De ymagine mundi

in ꝓfūdum ſecū rapiens tamdiu ſuffocat donec venis diffuſus fomēta ignisaccendat. ¶ De Scilla. Hinc ſcilei canes latrare fingūtur: dum ꝓcul nauigātes vndaꝝ fremore terrētur: quas ſorbēte foragine tollit eſtus. Simili de cauſain alijs etiā terris incēdium ſurgit: ⁊ gehennā p̄oſtēdit. ¶ De Frigore. ¶ Sic̄calor de igne: ita frigus naſcit̉ de aquaUnde extreme ꝑtes occeani frigido gelū ⁊ ꝑpetuo frigore horrent: quia caloreſolis carēt. Pars aūt occeani que medium orbem diuidit: id̓o iugiter calore feruet: quia ſolis iter ſuper ſe habet. ¶ DeDulcibus aquis. ¶ Occeanus fluuioꝝoccurſu non auget̉: quia fluenta dulciapartim ſalſis vadis cōſumūtur vel ventis: aut vapore ſolis arripiūtur partimper occultos meatus in ſuos amnes reuertūtur. ¶ De Amaris. ¶ Idcirco ꝑdurat ſalſus tot fluminibus ac ꝓfluuijsirrigatus: quia ex hauſto a ſole dulci tenuiqꝫ liquore: quē faciliꝰ ignea vis cōtra hic oēs aſperior craſſiorqꝫ relinquit̉Ideo ſūma maris vnda eſt dulcior. ꝓfunda amarior Lune aūt alimētū eſt indulcibus aqͥs: ſolis ꝟo in amaris. ¶ Demari rubro. ¶ Mare rubrū de occeanoexit: ſed roſeū colorem de terra trahit: q̄tota ſāguineo colore rubet: ac vicina lictora inficit. ¶ De Mare. MMare dicit̉ quod ſit amaꝝ. hoc ꝑ venas terre occulto meatu diſcurrit: amaritudinem interra deponit: dulce in fōtibus erumpitin ſeip̄m iterum refluit vt ſcribitur. Adlocū vnde exeūt flumina reuertūtur: vtiteꝝ fluant. Omnia flumīa intrāt in mare et mare non retūdat. Dicitur tamē ꝙaque natura: ſic duplex ſ. ſalſa et dulcisSalſa maris et grauior: dulcis fontiū ⁊fluminū et leuior. Et cū legatur ꝙ deusfontem in paradiſo ꝓduxerit: et in quatuor diuidens totā terrā in quatuor mūdi partibus rigare p̄ceperit. ¶ Dicit̉ ꝙeruptio oīm fontiū vel fluuioruꝫ dulcis

aque de illo fonte vel fluuijs illis decurrat et in matricem abiſſū eiuſdem fōtisrefluat. Que licet vniuerſa mare īfluātamaris tamen aquis non cōmiſcent̉: ſꝫvtputa leuis ſuꝑ graues aquas labituret in occultū curſū ſuū reuertitur. Hinceſt quod mare non redūdat cum omniaflumina illud intrent. Sed ⁊ ſup̄ma maris vnda non eſt a deo amara: qͣꝫ ea quein imo ē poſita. Quod fōtes in hyemeſunt calidi: in eſtate aūt frigidi: hec cauſa eſt. In eſtate calor aeris repellit frigus in terram: ⁊ inde fit aqua frigida inhieme aūt frigus aeris pellit calorem interram: et inde fit aqua calida: et cū aqͣoīs aut dulcis ſit aut ſalſa: vidēduꝫ vnde quedam erūpant calida vel putridaSunt quidam ſpecus ſb̓ terranei naturaliter ſulphure pleni. In hijs cū vētusconcipitur: eius afflatu ſulphur accēditquod incēdium etiā eructant quedā loca vt fit in ſicilia. Cum ergo aqua ꝑ hecigne a loca currit calorem ⁊ fetoreꝫ indetrahit. Eſt ſi ꝓpe hunc locū erumpit flāmiuonia ebulit. Si aūt longius receſſerit: vix tepeſcit: deīde penitus frigeſcit.Sunt alia loca ſerpētibus plena: qui vicinam aquā inficiūt veneno. Que dumde terra ſurgit: bibētes interimit: vt fōsquem ſtix facit. ¶. De mortuo Mari.Ꝙ aqua maris mortui a vētis non mouet̉: et in ſe nihil patitur viuere: ſit ex fōtibus bituminis: quibus edificata ē babel turris. Bituminis autē natura reſiſtit aque: ⁊ nō diuidit̉ niſi menſtruo ſāguine. ¶ Piſces ⁊ aues ideo in aqͥs cōmorātur: quia de hijs facti legūtur: ꝙ ātques in aere volant: ⁊ terram inhabitātideo fit: quia ⁊ aer eſt humidus vt aquaet terra eſt aqua ꝑmixta: ꝙ vero quedāaīalia de terra creata ī aquis poſſūt morari: vt ſunt cōcodrilli ⁊ ypothami: hocideo fit: quia aqua eſt terre ꝑmixta.De ſignis. ¶ Cuꝫ in nocturna nauigatione ſcintillat ad renos tempeſtas erit

z iij