q̄ hūc q̄mirabilē iheſū imitoti fuerītin incōmodi p̄elcione valde mirabilēeū videbūt in maieſtatis ſue on̄ſioēvn̄ d̓r in pͣs lxvij. Mirabilis deꝰ inſcis ſuis. Hīc legit̉ in libro heſt. ix. ꝙcū heſter ideſt felix aīa ingreſſe eſſetad regem aſſuerū ideſt ad becitu deūet ſtaret cōtra regē vbi ille reſidebatſuꝑ ſoliū regni ſui indutus veſtibusregijs auroqꝫ fulgēs ⁊ p̄cioſis lopidibꝫ accepto q rege oſculo. ait ad eūValde imrabilis es dn̄e ⁊ facies tudplena eſt grārū. Scd̓m nomē criſticōſiliorius. De iſto cōciliario d̓t iobxij. Apud ip̄m ē ſapiēcia et fortitudoip̄e hēt cōſiliū et intelligentiā. Iſte ēcōſiliorius quē vnū de mille nobisdebemꝰ eligere ſicut dicit ecc̄ꝰ vi. Cōſilioriꝰ tibi ſit vnꝰ de mille. Et notoqꝛ licet dn̄s exiſtens in t̓ra multo dederit hōibꝫ vtilia cōſilici. primū tn̄ꝯſiliū ſuū fuit de ꝑagenda pm̄a. vn̄mathei iiij. Cū cidiſſꝫ iheſꝰ ꝙ ioh̓estraditꝰ eſſet. exinde cepit p̄dicare etdicere penitēciā eigite aꝓppinquobiteī regnū celoꝝ. Nota ꝙ nō d̓t peītēciam ſuſcipite. ſed penitēciā cigite hoceſt cōtra multos qͥ bene forſitā penitētiumi a cōfeſſore ſuſcipiūt ſed noncigūt Penitētia aūt ut d̓t gloſa d̓r qpuniēdo qua quiſqꝫ punit qd̓ illicitecōmiſit. Penitere eciā eſt vt d̓t augan̄ acta deflere et deflenda vlteriusnō cēmittere. Quid igit̉ penitentioidura eſt et aſpera ne ꝓpt̓ amaritudine eꝰ det̓reqmur ab eci ꝓpt̓ hoc eāqi quendā cicutū hamū dulci eſca dominus pie ineſcat videlicet regno celoꝝ Accēde igit̉ o pct̄or accede cōfidēt̉ad hāc eſcā. Qm̄ diu em̄ regnū celorū hobueris ī palato recordationistue nō ſencies aculeū penitēcie. quāto ergo aliquis incigis qc ineigis peintētiā ſuā ꝑegerit tato inaigis oꝓpiat ſibi regnū celoꝝ. Quāto eciā qͥſqꝫpenitere diſtulerit tāto elongat a ſeregiuūi celoꝝ. Sulte itoqꝫ faciunt qͦpenitētiā ſuā egere differūt uſqꝫ adfinē vite ſue Duc em̄ libent̉ vellēt intrare regnū celoꝝ. ſꝫ nō poterūt quicpenitētiā ſuō adhuc nō eger̄t ⁊ ꝑ hocregnū dei e ſe clōgauerūt. Sed qꝛſūt aliqͥ qͥ ꝓpt̓ hoc cōtriſtāt̉ ꝙ cū aliꝙͣdiū penitētiā egerīt nō ſtatī regnoceloꝝ ſibi ꝓmiſſo p̄miāt̉ a dn̄o. ꝓpterec micheais d̓t iiij. ad quēlibꝫ penitētem. Quore merore cōtroheis. Nūquid rex nō ē ibi aūt ꝯſiliorius tuꝰperijt. q. d. Noli meſtꝰ eſſe o peītēs cōſiliariꝰ tuꝰ regnū qd̓ tibi ꝓmiſit. hꝫptēte ſua Si igit̉ ꝓpt̓ bonū tuū doetibi illd̓ ad tēpꝰ differt eſto ſecurꝰ qꝛnō aufert Terciū nomē ꝑuuli ih̓u ēdeꝰ quod idē ē qd̓ bonꝰ. Vn̄ hec duonoīa deꝰ ⁊ bonꝰ eiſdē litteris ſcribūt̉ī nr̄o vulgari ſcꝫ gōt. Hīc eciō xp̄usih̓us d̓t ī motheo xix Vnꝰ ē bonꝰ deꝰSolꝰ em̄ deꝰ bonꝰ ē eſſētialit̓. hoīesaūt boni ſūt accidētolit̓. Xp̄us igit̉ ſedeū .i. bonū ſe on̄dit et exhibuit ī picipcc̄oꝝ ſuſcepcōe. qd̓ eciā ꝑ ſemetip̄mteſtat̉ mathei ix. Nō veni inquit vocare iuſtos ſꝫ pcc̄ōres. Hic eciā d̓r lucexv. Erāt aꝓppīquates ih̓ū publicaī̓⁊ pcc̄ores ut audirꝫ illū ⁊ murmurobāt ſcribe et phai̓ſei dicētes. Quia hͦpcc̄ores recipit ⁊ manduccit cū illisUn̄ ⁊ adhuc iheſus brachici expōſahēt ī cruce. q. d. Veīte ad me oēs pcc̄ōves qͥ doletis ſuꝑ pcc̄is vris et ego