis q̄ maxime amat. vn̄ int̓ ml̓tū diſtātia pōt eē amor: ſꝫ nō amicitia: qꝛ nō ꝯuerſant̉ ſil̓ qd̓ ē ꝓpriū amicitie. vn̄ dicit ph̓s.ix. ethy. ꝙ amici nō optant amicis maxīa bonoꝝ ne diſſoluat̉ amicitia. Hic tn̄ aīaduerte ꝙ lꝫ deꝰ in īfinitumdiſtet a creatura: tn̄ oꝑat̉ in oībus: ⁊ in omībus eſt: ⁊ iōpōt ſaluari etiam ratio amicitie inter deum ⁊ creaturaꝫ.A moroſuꝫ ſa ſū: plenꝰ amore: ab amor orꝭ dr̄: ⁊ cōꝑat̉ amoroſior ſimus. vnde amoroſe ſius ſiſſime aduerbium.A morreus: araceus: aſenus: ⁊ arradius: fuerūt filij chanaavn̄ qͥdā ppl̓i dicti ſunt amorrei. alij aracei: alij aſenei: alijarradij. ⁊ ꝓdu. penul. amorreus.A mos interptat̉ ppl̓us auulſus: qꝛ ꝓpheta miſſus fuit adppl̓m iſrael: qui iam erat auulſus a deo: ⁊ acuit̉ in fineAmphi greca p̄poſitio latine dr̄ circū vel dubiū.Amphibologia gie: penul. acuta eſt ambiguitas dictionisſed amphibologia eſt ambiguitas ſnīe ⁊ ꝯſtructiōis: abamphi qd̓ eſt dubiū: ⁊ logos qd̓ eſt ſermo: ⁊ bole qd̓ eſtſnīa. inde amphibolus lalū: ⁊ amphibolicus ca cū peni.cor. De hͦ ſupra dictū ē ī qͣrta ꝑte in ca. de vitijs annexisbarbariſmo ⁊ ſoleociſmo.Amphibracus ci penl̓. cor. pes ꝯſtans ex tribꝰ ſyllabis prima ⁊ vltima breuibꝰ ⁊ media lōga: ⁊ ē ꝯtrariꝰ amphimacro: ⁊ cōponit̉ ab amphi qd̓ ē circū: ⁊ bracos qd̓ eſt breue. inde amphibracus pes hincinde habens breue ſyſſabam in medio longam: ⁊ cor. bra.