¶ De ſimilitudinibus.
delicet ſui paſtores: qui eū corrigere debent: qͥcqͥd ip̄e poſtea dicat nō eū dimittant: ſꝫ eius vitia reſecēt: ⁊ emendēt. Atplerūqꝫ cū eū ceperint ad meliora ſtimulare: ⁊ eius vitia corripiēdo reſecare. recalcitrat atqꝫ iraſcit̉ dicens ſe nō eē culpabilem vn̄ rep̄hendit̉: ip̄oſqꝫ qui eumarguūt aliqn̄ perimere minat. Hi veroqui hec eū ꝓferre ꝓpter ordinis deſtructionē cogͦſcūt: nō eū ideo dimittūt: ſedab eo diſtricte ſtulticiam vt p̄ualent nūchoc nūc illo mō abſcidūt. Cum itaqꝫ fuerit emēdatus a vitijs: ⁊ minor factꝰ adſe reuerſus eiſdē gr̄as reddit: qͥbus iraſcebat̉ ꝙ eū dep̄henſū correxerit. Quidigit̉ nūquid nā ideo nō ꝓderit illa tanta diſtrictō qꝛ eā infirmitate carnis inuitus ſuſtinuit: ad eā ſufferēdā ſpōte ſuain monaſterio ſe alligauerit: ꝓderit vtiqꝫ: qꝛ ⁊ ꝑ ea liberat̉ ab om̄i infirmitate.vitioꝝ: ⁊ reddit ad verā ſanitatē ꝟtutūSed diceret: qͥs melius eſſꝫ: vt deo ſineꝓfeſſione ẜuirꝫ ſpontaneus qͣꝫ in monaſterio ſe alligans ſeruire cogeret̉ inuitꝰ.¶ Ꝙ magna ſit ſpes monachi ꝓfeſſi ⁊cͣ.Ic aūt reſpondenduꝫ: qꝛ tantadiſtantia ē inter illū qui nō vultFfacere deo ꝓmiſſionē ſeruiendiſibi: ⁊ euꝫ qͥ libenter eā facit: qͣꝫta int̓ homīes duos qͥ ambo ex debito debēt ſeruire dn̄o vni. Sed vnus eoꝝ accedit domīo ⁊ dicit. Dn̄e ex toto corde tibi ẜuire volo: ſꝫ me eē tibi fideleꝫ ꝓmittere nolo: qꝛ ſi hoc tibi ꝓmitto ⁊ poſtea tibi peccarē grauius delinq̄re grauiori vindcādignius exiſterē. Ꝙto aūt melius potero ſeruiā tibi: ſꝫ ſi quō peccauero tibi: iudica me vt illū q̄ ſe tibi eē fidelem minime ꝓmiſit. Alier vero venit ⁊ dicit. Domine ex toto corde te diligo: tibiqꝫ fidelitatē ⁊ ſubiectōnem ꝓmitto: vt ſi aliqn̄fecero cōtra p̄ceptū tuū: nō me iudices.vt alienū: ſꝫ emēdas vt ꝓpriuꝫ ſeruum.His ita dictis euenit: vt ambo idē pctm̄poſtea faciāt: ac deinde penitētes ad mi-
ſericordiā dn̄i ſui veniāt. Dicit itaqꝫ dominus illi: qͥ ſibi fidelitatē ꝓmittere voluit: qͣre hoc feciſti? At ille. Dn̄e inqͥt cōfiteor qꝛ deliqͥ: ſed tn̄ nō me tibi non eſſedelicturū ꝑmiſi. Sed ille id̓o ne inqͥt noluiſti mihi infidelitatē ꝓmittere: vt poſſes contra me liberius peccare. Ergo etego ꝯtra te: nō vt erga meū: ſꝫ vt aduerſalienū agā: totūqꝫ qd̓ erit mei iuris vſqꝫ ad vltimū quadrantē exigā. Hoc itaiudicatus cōuertit̉ ad aliū ⁊ dicit. Et tuẜue qͥ fidelitatē ꝓmiſeras: ⁊ id̓o tibi magis cauere debueras: qͣre hͦ feciſti? At ille. Dn̄e ait Cōfitebor me deliqͥſſe: tibiqꝫfidelitatē promiſiſſe: ſꝫ poſtqͣꝫ me penitꝫqꝛ deliqͥ: debeo peius pati: qꝛ tibi fidelitatē anteqͣꝫ deliqͥſſem ꝓmiſi: qͣꝫ ille: quihāc tibi nō vl̓t ꝓmittere: tibi poſtqͣꝫ peccauit: id̓o qͥppe me nolui eē tuū: vt ſi qn̄peccarē: nō me iudicares vt alienū: ſedemēdares vt ꝓpriū. At dn̄s. Ita ē inqͥtvt dicis. Cū gͦ voluero de te vindictamaccipiā vt de meo. Sic āt deus inter ꝓfeſſū monachū ⁊ nolentē ꝓfiteri iudicatſi eos ꝯͣ eū peccaſſe peniteat. Nō ſolumaūt ꝓfeſſū inuitus iudicat nō ꝓfeſſo: ſꝫetiā qͦlibet layco adhuc in ſcl̓o cōſtitutoLicet enī vterqꝫ idē pctm̄ cōmittat: tamē toto corde monachū peniteat deliqͥſſe. Cūqꝫ ordīem cui ſe ſubdidit feruēti amore cūſtodiat: maiorē quā laycꝰ miſericordiā cōſeq̄tur qͣꝫtumlibet ille peniteat ſcl̓aribus adhuc detentus. Si veropenitere voluerit: maiori qͣꝫ laycus dānatōni ſubiacebit.¶ Sil̓itudo inter monachum peccantē⁊ laycum.21Uod ⁊ aꝑtius a ſil̓i videamus:Iq Phoīes duos vnius dn̄i ẜuos intueanmur. Ambo itaqꝫ a dn̄o illo poſſeſſiones ꝓpͥas obtineant ſibi: Iure iurādo ꝓmiſſo fideles exiſtēt. Unustn̄ illoꝝ cōditōe tali hͦ faciat: ꝙ ſi qͥd ī eūqn̄qꝫ delinqͣt de ꝓprio ſuo ꝓut fuerit iuſtū ſibi emendet. Aliter ꝟo dn̄m adeo di