Epiſtole monitorie
tuadet ea nō magnipēdere. Inde nāqꝫſequit̉ illud dānū execrabile quod legitur. Quia qui modica deſpicit: paulatim decidit. Certiſſimum namqꝫ eſt:quod in multis eccleſijs experimēto didicimus: qꝛ in monaſterio vbi minimadiſtricte cuſtodiunt̉: ibi rigor monachorū inuiolabilis ꝑmanet: ibi pax inter fratres ⁊ in capitulo ꝓclamationes cōquieſcūt: vbi vero minimi exceſſus negligūtur ibi totus ordo paulatim diſſipatur:⁊ deſtruit̉. Si ergo de virtute in virtutē⁊ de ꝓfectu ad ꝓfectum vultis aſcēdere ſemꝑ timete in ſingulis minimis deūoffendere. Non debetis cōſiderare qͣꝫꝑua ſit res qͣꝫ contra ꝓhibitionem factis:ſed qͣntum malū ſit inobedientia: qͣꝫ ꝓꝑua re incurritis. Sola enī obedientiapotuit hoīem in paradiſo retinere. vnde ꝑ inobedientiā eiectus ē: neqꝫ ad regnū celoꝝ aliquis niſi ꝑ obedientiā ꝑducitur. Penſate qꝛ ſi hō per vnā ſolaꝫ inobedientiā in tātā miſeriā quā patimurin hoc mūdo ꝓiectus ē: qͣntū debeamꝰeā horrere ⁊ obedientie bone ſtudere Inobedientia totius vigor bene viuēdi cōſtruitur in eius negligētia deſtruit̉. Abbati ergo vr̄o obediētiā nō ſolū opere ſꝫetiā in volūtate ꝑ oīa exhibete: ⁊ adinuicem pacē ⁊ cōcordiā ꝑ mutuā dilectōeꝫhabete: quam dilectionē ſic nutrire ⁊ ſeruare poteritis ſi vnuſquiſqꝫ nō vt aliusſuā ſed vt ip̄e alteriꝰ volūtatē faciat ſtuduerit. Ocioſitatē quoqꝫ ſicut rem inimicā aīarū veſtrarū a vobis excludite:⁊ vnuſquiſqꝫ cōſideret. qꝛ de ſingul̓ momentis vite nr̄e reddituri ſumꝰ d̓o rōeꝫCuicūqꝫ ergo deus dat aliquā gratiamad quamlibet vtilitatē ea vtat̉ in qͣntūhabuerit oportunitatē. Qui enī nō vtitur poteſtate bene faciēdi quam habet īdie iudicij quaſi nō habēs iudicabitur ⁊ab illo auferet̉: hoc ip̄m qd̓ habere videtur: qꝛ ⁊ pͥmio quod mereri potuit carebit: ⁊ deinceps nullā alicuius boni ope-
ris poteſtatē in penis habebit. Quaſiaūt alio dabit̉ quod ab illo auferet̉: qn̄illi qui bn̄ oꝑatur ẜm donum quod accepit pͥmium augebit̉: qꝛ iuxta illum qͥ negligenter vixit eiꝰ exemplo a bono oꝑenō defecit. Gratias ago vobis: quia ꝓme oratis: et oro vt ab hac caritate nondeſiſtatis ¶ Idem hortat̉ monachū nuper cōuerſū ad cuſtodiendā mētis qͥetēIlecto: dilectus: amico amicusfrater fratri lauroni anſelmus.tꝑalis vite ſanctitatē: et eternefelicitatē. Cū meū et tuū cariſſime deſideriū quo nos inuicem deſideramꝰ conſidero: vnū eſt quod me de nr̄a cōſolabitur ſeparatione: qꝛ in futura vita eternānr̄am coniūctionē per diuinaꝫ ſpero clementiam. nam certus ſū de mea: nec dubito de tua cōſcientia quā quelibet nosregionū diuerſitas diſtineat: de duabꝰtamē animabus noſtris caritas vnamcōficiat. vnde fit vt aīe nr̄e et dilectionepn̄tes ſeſe āplectant̉: et conuerſatiōe abſentes ſeſe deſiderēt. Sed cōſummatahuius vite ꝑegrinatione illo adiuuātead quem tendimus et in quo ſperamusin patria ad quā ſuſpiramus quaſi diu̓ſis itineribus cōueniemus Ubi tāto vehementius deo annuente deinuicē congaudebimus qͣnto nūc de nobis diuinādiſpoſitioneꝫ patientius tolerauimus.Interim tamē qm̄ facere quod caritatērenouat et accēdit nō eſt dei diſpoſitōꝫreniti ſed obedire debemus nos vel mutuis ſalutationibus cum licet reuiſere.Quod cuꝫ hactenus in hac epiſtola mefeciſſe poſſit ſufficere: aliquid tamē nr̄eamonitionis quaꝫ tibi ſemꝑ dulcē fecit.nō mea fatuitas: ſed tua caritas inſtātedn̄o ⁊ cōi noſtro amico vrſiōe cogor ſubicere. Nam etiā ſi nihil tibi dicere poſſiꝫquod ignores plus tamē herebit memorie quod a dilecto dilectore dictū ſuſcipiēs. Ingreſſꝰ es cariſſime ꝓfeſſuſqꝫ triſti militiā in qͣ non ſolū aꝑte obſiſtentis