LiberAnſelmi
nia qͣ creaſti tuaꝫ p̄dicāt bonitatē: qm̄ qͥin oībus nō intelligūt nō tibi ſed tue imputēt cecitati. Sed qꝛ ꝓbatio dilectōisexhibitio eſt oꝑis. Neceſſe habet aīa ſicſe cōformare ad dilectionē tuā: vt ſicutte habes ad eaꝫ: ſic ſꝑ ſe ad te habere nitat̉. Maxime aūt in iſtis. Primo ſicuttu amas ſꝑ ita ⁊ ip̄a ſꝑ amet: ⁊ hoc oſtēdere tibi nitat̉ꝭ vt oēm affectū ſuū tue cōtēperet volūtati. Sūt aūt qͣtuor affectiones ad qͣs alie reduci pn̄t .ſ. gaudium:dolor: ſpes ⁊ timor. Prime due ſūt circa p̄ſentia vel p̄terita: ⁊ alie due ſunt circa futura. Sic igit̉ tibi cōformare nr̄asaffectiones debemꝰ vt de om̄ibus q̄ tibiaduerſa ſūt timeamus ⁊ doleamꝰ: ⁊ quetibi honeſta de his ſpe remus ⁊ gaudeamus: oēs alias affectōes de cordibꝰ noſtris effugantes qͣnta vtilitas in hͦ eſſetꝙ falſas ⁊ inutiles affectōes vitarꝫ vtiqꝫ Si hō ſe ꝟe ẜm has qͣtuor affectōnesexaīarꝫ qn̄ aliqͥs motus ſentiret: quō tueū eriꝑes dn̄e ſolus noſti Si enī originēmoruū nr̄oꝝ diligenter aduerteremus:ſepe inueniremꝰ eē vitij qd̓ putauimuseſſe ꝟtutis ⁊ ſepe illo impedimur qͦ credimꝰ ꝓmoueri. Secūdo ſicut ſꝑ habesnos p̄ ocul̓ tuis: ita etiā te ſꝑ debemꝰ cogitare pn̄tem: hͦ cogit nos ab oībus cōgitationibus noſtris ꝟbis factis ⁊ moribus eſſe ſub moderamīe diſcipline: qͦniā nō auderet ſpōſa inhoneſte ſe habere ſponſo ſuo p̄ſente: īmo ī oībus intenderet tibi placere ⁊ querere a te cōſiliuꝫ⁊ auxilium: vt in oībus ẜm tuam poſſetagere volūtatē. Cū aūt in oībus tibi placere intendimꝰ: ſꝑ ſecurā cōſcientiā habebimus: etiā ſi ſe aliqͥd minus vtile p̄ter te intentioni nr̄e ingeſſerit incidēter.Tercio ſicut ſꝑ ⁊ cōtinue ſeruis nob̓ omnia oꝑa nr̄a oꝑando vel fuſtinendo: neeſſe deſinamus vel ꝑ alios vel quocunqꝫ mō ita nūqͣꝫ ꝑticula diei bone dꝫ nospreterire qͥn in tuo ẜuitio expēdatur.Quarto ſicut ſꝑ tueris nos ⁊ cuſtodis
ab oībus malis ſiue ꝑ te ſiue ꝑ tuos: itadiligēter debemꝰ nos abſtrahere ab oībus q̄ nos poſſent ī tuo ẜuitō impedireQuinto ſicut largitas tua nūqͣꝫ laſſat̉ īdādo: ita nunqͣꝫ debemꝰ volūtarie deficere in orādo Sexto ſicut ſꝑ es benignꝰin relaxādo: ita uūqͣꝫ debemꝰ defectibꝰnr̄is terreri qͥn ſtatim poſt culpam veniam poſtulemꝰ. Qn̄ eī cor hoīs ē diſtortū ⁊ a te qͦdammo alienū multo eſt pronius ad leuitates ⁊ ad querenduꝫ exterius falſas ꝯſolatōes qͣꝫ ſibi bn̄ apud ſe eſſet. Un̄ nō eſt differēda acqͥſitio venie:ne diuturnior receſſus difficiliorem reditū oꝑetur. Taliter nos debemus ad tehabere ⁊ ſꝑ cruciari. Ꝙ te tm̄ nō amamus vt debemꝰ. Quō at te laudare debeamꝰ ⁊ de qͥbus gr̄as agere debeamꝰ:eſt in pͥncipio ſupͣ dcm̄. Da nob̓ dn̄e toto deſiderio ad amandū ⁊ laudandumte aſpirare: ⁊ ꝓ eo ꝙ digne nō poſſumꝰcruciari: ⁊ hoc nobis tollende crucis ſitaltitudo.Atitudo āt crucis ē fidelitas ſꝑſpm̄ cruciās ⁊ dilatās vt oēꝫ hominē ſubiciat tue laudi ac ẜuituti. Hoc maxīe facit hoīem in orōe cōemcoges vt qͥcqͥd ſibi vl̓ aliqͥbꝰ ſpēalius ſuis deſiderat qꝛ eos humiles qͦdāmodovidet nihil tn̄ hoīm ſꝫ totū ad laudē tuedeſiderat bonitatis. Unde cū fidelitasmaxīe ī orōe ꝯſiſtat cōſiderāduꝫ eſt qͣlit̓dēat orare qͥ voluerit exaudiri. Debꝫ eīorare ſapiēter ardēter humiliter: fidelit̓ꝑſeuerāter ⁊ ꝯfidēter. Sapiēter vt oretq̄ tue laudi ſūt expediētia ⁊ ꝓxīoꝝ ſaluti. Si ꝟo ī qͥbuſdā dubitamꝰ vtꝝ expediāt ſicut ſalus corꝑis ⁊ ſil̓ia q̄ qn̄qꝫ nocere qn̄qꝫ ꝓdeſſe pn̄t ꝓ his ſꝑ ſub cōditione ē orādū .ſ. ſi tibi ſit placitū ⁊ honeſtū. Ardēter .ſ. deuote vl̓ ad minꝰ ſerioſe vt bene videamus qͥd petēdū ſit a teintente de corde noſtro petamus: nonalienis: ſed proprijs verbis cordis veloris: quia vtraqꝫ eqꝫ intelligis ⁊ auſcul-