chonet eciā nos vt ſemꝑ veritatē loq̄mur. ad eph̓. iiij. Deponentes mēdotiū loqͥmini veritatē vnuſquiſqꝫ cūꝓximo ſuo qm̄ ſumꝰ inuicē meubraq. d. loq̄mini veritatē quid valde incōueniēs ē vt vnū mēbrū alid̓ decipiat ꝑ falſitatē. Septimꝰ lapīs ſpectans ad ornatū voſis iſtius eratſiugragdꝰ quo ſigͣt̉ vires huilitasSmciragdus em̄ oīm virētiū gēmorū prīcipatū tenet. Caduces eciummorbos mirifice ſancire ꝑhibet̉ Siceciā hūilis homo eſt qͣi lignū qd̓ trāſplantat̉ ſuꝑ aquas cuiꝰ folium eritviride et in tēꝑe ficcitutis nō erit ſollicitū nec aliqn̄ deſinit facere fructumſicut d̓r ierem. xvij. Humilitus eciāſancit caducū morbū ideſt peſtem ſuꝑbie. Oīs em̄ qͥ ſe in pn̄ti exaltat humilicibit̉ ideſt cadet. et qͥ ſe humilicitexultebit̉ in futuro. Ꝙ qūt hūilis fuerit btūs paulus ip̄m nomē eiꝰ declorat Nō pauſus hebraice lotine mōdicus ſoncit. Vn̄ et ip̄e hūilitatē ſuāīſinuās ſcribit ad choꝝ jͣ xv Ego ſūmimꝰ qpl̓oꝝ qͥ non ſum dignus vocori oplūs qm̄ ꝑſecutus ſum ecccmdei Ait eciā ad thimo jͣ. pͥo. Fidelisſermo et omni acceptione dignus qꝛiheſus criſtus venit in hunc mūdūpcc̄ores ſaluos fecere quoꝝ primusego ſū. gloſa ideſt peior Ip̄e eciā adhumilitatem nos inuitar ad phil̓. ijNichil īquit agatis ꝑ cōtētionē neqꝫꝑmanē gloriā ſed in huūilitate ſuꝑiores ſibi inuicē arbritrates. AuguꝰVere exiſtimemꝰ poſſe eſſe aliquidoccultū in alio quo nobis ſit ſuꝑiorecium ſi bonū nr̄m qūo illo videmurſuꝑiores eſſe nō ſit occultū. Octauꝰlupis ornans hoc nobile vas ercitcimētiſtꝰ per quē honorabilis ſobrietas optime figuratur Ametiſtꝰ em̄legit̉ eſſe cōtrarius ebrietati p̄terecde feciliſculpi p̄t. Sic eciā ſobrietusebrietutē elidit. Sobrius eciā homoadhuc aptus eſt vt ſculpturā recipiat ideſt doctrinā. Ꝙ āt paulꝰ ſobrietate fuerit ornatus en̄dit ad thimoij. pͥo Dedit nob̓ deꝰ ſpm̄ ſobrietatisAit eciā in actibꝫ xxvi. Veritotis etſob̓etutis v̓ba loquor Ammonꝫ eciānos vt ſobrij ſimꝰ ad theſſꝫ jͣ. v. Nōdormmumꝰ ſicut ⁊ ceteri ſꝫ vigileꝰ ⁊ ſobrij ſimꝰ. Qui em̄ dormiūt nocte doriūt ⁊ qͥ ebrij ſūt nocte ⁊cͣ. nos āt qͥ d̓eiſumꝰ ſobrij ſimꝰ Ait eciā ad choꝝ jͣv. Qui ebriꝰ eſt cū euiſmoī nec cibūſuīte. vel ad choꝝ jͣ. vi. Cbrioſi regnū dei non̄ poſſidebūt. Nonus lopiīsin ornatū huiꝰ voſis erat liguriꝰ ꝑquē dulcis cōſolatio demōſtrat̉ legit̉em̄ ꝙ liguriꝰ diſcoloratis colorē reſtituit et oēs dolores ſtoncichi mirifice mitigat. Sic̄ eciā dulcis eſt piocōſolatio ꝑ deſperatioēꝫ diſcoloratiscolorē ſpeciei reſtituit oēsqꝫ doloroſas ꝑturbationes cordis lenit et mitigat. Hīc eſt ꝙ lucos ait de pauloactuū xxvij. Neqꝫ ſole neqꝫ ſyderibꝫ apꝑentibꝫ ꝑ plures dies et tēpeſtrite nō exiguai inminēte ium oblatoerat ſpes oīs ſalutis noſtre tūc ſtāspaulꝰ in medio dixit Suadeo vobisbono aīo eſſe. Amiſſio em̄ nulliꝰ qīeerit ni vobis p̄t̄ ꝙͣ naus ꝓpt̓ qd̓ rogovos occiꝑe cibum ꝓ ſalutē vra quidnulliꝰ vr̄m capillꝰ de capite vro ꝑibit. Et cū ⁊ dixiſſꝫ ſumēs ponē grasegit deo ī ꝯſpectū oīm. et cū fregiſſet