Debemꝰ eciā medici .i. boā̄ et gaudiohuiꝰ mūdi vide̓ cū ꝯtēptū. Nulliꝰ eīp̄cij vel momenti ſūt boā et gaudiahuiꝰ mūdi futue̓ glē ꝯꝑata Vn̄ paulꝰ ad ro. viij. Nō ſūt cōdigne paſſiones huiꝰ tꝑis ad futurā glāꝫ q̄ reuelobit̉ in nobis O ꝙͣ pauci boā ⁊ gaudici hꝰ mūdi cōtēpnūt. Debeꝰ eciā vide ſūme hoc ē celeſtis prie iocūditotē cū oīs deſiderij appetitu De hoc d̓rdeū. xxxiij. Ocl̓s iacob in t̓ra frum̄tiet vim. Per iacob intelligit̉ qͥlibꝫ bonus xp̄ionꝰ qͥ cotidie cōtͣ dyobolū etvicia luctat̉. Huiꝰ oculꝰ dꝫ eē in t̓rafrumēti et vim .i. in prici ſuꝑ celeſtivbi iljs xp̄ctꝙͣ paīs ⁊ vinū ꝯfortutet letificcit cordo elcōꝝ ſuoꝝ. Hīc ec̄d̓r ad heb̓. xi. Iuxta fidē defuncti ſūtoēs iuſti nō ecceptis re ꝓmiſſioībꝫſꝫ a lōge eas āſpiciētes ⁊ cōfitentesqꝛ ꝑegni et hoſpites ſūt ſuꝑ t̓rā. Debeꝰ eciā eē diſcalciātes ꝑ ſpēi firmitritē ut videlꝫ cor nr̄m a cornalibusdeſiderijs ⁊ ꝯcupiſcēcijs t̓reis diſcalciemꝰ ut ita digni ſimꝰ vide̓ deū d̓oꝝin ſyō. De hac diſcalcicicōe ⁊ viſionelegit̉ in exo. iij. Ꝙ moyſes cū paſce̓toues ſoceri ſui et veīſſꝫ ad int̓iorē deſerti vidit dn̄m ī medio rubi qͥ qrdebat ⁊ nō cōburebat̉. dixit qͥ moiſesPadā ⁊ videbo viſionē hāc magnͣ q̄Qui dn̄s. Solue calcicimēta tuc depedibꝫ tuis. locus em̄ in qͦ ſtas t̓raſcā ē. q. d. n̓ ſoluei̓s calcicimenta tudinō poteris ad me ꝓpīqu̓de̓. Nō ꝙ qn̄qꝫ dulces fructꝰ creſcūt in rubo. Vn̄ꝑ rubū intelligit̉ dulcedo ꝯſolcicōnūet inqigna multitudo dulcedinis deiDe quibꝫ d̓r ī p̄s Qm̄ magna multitudo dulcedinis tue dn̄e quā obſcō.ti. te. Vn̄ rubus ille fuiſſe d̓r ī ītei̓oribꝫ deſerti ꝑ qd̓ deẜtū celū intelligit̉Et certe in medio cōſolacōnū ſucirūac dulcedis ſue on̄det ſe ibi xp̄c ih̓sQue cōſolacōnes dulci coritatis iqne eccēſe ſuauit̉ ardēt. ſꝫ nūꝙͣ cōſumūt̉ Ad heis cōſolocones et ad xp̄mqui in medio eoꝝ ē qui ꝑtigere voluerit cportet ut dīam ſuā diſcalciet oboībus cōcupiſcēcijs terrenis et inmudis. Debemꝰ eciā eſſe diſſoluētes perfortē coritutē vt videlicet ꝑ caritatediſſoluamꝰ et diſcindamus om̄s funes pcc̄oꝝ nr̄oꝝ qͥbꝫ a deo tͣhimurin ꝓfundū obiſſi. Pcīa em̄ ſunt funes īferni quibus miſer hō licet percatis exceccitus hoc nō videat cōtidietrahit̉ ad infernū De iijs funibusd̓t dauid rex. ij. ℟. xxij. Funes infericircūdederūt p̄uenertine laquei mortis Accal̓ū gͦ nobis ē ut hos funesmature v̓tute cai̓tatis diſſoluaꝰ. deqͣ d̓r cō. viij. fortis vt mors dilectiolāpades eiꝰ lāpodes ignis qtqꝫ flōmaꝝ ¶ De ſcd̓o nō ꝙ petͣ de qͣ hic hētur ē ip̄e il̓js xp̄c. de qͦ d̓t apl̓s ad cōjͣ. x. Pet̉ aūt erat xp̄c. Eſt aūt hecpet̉ ꝯmēdabilis ꝓpt̓ plua̓ Eſt em̄ vefugi ꝑegrinātiū et ſecuritus tranſrigrantiū ⁊ multiformis beatitudoregnantium. Eſt igit̉ p̄rimo refugium ꝑegrinātiū. Vn̄ d̓r cōt̓. ij. Venicolumbo meci ſcilicet et latito in foraminibus petre et in cauerniemacerie. Per columbam intelligitur enimo boni xp̄icini que ꝙͣdiu peregrinatur in hoc corpore perſecutionempatitur ob infernali accipitre. Vndeſūme neceſſe ē ei vt fugiat in foa̓mina petre .i. in qͥnqꝫ vulnera ihu xp̄i