De ſimilitudinibus
potuiſſet. ¶ De quatuor mōis precipiendi: ⁊ totidē obediēdi.ELiqn̄ bene p̄cipit̉ ⁊ bn̄ obedit̉:⁊ ecōtra interdū male p̄cipit̉: etmale obtꝑat̉: aliquādo bn̄ p̄cipit̉ ⁊ maleobedit̉. Aliqn̄ male p̄cipit̉ ⁊ bn̄ obedit̉.Bona eſt p̄ceptio ⁊ bona obeditio cump̄cipit̉ ne caſtitatē qͥs violet: ⁊ ſeruaturmala eſt iuſſio ⁊ mala obeditio: ſi vicꝫ furari ⁊ huiuſmōi fiāt. Bonū p̄ciꝑe ⁊ malū obedire: vt ſi ꝟbigr̄a: aliqͥs captiuet̉:⁊ ad capitis ꝯplexionē venit̉ ne fugiatligat̉. Huic aūt ſi forte aliqͥs dicat: fugeꝓ te in vincul̓ iſtis me ponā: penā ex teaccipiā. Bona qͥdeꝫ talis p̄ceptio: qꝛ exꝑfecta caritate deſcēdit: ſꝫ mala ad hͦ cōfeſſio: qꝛ ꝓrſus obuiat caritati. Naꝫ vbidcm̄ eſt. Alter alteriꝰ onera portate: nōdcm̄ eſt onera imponite mala eſt iuſſio.⁊ bona obeditio: vt ſi quis poma cedrina vel aliud aliqͥd qd̓ ſine ꝑiculo haberi nō poſſꝫ: p̄latus ſibi afferri p̄ciꝑet. vn̄.dauid Aquā de ciſtrīa ſibi afferri p̄cepitq̄ qꝛ ꝑiculo ſuoꝝ ablata ē penituit ꝑcepti: noluitqꝫ eā bibere ſed ea dn̄o libauit.¶ De timore: cōmodo: ⁊ amore. ⁊cͣ.Eo quidē tribus de cauſis homines ſeruiūt: videlicꝫ timore:cōmodo: ⁊ amore Sūt nāqꝫ nōnll̓i: qͥ ſi penas inferni nō eē ſciēter ꝓ nl̓la repromiſſiōe eternoruꝫ bonoꝝ a ſuisvoluptatibꝰ ceſſarent. Qui licet penasilloꝝ qͥ deū minime verent̉ euadāt: nontn̄ plenā retributionē inueniēt. Alij aūtdeo ſeruiūt: vt magnū habeāt cōmodūſiue in p̄ſenti vita ſiue ⁊ ī hac ⁊ in futuraQuibus ſi deus noluerit qͣdā ex rōe poterit dicere. Gr̄a cōmodi vr̄i mea mandata ẜuaſtis: nō qꝛ pure me diligebatisſꝫ quō a me lucrari volebatis. Sicuti hiqͥ regi ſeruiūt: nō regē multi: ſꝫ donariadiligūt regis. Alius eſt qͥ vere deū diligit ⁊ ſolo amore eiꝰ precepta cuſtodit.Iſte ꝓfecto legaliter ẜuit: ⁊ bonā ꝑfectāqꝫ mercedē ſibi acqͥrit. Igit̉ ſicut deo il-
le nil p̄poſuit: ſic illi deus iuſta recōpenſatōe reddere debet ſeipſū qͥ rebus om̄ibus excellit ¶ Ꝙ in anīa tres ſt̓ natureN aīa tres ſūt nature: vicꝫ ratōvolūtas: ⁊ appetitus. Ratio aſſimulat̉ an gel̓: appetitus brutꝭaīalibus: volūtas vtriſqꝫ: volūtas interrōem ⁊ appetitū media ē: aliqn̄ enī ad rationē: aliqn̄ ad appetitū ſe habet: ſed qn̄ad rōem ſe cōuertit: qꝛ ea q̄ ſūt rationabilia ⁊ ſpūalia ſapit dr̄ hō rōnalis ⁊ ſpiritual̓. Qn̄ ꝟo ad appetitū ſe tenet: qꝛ eaſapit q̄ ſūt carnalia: ⁊ irrationabiliū animaliū dr̄ hō carnal̓ ſiue aīalis. Un̄ ſcriptū eſt. Aīalis hō nō ꝑcipit ea q̄ dei ſūtSpūalis āt diiudicat oīa ⁊ ip̄e a nemīeiudicat̉. Cū itaqꝫ iuxta hͦ qd̓ volūtas ſehabet: dicit̉ homo carnal̓ ſiue ſpūalis.Sciendū eſt ꝙ interdū quedā ſentiunt̉in carne quibꝰ voluntas aīe cōſentit.¶ De ſuggeſtione: dilectōe ⁊ cōſenſu.Res namqꝫ dilectōes ſūt vna q̄tſentit̉ in carne p̄ter volūtateꝫ q̄vocat̉ ſuggeſtio. Alia que ſentitur ī volūtate cogitatōis: nō tn̄ in volūtate actōis: q̄ dicit̉ delectatio: tercia queſentit̉ cū volūtate operādi: ⁊ noīat̉ conſenſus. Sed illa q̄ noīat̉ ſuggeſtio: nulla pena ꝯmittat̉: nā vbi nō eſt cōſenſusvolūtatis: nulla ſeqͥtur pena delectatōnis. Un̄ apl̓s. Nihil damnatōis eſt hisqͥ ſūt ī xp̄o ieſu qͥ nō ẜm carnē ambulāt.Et alibi cōdelector legi dei ẜm interiorēhoīem: video āt aliā legē in mēbris meis repugnātem legi mētis mee: ⁊ captiuū me ducētem in legē pctī: q̄ eſt ī membris meis. Interiorē hoīem vocat ip̄amrōem legē mēbroꝝ: delectationē ſine voluntate legem dei obſeruatōem mandatoꝝ eius que et lex mentis dicit̉: qꝛ mente ſeruat̉: legem autē peccati priꝰ legemmembroꝝ nominauerant.¶ De noībus anime.Ota qꝛ pl̓a ſūt noīa anime Uocat̉ enī aliquādo ſpiritus: mēs
ſ 3