LiberAnſelmi
trāſeūtes fuerint cōgregati: inſiml̓ oēsin ꝑadiſū ī corꝑe ⁊ aīa collocabit. Quoſcūqꝫ ꝟo reꝑire pot̓it p̄ceptꝭ ſuis reſiſtētes: poſtqͣꝫ ⁊ ip̄i cōueniūt oēs ſil̓ in infernū horribil̓r cū dyabolo detrudet. Oēsitaqꝫ ꝑ p̄dicatores ſuos ad ſe inuitat: vtquo ſibi q̄ſqꝫ velit obedire agnoſcat: verū eiꝰ preceptis alij obediūt: alij ꝟo reſiſtūt. Utrūqꝫ aūt alij pͥus alij moriunturpoſteriꝰ: eiꝰ exanimi rep̄ſentant̉ Quicūqꝫ itaqꝫ ei obediēs fuiſſe ꝯprobat̉ reqͥesei ſꝫ ī aīa ſola interiꝫ dat̉: qͥc qͥd ꝟo de inobediētia cōuincit̉: hͦ ip̄e ī aīa ſola cruciatur. Poſtqͣꝫ āt oēs mortui: vt dcm̄ eſt:ſingulatim exaīati fuerīt: finitoqꝫ ſecl̓ocūctiſqꝫ reſuſcitatꝭ illd̓ ⁊ generale iudicium ꝑatū fuerit: boni oēs ī celū trāſlati īaīa ſiml̓ ⁊ in corꝑe letabūtur. Mali ꝟoin infernū detruſi ⁊ ip̄i ī aīa ſiml̓ ⁊ corꝑetorquebūtur. ¶ De quatuordecim beatitudinibus corporis ⁊ anime.Ulti hoīes quibus nonnūqͣꝫ bomꝭni mores ⁊ iuſta oꝑa ꝓponunt̉:vt ⁊ ſe in eis ſeculi poſtpoſita vanitateexerceāt admonent̉ inqͥrere ſolēt. qͣꝫobrem qͥ premio qͣ retributōe. Reſpondet̉itaqꝫ illis qd̓ ſcpͥtuꝫ eſt. Qꝛ nec ocl̓s vidit: nec auris audiuit: nec in cor homīsaſcēdit: q̄ p̄parauit deus diligētibus ſe.Ꝙ cuꝫ illi clare qͥd ſit aduertere pn̄t repetit̉ hocip̄m alijs ꝟbis ⁊ dicit̉ eis. Premiū qd̓ qͥ in hac vita d̓o ſeruiūt in futura vita recōpenſat̉: vita eterna: beatitudo eterna: eterna iocūditas Sufficiētiaſcꝫ oīm cōmodoꝝ: ſꝫ volūtatē ſine oī indigētia. Hec gͦ cū illis hͦ mō dicūtur: bonō qͥdē eſt magna vt ſūt vidētur: ſed qꝛnō intelligūt qͥd ī ip̄a vita habituri ſint:nec ſubito qͥd ſit oīm cōmodoꝝ ẜm volūtatē ſufficiētia: ⁊ ſine om̄i indigētia ꝑciꝑe pn̄t hr̄et aīo: nec ml̓tū efficaci ſapore ad audita trahunt̉. Quid igit̉ agendum: vt hͨ illis aliqͣtenꝰ ſapiant: ⁊ ſic adoꝑa bona euigilent pueroꝝ more cibandos eſtimo eos qͥ ſi aliqn̄ groſſum aliqd̓
pomū edēdū ꝑcipiūt: illud ob dētiū teneritudīeꝫ: ⁊ oris anguſtiā aſſumere nequeūt: ſꝫ ꝑ illoꝝ capacitate pn̄s non fuerit ꝑticulatim: diuiſim. Itaqꝫ diuidamꝰī ꝑtes magnaqꝫ diximꝰ: vt inde poſſintad vitā nutriri: de qͥbus agimꝰ. Que vtmelius eluciāt ꝯſideremꝰ: q̄ in hac vitamens auidus amet humana: et ex his ꝓut poſſumus cōiectemꝰ illa eos habituros in vita eterna. Ol̓to excellētius ſiqͥdē int̓ ml̓timoda mūdi ꝑicula cōſtituti:dn̄i fuerit p̄cepta ſecuti: atqꝫ cū ip̄a illicadepti fuerint: plenitudīe deſiderij: qͥ ſenequaqͣꝫ fraudatos ꝑticipēt hoc igit̉ vtp̄caxamē confaciamꝰ: ⁊ a minimis paulatim ꝓgrediamur. Quatuordecim igitur ſūt beatitudīs ꝑtes: qͣs finito generali examīe ꝑfectius oēs electi habebūttotidē miſerie genera: q̄ mali tūc ſuſtinebūt Hec āt beatitudīs ꝑtes atqꝫ miſerieſic ſibinuicē ſunt oīno ꝯͣrie quē ⁊ ip̄i quieas accipiunt in remuneratione.¶ Hec ſunt quatuordecī ꝑtes btītudīsArtes ꝟo beatitudīs ſūt pulcri-tudo: agilitas: fortitudo: lib̓taspſanitas: voluntas: lōgeuitas: ſapiētia: amicitia: concordia. honor. poteſtas. ſecuritas. gaudiuꝫ. Iſta vt eſtimoſūt que ꝓpter ſe ⁊ ꝓpter q̄ aliaqueqꝫ abhoībus appetunt̉. Si aūt in his aliquaſūt q̄ aliqn̄ ẜui dei nō mō nō appetūt: ſedetiā magnoꝑe in hac vita curare ſubterfugiūt. Ut ſunt ꝟbigr̄a pulcritudo corporis atqꝫ voluptas: vtiqꝫ idcirco nō eafugiūt ꝙ hec naturaliter noluit: ſꝫ ne dominū in his quoqͦmō poſſint offēdere.Nā ſi ꝑ ea nihil offenſiōis in deū cōtrahi poſſe certe ſentiēt: vl̓ ſe ab eternoruꝫamore impediri bonoꝝ nō ꝑtimeſcerēt.ꝓfecto iocūdius in ip̄is qͣꝫ in eoꝝ cōtrarijs ſe deducerēt. Partes ꝟo miſerie ſeptē prelibatis btītudībus ꝯͣrie hec ſunt.¶ Hec ſūt. xiiij. ꝑtēs miſerie.Urpitudo: pōderoſitas: ſeruiIttus: infirmitas: anxietas: vite-