Druckschrift 
Opera : Daran: Gaunilo: Pro insipiente. Honorius <Augustodunensis>: De imagine mundi. Libri I-II. Mit Beigaben von Petrus Danhauser u. Johannes Löffelholz.
Einzelbild herunterladen
 

De ſimilitudinibus

potuiſſet. De quatuor mōis precipiendi: totidē obediēdi.ELiqn̄ bene p̄cipit̉ bn̄ obedit̉: ecōtra interdū male p̄cipit̉: etmale obtꝑat̉: aliquādo bn̄ p̄cipit̉ maleobedit̉. Aliqn̄ male p̄cipit̉ bn̄ obedit̉.Bona eſt p̄ceptio bona obeditio cump̄cipit̉ ne caſtitatē qͥs violet: ſeruaturmala eſt iuſſio mala obeditio: ſi vicꝫ furari huiuſmōi fiāt. Bonū p̄ciꝑe ma obedire: vt ſi ꝟbigr̄a: aliqͥs captiuet̉: ad capitis ꝯplexionē venit̉ ne fugiatligat̉. Huic aūt ſi forte aliqͥs dicat: fuge te in vincul̓ iſtis me ponā: penā ex teaccipiā. Bona qͥdeꝫ talis p̄ceptio: qꝛ exꝑfecta caritate deſcēdit: ſꝫ mala adfeſſio: qꝛ ꝓrſus obuiat caritati. Naꝫ vbidcm̄ eſt. Alter alteriꝰ onera portate:dcm̄ eſt onera imponite mala eſt iuſſio. bona obeditio: vt ſi quis poma cedrina vel aliud aliqͥd qd̓ ſine ꝑiculo haberi poſſꝫ: p̄latus ſibi afferri p̄ciꝑet. vn̄.dauid Aquā de ciſtrīa ſibi afferri p̄cepit qꝛ ꝑiculo ſuoꝝ ablata ē penituit ꝑcepti: noluitqꝫ bibere ſed ea dn̄o libauit. De timore: cōmodo: amore. ⁊cͣ.Eo quidē tribus de cauſis homines ſeruiūt: videlicꝫ timore:cōmodo: amore Sūt nāqꝫnll̓i: ſi penas inferni ſciēter nl̓la repromiſſiōe eternoruꝫ bonoꝝ a ſuisvoluptatibꝰ ceſſarent. Qui licet penasilloꝝ deū minime verent̉ euadāt: nontn̄ plenā retributionē inueniēt. Alij aūtdeo ſeruiūt: vt magnū habeāt cōmodūſiue in p̄ſenti vita ſiue ī hac in futuraQuibus ſi deus noluerit qͣdā ex rōe poterit dicere. Gr̄a cōmodi vr̄i mea mandata ẜuaſtis: qꝛ pure me diligebatisſꝫ quō a me lucrari volebatis. Sicuti hi regi ſeruiūt: regē multi: ſꝫ donariadiligūt regis. Alius eſt vere deū diligit ſolo amore eiꝰ precepta cuſtodit.Iſte ꝓfecto legaliter ẜuit: bonā ꝑfectāqꝫ mercedē ſibi acqͥrit. Igit̉ ſicut deo il-

le nil p̄poſuit: ſic illi deus iuſta recōpenſatōe reddere debet ſeipſū rebus om̄ibus excellit in anīa tres ſt̓ natureN aīa tres ſūt nature: vicꝫ ratōvolūtas: appetitus. Ratio aſſimulat̉ an gel̓: appetitus brutꝭaīalibus: volūtas vtriſqꝫ: volūtas interrōem appetitū media ē: aliqn̄ enī ad rationē: aliqn̄ ad appetitū ſe habet: ſed qn̄ad rōem ſe cōuertit: qꝛ ea ſūt rationabilia ſpūalia ſapit dr̄ rōnalis ſpiritual̓. Qn̄ ꝟo ad appetitū ſe tenet: qꝛ eaſapit ſūt carnalia: irrationabiliū animaliū dr̄ carnal̓ ſiue aīalis. Un̄ ſcriptū eſt. Aīalis ꝑcipit ea dei ſūtSpūalis āt diiudicat oīa ip̄e a nemīeiudicat̉. itaqꝫ iuxta qd̓ volūtas ſehabet: dicit̉ homo carnal̓ ſiue ſpūalis.Sciendū eſt interdū quedā ſentiunt̉in carne quibꝰ voluntas aīe cōſentit. De ſuggeſtione: dilectōe cōſenſu.Res namqꝫ dilectōes ſūt vnatſentit̉ in carne p̄ter volūtateꝫvocat̉ ſuggeſtio. Alia que ſentitur ī volūtate cogitatōis: tn̄ in volūtate actōis: dicit̉ delectatio: tercia queſentit̉ volūtate operādi: noīat̉ conſenſus. Sed illa noīat̉ ſuggeſtio: nulla pena ꝯmittat̉: vbi eſt cōſenſusvolūtatis: nulla ſeqͥtur pena delectatōnis. Un̄ apl̓s. Nihil damnatōis eſt his ſūt ī xp̄o ieſu ẜm carnē ambulāt.Et alibi cōdelector legi dei ẜm interiorēhoīem: video āt aliā legē in mēbris meis repugnātem legi mētis mee: capti me ducētem in legē pctī: eſt ī membris meis. Interiorē hoīem vocat ip̄amrōem legē mēbroꝝ: delectationē ſine voluntate legem dei obſeruatōem mandatoꝝ eius que et lex mentis dicit̉: qꝛ mente ſeruat̉: legem autē peccati priꝰ legemmembroꝝ nominauerant. De noībus anime.Ota qꝛ pl̓a ſūt noīa anime Uocat̉ enī aliquādo ſpiritus: mēs

ſ 3